Δεκαεπτά γενναίες ψυχές υψώθηκαν μαζί ως ολοκαύτωμα για τον Χριστό μέσα στην ταραγμένη Αλεξάνδρεια του τρίτου αιώνα. Η μαρτυρική τους άθληση συντελέστηκε την εποχή του φοβερού διωγμού που εξαπέλυσε ο αυτοκράτορας Δέκιος γύρω στα διακόσια πενήντα. Οι πιστοί κάτοικοι της Αιγύπτου αντιμετώπιζαν τότε μια από τις πιο σκληρές δοκιμασίες της πρώιμης Εκκλησίας. Πρώτοι παρουσιάστηκαν μπροστά στους ειδωλολάτρες δικαστές οι γενναίοι Άγιοι Αλέξανδρος και Κρονίων με γενναία ομολογία της πίστης.

Παρά τις σκληρές απειλές και τις διαρκείς πιέσεις, οι δύο ομολογητές αρνήθηκαν αμετάθετα να αρνηθούν τον Σωτήρα Χριστό. Οι βασανιστές υπέβαλαν τα ευγενή τους σώματα σε φρικτές δοκιμασίες, ώσπου τελικά τους θανάτωσαν με τρόπο αποτρόπαιο. Έχυσαν επάνω τους βρασμένη και καυτή ασβέστη, η οποία κατέκαψε τη σάρκα τους και τους χάρισε τον στέφανο του μαρτυρίου. Έπειτα οι ειδωλολάτρες έσυραν μπροστά στο δικαστήριο τους γενναίους Αγίους Ιουλιανό και Μακάριο για να τους κάμψουν.

Αυτοί στάθηκαν με αταλάντευτο φρόνημα και υπέμειναν με ηρωική καρτερία απάνθρωπες βασάνους, χωρίς να αρνηθούν την πίστη τους. Στο τέλος τους αποκεφάλισαν με το ξίφος, και έτσι κέρδισαν τους ουράνιους και αμάραντους στεφάνους της δόξας. Μαζί τους άθλησαν ηρωικά και άλλοι δεκατρείς γενναίοι Μάρτυρες της ίδιας ομολογίας, που στάθηκαν αλύγιστοι στην πίστη. Από τους δεκατρείς αυτούς, άλλους έκαψαν ζωντανούς μέσα στις φλόγες και άλλους τους αποκεφάλισαν για το όνομα του Χριστού. Δόξα τω Θεώ, τω αναδείξαντι τους δεκαεπτά μάρτυρας της Αλεξανδρείας νικητάς λαμπρούς και κληρονόμους της βασιλείας εις τους αιώνας, αμήν.