Στους σκληρούς διωγμούς της εποχής του Διοκλητιανού, μια ευγενική και ωραία παρθένος του Ικονίου έγραψε με το αίμα της σελίδα παρρησίας και αγάπης. Η Αγία Μεγαλομάρτυς Παρασκευή έζησε κατά τον τρίτο αιώνα στην πόλη του Ικονίου, μέσα σε μια εύπορη και βαθιά ευσεβή χριστιανική οικογένεια. Οι γονείς της, ευσεβείς ορθόδοξοι χριστιανοί, ευλαβούνταν με ιδιαίτερο τρόπο την Παρασκευή, την ημέρα του εκούσιου πάθους του Κυρίου. Γι’ αυτό ονόμασαν τη μοναχοκόρη τους Παρασκευή, ώστε το όνομά της να θυμίζει αδιάλειπτα την έκτη ημέρα της σταυρώσεως.

Κάθε Παρασκευή της εβδομάδας περνούσαν νηστεύοντας, προσευχόμενοι και κάνοντας πλούσιες ελεημοσύνες στους πτωχούς και ασθενείς της πόλεως. Η αγάπη τους για τον Χριστό φανερωνόταν με σταθερή πίστη και βαθιά μετάνοια μέσα στην οικογένειά τους. Η μικρή Παρασκευή ανατράφηκε με την παραδοχή ότι ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός νυμφίος της ψυχής. Όταν οι γονείς της απήλθαν προς τον Κύριο, της άφησαν την κληρονομιά μιας μεγάλης οικογενειακής περιουσίας.

Η νεαρή Παρασκευή σκέφτηκε να μιμηθεί την πίστη και τα έργα των ευσεβών γονέων της σε όλα. Δεν ξόδευε καθόλου την περιουσία για στολίδια, για την προσωπική της ομορφιά ή για μια πολυτελή ζωή. Την προσέφερε όλη απλόχερα για να ντύσει τους γυμνούς, να θρέψει τους πεινασμένους και να φιλοξενήσει τους ξένους. Από την παιδική της ηλικία αγάπησε με όλη της την καρδιά την παρθενία και την υψηλή πνευματική ζωή στον Χριστό. Έδωσε λοιπόν εξαρχής υπόσχεση παρθενίας, αποφασισμένη να αφιερώσει όλη της τη ζωή στον ουράνιο και αληθινό νυμφίο, τον Σωτήρα Χριστό.

Δεν έδινε καμία προσοχή στους πολλούς μνηστήρες που της ζητούσαν επίμονα γάμο, διότι ποθούσε μόνο τον Σωτήρα Χριστό. Σύντομα έγινε νύμφη του μόνου αθάνατου Νυμφίου, του Μονογενούς Υιού του Θεού, και έζησε σε αγιότητα και δικαιοσύνη. Το πανάγιο όνομα του Χριστού το ομολογούσε με παρρησία ενώπιον των ανθρώπων αδιάκοπα, χωρίς να φοβάται τις συνέπειες. Φώτιζε καθημερινά πολλούς ειδωλολάτρες με την αλήθεια του Ευαγγελίου και τους οδηγούσε με σύνεση στην ορθόδοξη πίστη του Χριστού.

Άλλοι μεν πίστευαν με αληθινή καρδιά στον Κύριο Ιησού Χριστό, άλλοι όμως άπιστοι την κακολογούσαν για τη χριστιανική της παρρησία. Η Παρασκευή κήρυττε με γενναιότητα τον θείο λόγο και ξεσκέπαζε τη ματαιότητα και την απάτη των άψυχων ειδώλων. Δεν θέλοντας να ακούν τους ελέγχους της, οι άπιστοι πολίτες την έπιασαν με βία και την υπέβαλαν σε ξύλα. Στη συνέχεια την έκλεισαν σε σκοτεινή φυλακή, για να την σταματήσουν από το ευαγγελικό της κήρυγμα και την ορθόδοξη ομολογία.

