Μέσα στη βασανισμένη Γεωργία του δέκατου πέμπτου αιώνα αναδείχθηκε μια αξιοθαύμαστη μορφή πιστού αυλικού, που έγινε άγιος της Εκκλησίας του Χριστού. Στα χίλια τετρακόσια σαράντα έξι στέφθηκε βασιλιάς της ενωμένης πλέον Γεωργιανής επικράτειας ο γενναίος Γεώργιος ο Όγδοος. Ο νέος αυτός ηγεμόνας ήταν στολισμένος με κάθε αρετή, ανδρείος πολεμιστής στα όπλα και ταυτόχρονα ευσεβής και φοβούμενος τον Θεό. Ολόκληρα τα είκοσι χρόνια της βασιλείας του τα αφιέρωσε σε έναν αδιάκοπο και κουραστικότατο αγώνα για την επανένωση της πατρίδας του.

Διαρκώς αντιμετώπιζε αλλεπάλληλες ξένες εισβολές, εσωτερικές διαμάχες ανάμεσα στους τοπικούς άρχοντες και τις πικρές προδοσίες των ίδιων των συμπατριωτών του. Ένας από τους κυριότερους αποσχιστικούς ηγεμόνες ήταν ο Κβαρκβαρέ Τζακέλι ο Δεύτερος, ο φιλόδοξος αταμπέγος της επαρχίας Σαμτσχέ. Ο σκληρός αυτός άρχοντας αρνιόταν την κεντρική εξουσία και προσπαθούσε να κρατήσει την περιοχή του ανεξάρτητη από τον βασιλικό θρόνο της Τιφλίδας. Στα χίλια τετρακόσια εξήντα πέντε ο Γεώργιος συγκέντρωσε τις πιστές του δυνάμεις και ξεκίνησε εκστρατεία προς τη νότια Γεωργία.

Σκοπός της εκστρατείας ήταν να καταβάλει τον αποστάτη αταμπέγο και να αποκαταστήσει την ενότητα του ταλαιπωρημένου χριστιανικού βασιλείου. Πίσω από τη φαινομενική αυτή πολιτική σύγκρουση κρυβόταν ένα πολύ πιο σκοτεινό και ύπουλο σχέδιο εναντίον του ηγεμόνα. Οι αντίπαλοι του Γεωργίου είχαν ήδη οργανώσει με μυστικότητα τη δολοφονική επίθεση που θα έκριναν τη μοίρα του βασιλείου. Καθώς ο πιστός στρατός του βασιλιά έφτασε κοντά στη λίμνη Παραβάνι, οι ύπουλοι προδότες έστειλαν μυστικά δολοφόνους στο βασιλικό στρατόπεδο.

Μέσα στην αυλή υπηρετούσε τότε ένας ευσεβής αυλικός με το όνομα Ιωθάμ Ζεντγκενίτζε, αφοσιωμένος ολόψυχα στον χρισμένο βασιλιά του. Ο Ιωθάμ άκουσε με κρυφή προσοχή για τη φοβερή συνωμοσία και έσπευσε αμέσως να προειδοποιήσει τον ευσεβή βασιλιά. Ο γενναίος και ατρόμητος Γεώργιος όμως δεν μπόρεσε να πιστέψει ότι μια τέτοια ειδεχθής προδοσία θα μπορούσε να γίνει εναντίον του. Τότε ο πιστός Ιωθάμ ικέτευσε τον βασιλιά να επιτρέψει στον ίδιο να κοιμηθεί τη νύχτα στο βασιλικό κρεβάτι.

Ήθελε με αυτή τη θυσία να αποδείξει στον ηγεμόνα του πόσο πραγματική ήταν η κρυφή και επικείμενη απειλή. Ο βασιλιάς υποχώρησε από τη μεγάλη αγάπη του Ιωθάμ και του παραχώρησε το ίδιο το βασιλικό του κρεβάτι. Το επόμενο πρωί ο Γεώργιος μπήκε στη σκηνή και βρήκε τον αγαπημένο του υπηρέτη πεθαμένο μέσα σε λίμνη αίματος. Συγκλονισμένος ο βασιλιάς ξέσπασε σε πικρά δάκρυα μετανοίας για την απιστία του απέναντι στον πιστότατο αυλικό. Συνέλαβε αμέσως τους συνωμότες, τους εκτέλεσε με τη δίκαιη ποινή και έθαψε τον Ιωθάμ με κάθε δυνατή τιμή. Δόξα τω Θεώ, τω δοξάσαντι τον πιστόν Ιωθάμ ως μάρτυρα της αληθούς αφοσιώσεως εις τον χρισμένον βασιλέα εις τους αιώνας, αμήν.