Ο Παχώμιος στην πόρτα του Παλάμωνα

Όταν ο Άγιος Παχώμιος ήταν ακόμη νέος, θερμάνθηκε η καρδιά του από την αγάπη προς τον Θεό και πρόθυμα ήθελε να γίνει Μοναχός. Πληροφορήθηκε λοιπόν για έναν αναχωρητή, που ονομαζόταν Παλάμων και έμενε τελείως μόνος. Ήρθε αμέσως σε αυτόν, επιθυμώντας να μείνει μαζί του. Έφτασε πράγματι στο κελί του, που ήταν κοντά στην έρημο, και άρχισε να χτυπά την πόρτα. Ο αναχωρητής άνοιξε λίγο και του είπε:

—Τι θέλεις και ποιον ζητάς;

Ας σημειωθεί ότι ο αναχωρητής Παλάμων, από τη μακρόχρονη άσκηση κατά μόνας, είχε γίνει πολύ αυστηρός. Σε απάντηση ο Παχώμιος του είπε:

—Ο Θεός με έστειλε σε σένα, για να με κάνεις Μοναχό.

—Δεν μπορείς να γίνεις Μοναχός, του απαντά ο Γέροντας, γιατί δεν είναι μικρό πράγμα το έργο του Μοναχού. Γι’ αυτό και πολλοί που έφτασαν ως εδώ λύγισαν από τις δυσκολίες και δεν υπέμειναν ως το τέλος.

Ο Παχώμιος του λέει πάλι:

—Οι γνώμες όλων των ανθρώπων δεν είναι ίδιες. Δέξου με, και ο χρόνος θα σε πληροφορήσει.

—Σου είπα ότι δεν μπορείς, επανέλαβε ο Γέροντας. Πήγαινε σε άλλο μέρος να γυμναστείς ορισμένο καιρό· ύστερα έλα, και τότε σε δέχομαι. Γιατί εδώ εγώ περνώ τη ζωή μου με σκληρή άσκηση και δεν τρώω, με τη χάρη του Θεού, τίποτε άλλο εκτός από ψωμί και αλάτι. Το λάδι και το κρασί ούτε στο στόμα μου δεν τα βάζω. Αγρυπνώ τη μισή νύχτα σε προσευχές και στη μελέτη των λόγων του Θεού· μερικές φορές μάλιστα και ολόκληρη τη νύχτα.

Μόλις τα άκουσε αυτά ο Παχώμιος, κυριεύτηκε από σεβασμό μπροστά στην αυστηρότητα των λόγων και, εμπνεόμενος από τη θεία Χάρη, αποφάσισε με όλη του την ψυχή να υπομείνει γενναία όλους τους κόπους. Είπε λοιπόν στον αββά Παλάμωνα:

—Πιστεύω στον Κύριο ότι θα μου δώσει δύναμη και υπομονή, ώστε να αξιωθώ, με τις όσιες ευχές σου, να τελειώσω εδώ την επίγεια ζωή μου.

Τότε ο Άγιος Παλάμων κατάλαβε καλά, με τα διορατικά μάτια της ψυχής του, την πίστη και την προθυμία που είχε ο Παχώμιος για να σωθεί. Γι’ αυτό λοιπόν του άνοιξε την πόρτα, τον έβαλε μέσα στο κελί του και του φόρεσε το μοναχικό σχήμα. Από τότε αγωνίζονταν και οι δύο μαζί, γυμναζόμενοι στα πνευματικά και απασχολούμενοι με τις προσευχές.

Το εργόχειρό τους ήταν να κλώθουν τρίχες και να υφαίνουν σάκκους, δηλαδή τσουβάλια. Σύμφωνα με την εντολή του Αποστόλου, εργάζονταν και κοπίαζαν όχι για την ανάπαυσή τους ούτε για να μαζέψουν χρήματα, αλλά για να τρέφουν τους φτωχούς. Ο Άγιος Παλάμων, βλέποντας την τέλεια υπακοή του Παχωμίου σε όλα και την προκοπή του στην άσκηση, ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένος και δόξαζε τον Θεό.