Η Αγία όμως δεν έπαψε ούτε στιγμή να προσεύχεται με ζέση μέσα στο σκοτεινό αυτό κελλί της φυλακής. Εκείνη ακριβώς την περίοδο έφτασε στο Ικόνιο ένας σκληρός στρατηγός, σταλμένος από τον Διοκλητιανό με ξεκάθαρη αποστολή. Είχε λάβει σαφή εντολή να εξολοθρεύσει όλους τους χριστιανούς της περιοχής, χωρίς εξαίρεση και χωρίς κανέναν οίκτο. Οι ντόπιοι ειδωλολάτρες έσπευσαν να τον συναντήσουν και να του παρουσιάσουν την κατηγορία τους εναντίον της Παρασκευής.

Είπαν ότι στην πόλη υπήρχε μια παρθένος που πίστευε στον Εσταυρωμένο Χριστό και τον κήρυττε ανοιχτά. Την κατηγόρησαν επίσης για μαγεία και ότι δήθεν είχε αποτρέψει πολλούς από τη λατρεία των ειδώλων. Δεν σταματούσε, έλεγαν, να εκφέρει βλασφημίες κατά των εικόνων των θεών και κατά του ίδιου του αυτοκράτορα. Άκουσαν, έλεγαν, τη βασιλική προσταγή ότι όλοι όσοι δεν προσκυνούσαν τα είδωλα έπρεπε αμέσως να θανατώνονται με σκληρό τρόπο. Γι’ αυτό είχαν συλλάβει την παρθένο και την κρατούσαν φυλακισμένη μέχρι την έλευση του ισχυρού στρατηγού της περιοχής.

Ο στρατηγός διέταξε αμέσως να φέρουν την Αγία ενώπιόν του για επίσημη ανάκριση και ασφαλή δίκη. Καθώς η Παρασκευή προχωρούσε προς το δικαστήριο, το πρόσωπό της φωτίστηκε αναπάντεχα από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Όλοι οι παρευρισκόμενοι έμειναν έκπληκτοι, παρατηρώντας ότι κανένα ίχνος φόβου ή λύπης δεν φανερωνόταν στο πρόσωπό της. Έλεγαν με θαυμασμό μεταξύ τους ότι η όψη της έλαμπε με ένα φως που δεν ταίριαζε με κατάδικη σε φοβερά μαρτύρια. Όταν η Παρασκευή στάθηκε ενώπιον του στρατηγού, εκείνος θαύμασε την ομορφιά και την ευγένεια της όψης της.

Δήλωσε δημόσια ότι οι κατήγοροι την είχαν συκοφαντήσει άδικα, καθώς δεν ήθελε να καταστρέψει μια τόσο φωτεινή ύπαρξη. Της ζήτησε τότε να του φανερώσει το πραγματικό της όνομα, για να γνωρίσει την ταυτότητά της. Εκείνη του απάντησε με γαλήνη ότι είναι χριστιανή και δούλη του ζώντος Χριστού πάνω από κάθε άλλο όνομα. Ο στρατηγός της εξήγησε ότι η όψη της τον έκανε να της δείξει επιείκεια, αλλά τα λόγια της τον προκαλούσαν. Η Αγία του παρατήρησε με σύνεση ότι κάθε δίκαιος κριτής χαίρεται όταν ακούει την αλήθεια από τους κρινόμενους.

Ο τύραννος της είπε ότι θύμωσε επειδή δεν πήρε σαφή απάντηση για το όνομά της και απαιτούσε ξεκάθαρη απάντηση. Η μάρτυς εξήγησε ότι πρέπει πρώτα να αναφέρει το όνομά της κατά την αιώνια ζωή και έπειτα την επίγεια. Είπε λοιπόν ότι ονομάζεται χριστιανή και δούλη του Χριστού, ενώ κατά την επίγεια ζωή την ονόμασαν Παρασκευή. Οι γονείς της τίμησαν την έκτη ημέρα της εβδομάδος, που είναι ημέρα των ζωοποιών παθών του Κυρίου, και της έδωσαν το όνομα αυτό.

