Στα βάθη των απέραντων δασών της παγωμένης ρωσικής γης, μέσα στον δέκατο τέταρτο αιώνα, αναδείχθηκε ένας ταπεινός ασκητής που έγινε στύλος και φωτιστής της ορθόδοξης ζωής. Ο Άγιος Δημήτριος του Τσιλιμπίνσκ υπήρξε αγαπημένος μαθητής του μεγάλου ιεραποστόλου Αγίου Στεφάνου, επισκόπου του Περμ, εκείνου του φλογερού κήρυκα που έφερε τον Χριστό στους ειδωλολάτρες Ζυριάνους. Ζώντας μέσα στην ευλογημένη συντροφιά του διδασκάλου του, ο Δημήτριος μυήθηκε βαθιά στην ασκητική και ιεραποστολική παράδοση της Εκκλησίας.

Αργότερα αναχώρησε στην επισκοπή της Βολογκντά, σε έναν τόπο άγριο και ερημικό, για να ιδρύσει εκεί την ησυχαστική σκήτη του Τσιλιμπίνσκ προς τιμήν του Αρχαγγέλου. Με τον δικό του μόχθο και τις προσευχές των πιστών οικοδόμησε ναό αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, ώστε να διδάσκει και να στηρίζει τους νεοφώτιστους κατοίκους της περιοχής. Ο όσιος όμως δεν ικανοποιήθηκε μόνο με την οικοδόμηση του ναού και την οργάνωση της αδελφότητας της σκήτης. Έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια μια στενή σπηλιά βαθιά μέσα στη γη ακριβώς κάτω από το ιερό βήμα του ναού.

Εκεί κατέφευγε νύχτα και ημέρα, μέσα στην απόλυτη σιωπή και μοναξιά, και πάλευε τους αόρατους εχθρούς της ψυχής για πολύν καιρό. Έζησε ως αληθινός ερημίτης, με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή, υφαίνοντας τον επίγειο βίο του σαν θυσία ευωδίας προς τον Κύριο. Ταις πρεσβείαις του Οσίου Δημητρίου του Τσιλιμπίνσκ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.