Τέσσερα αδέλφια κατά σάρκα από την πόλη των Λαράνδων αναδείχτηκαν μάρτυρες την εποχή του διώκτη αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Οι Άγιοι Αστέριος, Κλαύδιος, Νέων και Νεονίλλη ήταν Ίσαυροι στην καταγωγή και έζησαν περίπου το διακόσια ογδόντα οκτώ, όταν ηγεμόνας της Κιλικίας ήταν ο σκληρός Λυσίας. Όταν πέθανε ο πατέρας τους, τα τέσσερα ορφανά έπεσαν στα νύχια της κακιάς μητριάς τους, η οποία ήθελε να αρπάξει την περιουσία που τους είχε αφήσει εκείνος. Τα αδέλφια δεν επέτρεψαν στη μητριά να οικειοποιηθεί τα υπάρχοντα, αντίθετα όμως μοίραζαν με κάθε προθυμία τα χρήματα στους πτωχούς της περιοχής.

Η μέγαιρα μητριά γέμισε φθόνο και δίψασε για εκδίκηση, οπότε τα κατήγγειλε στον ηγεμόνα Λυσία ως χριστιανούς, ελπίζοντας να τους εξαφανίσει. Οι ειδωλολάτρες τα συνέλαβαν αμέσως και τα υπέβαλαν σε σκληρά βασανιστήρια, για να τα αναγκάσουν να αρνηθούν τον Χριστό και να θυσιάσουν στα είδωλα. Το φρόνημα όμως των τεσσάρων αδελφών έμεινε σταθερό μέσα στις πληγές και την οδύνη, και ομολόγησαν με παρρησία την πίστη τους. Τότε αποκεφαλίστηκαν και οι τέσσερις, και τα σώματά τους ρίχτηκαν στα γύρω φαράγγια για να τα φάνε τα όρνεα της ερήμου. Δόξα τω Θεώ, τω στεφανώσαντι τα τέσσερα αυτά αδέλφια μάρτυρας της ομολογίας και της αδελφικής ενότητας εν ουρανοίς εις τους αιώνας, αμήν.