Είναι λοιπόν αληθινή κοινωνός των παθών του Χριστού, όπως διδάχθηκε από τους αγίους γονείς της από την παιδική ηλικία. Ο στρατηγός θύμωσε με τα λόγια της και διέταξε να την κρεμάσουν από δένδρο και να σχίσουν τα πλευρά της. Άρπαξαν την Αγία οι δήμιοι και τη βασάνισαν με σιδερένια όργανα, ξεσκίζοντας με μανία την παρθενική σάρκα της. Έτριψαν επίσης τις πληγές της με τραχιά τρίχινη ύφανση, ώστε η σάρκα της έγινε ξεσκισμένη μέχρι τα κόκαλα. Η Παρασκευή όμως δεν έβγαλε ούτε μία κραυγή πόνου, σιωπώντας με τα χείλη και κραυγάζοντας μόνο εσωτερικά στον Χριστό.

Ο τύραννος, βλέποντας την να έχει σχεδόν εκπνεύσει, διέταξε να την κατεβάσουν και να την ρίξουν πάλι στη φυλακή. Εκεί, σε εντελώς εξαντλημένη κατάσταση, της εμφανίστηκε τα μεσάνυχτα ένας λαμπρός άγγελος Κυρίου με τα όργανα των παθών του Χριστού. Της παρουσίασε με αγάπη τον τίμιο σταυρό, τον ακάνθινο στέφανο, το ιερό δόρυ, τον κάλαμο και τον σπόγγο της σταυρώσεως. Της είπε με πραότητα να σηκωθεί, διότι ο Χριστός την επισκέπτεται και τη θεραπεύει για την παρρησία της.

Η μάρτυς σηκώθηκε αμέσως σαν να ξυπνούσε από έναν γλυκό ύπνο και είδε το θαυμαστό αγγελικό όραμα. Ο άγγελος έσκυψε προς αυτήν και με τον ιερό σπόγγο σκούπισε με αγάπη όλες τις πληγές των φοβερών βασανισμών της παρθένου. Έτσι το αίμα και οι πληγές των φρικτών μαρτυρίων εξαφανίστηκαν εντελώς από το άγιο σώμα της παρθένου. Όλο της το σώμα έγινε εντελώς γερό και υγιές, ενώ η όψη της λάμπει ακόμη πιο εντυπωσιακά από πριν. Με βαθιά ευλάβεια ασπάστηκε τα ιερά όργανα των παθών του Κυρίου και δοξολόγησε τον Σωτήρα Χριστό από τα βάθη της καρδιάς.

Με την αυγή της ημέρας οι φύλακες της φυλακής μπήκαν μέσα και βρήκαν την Αγία Παρασκευή ολόκληρα υγιή και να προσεύχεται. Έντρομοι ανέφεραν αμέσως το γεγονός στον στρατηγό, που δεν περίμενε να την βρει ζωντανή ύστερα από τα φοβερά μαρτύρια. Όταν εκείνος την είδε υγιή, της είπε ότι οι δικοί του θεοί λυπήθηκαν την ομορφιά της και της χάρισαν τη ζωή. Η Αγία τότε ζήτησε να τη φέρουν στον ναό των ειδώλων, για να δει με τα μάτια της τους θεούς. Μπήκε στον ναό μαζί με ιερείς και πλήθος λαού, με όλους να περιμένουν ότι θα προσκυνήσει τα είδωλα.

Η Παρασκευή προσευχήθηκε νοερά στον Χριστό και άρπαξε με τα δικά της χέρια το πόδι του μεγάλου ξύλινου ειδώλου του Απόλλωνα. Διέταξε όλα τα είδωλα στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού να πέσουν στη γη και να γίνουν σκόνη. Αμέσως, με τη δύναμη του προσταχθέντος λόγου της, όλα τα είδωλα έπεσαν συντρίμμια στο πάτωμα του ναού. Με τη μαρτυρική της κοίμηση η Παρασκευή έλαβε από τα χέρια του Χριστού τον στέφανο της δόξας, και διά πρεσβειών της, ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών, αμήν.