Η αγία Μελάνη και η υπακοή

Η αγία Μελάνη η Ρωμαία ίδρυσε στα Ιεροσόλυμα, κοντά στο όρος των Ελαιών, κοινόβιο καλογραιών, στο οποίο προσήλθαν περισσότερες από ενενήντα παρθένες. Σε αυτές όρισε ηγουμένη εκείνη που ξεχώριζε περισσότερο από τις άλλες και στη διδακτική ικανότητα και στον τρόπο της ζωής.

Η ίδια η αγία Μελάνη, ως προς την προθυμία να τις περιποιείται, ήταν σαν μια υπηρέτρια ανάμεσά τους· ως προς την αγάπη της προς αυτές, ήταν σαν μητέρα, γιατί τις συμβούλευε όσα ήταν απαραίτητα για τη σωτηρία τους, με τη μεγαλύτερη ταπεινοφροσύνη που θα μπορούσε κανείς να πει.

Έλεγε λοιπόν σε αυτές, για χάρη της υπακοής και για να πειθαρχούν στις αρχές, ότι και στα ζητήματα του κόσμου εκείνο που συγκρατεί περισσότερο από όλα τα άλλα την τάξη είναι τούτο: να είναι ο βασιλιάς βασιλιάς και ο υπήκοος υπήκοος. Αν αφαιρέσεις αυτή τη διάκριση, τότε κατέστρεψες και την τάξη και, μαζί με τα ονόματα, μπέρδεψες και τα πράγματα.

Πρόσθετε και το εξής παράδειγμα: Κάποτε ήρθε σε έναν μεγάλο Γέροντα κάποιος που επιθυμούσε να γίνει μαθητής του. Ο Γέροντας, θέλοντας από την αρχή να του δείξει ποιος πρέπει να είναι ο μαθητής, τον διέταξε να χτυπήσει και να κλωτσήσει όσο μπορούσε περισσότερο ένα άγαλμα που ήταν στημένο κάπου εκεί κοντά. Αφού λοιπόν ο νέος υπάκουσε, τον ρώτησε ο Γέροντας:

—Το άγαλμα σου αντιμίλησε ή θύμωσε καθόλου, όταν το κλωτσούσες και το χτυπούσες;

—Τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε, απάντησε ο νέος.

—Ξαναχτύπησέ το πάλι, διέταξε ο Γέροντας, και τώρα να το βρίσεις επιπλέον.

Αυτή την εντολή του Γέροντα την εκτέλεσε τρεις φορές ο νέος, και το άγαλμα έμεινε άγαλμα, άψυχο και άφωνο. Τότε ο Γέροντας διατύπωσε το συμπέρασμα προς τον νέο:

—Αν λοιπόν κι εσύ μπορέσεις να υποφέρεις τα ίδια, χωρίς να αντιμιλήσεις καθόλου, όπως αυτό το άγαλμα που το κακομεταχειρίστηκες με κάθε τρόπο, τότε προχώρησε με θάρρος και έλα να απολαύσεις κοντά μας την ποθητή άσκηση. Διαφορετικά, ούτε τη συναναστροφή μας να μην επιδιώξεις.