Η παρρησία της αγνότητας

Κάποτε δύο αδελφοί συμφώνησαν και έγιναν και οι δύο μοναχοί. Μετά τη χειροτονία τους έκριναν καλό να χτίσουν δύο κελιά, το ένα μακριά από το άλλο. Καθένας λοιπόν αναχώρησε και κλείστηκε μόνος του στο κελί για χάρη της ησυχίας.

Πέρασαν αρκετά χρόνια και δεν είδε ο ένας τον άλλον, γιατί κανείς από τους δύο δεν έβγαινε από το κελί του. Κάποτε όμως αρρώστησε ο ένας και τον επισκέφθηκαν οι πατέρες. Είδαν ότι ο μοναχός εκείνος άλλοτε έπεφτε σε έκσταση και άλλοτε πάλι συνερχόταν. Τότε, με κάποια περιέργεια, τον ρώτησαν:

«Τι είδες, πάτερ;»

«Τους αγγέλους του Θεού», απάντησε ο άρρωστος μοναχός, «που ήρθαν και παρέλαβαν εμένα και τον αδελφό μου και μας οδηγούσαν προς τον ουρανό. Καθώς ανεβαίναμε, μας συνάντησαν οι εχθρικές δυνάμεις, αναρίθμητες στο πλήθος και τρομερές στη μορφή. Αν και κοπίασαν πάρα πολύ, δεν μπόρεσαν όμως να πετύχουν τίποτε εναντίον μας».

Μόλις προσπέρασαν αυτές τις δυνάμεις του σατανά, άρχισε να λέει:

«Μεγάλη παρρησία δίνει στην ψυχή η αγνεία».

Μόλις είπε αυτά τα λόγια, ο μοναχός κοιμήθηκε. Όταν οι πατέρες που ήταν παρόντες διαπίστωσαν τον θάνατό του, έστειλαν έναν μοναχό να το αναγγείλει αυτό στον αδελφό του. Εκείνος ο μοναχός βρήκε και τον αδελφό πεθαμένο. Τότε οι πατέρες θαύμασαν και δόξασαν τον Θεό.