Στις αχανείς εκτάσεις της αιγυπτιακής ερήμου, εκείνου του ευλογημένου χώρου που γέννησε τόσους θεοφόρους πατέρες, διέλαμψε με σιωπηλή λαμπρότητα ο Όσιος Ρούφος. Ήταν σοφός ασκητής της ερήμου, σύγχρονος μάλιστα του Οσίου Λωτ, μοιραζόμενος μαζί του τους αγώνες της μοναχικής ζωής. Έζησε τη ζωή του ολόκληρη μέσα στη βαθιά ησυχία της ερήμου και απεβίωσε ειρηνικά, αναπαυμένος στον Κύριο. Πολλά από τα σοφά αποφθέγματά του διασώθηκαν στις σελίδες του περίφημου Παράδεισου των Πατέρων, που είναι θησαυρός της Εκκλησίας.

Ένας από τους πιστούς, που τον επισκέφθηκε στη μοναχική του απομόνωση, του υπέβαλε κάποτε μια κρίσιμη ερώτηση. Τον ρώτησε ποια ακριβώς είναι η αληθινή ησυχία και ποιο είναι το πραγματικό όφελος αυτής για τον μοναχό. Ο σοφός γέροντας απάντησε με βαθιά διάκριση και με πληρότητα, μεταφέροντας μέσα από τα λόγια του την εμπειρία της ζωής του. Είπε ότι ησυχία σημαίνει να κάθεσαι μέσα στο κελί σου με γνώση, με φόβο Θεού και με ταπείνωση. Σημαίνει να απέχεις από κάθε μνησικακία προς τους αδελφούς και από κάθε υψηλοφροσύνη και υπερηφάνεια της καρδιάς.

Η αληθινή αυτή ησυχία είναι, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ίδιου, μάνα και γεννήτρια όλων των αρετών του Πνεύματος. Φυλάει τον μοναχό από τα πεπυρωμένα βέλη του εχθρού και δεν επιτρέπει σε εκείνον τα τραύματα της αμαρτίας. Ο Όσιος Ρούφος προέτρεπε με πατρική φροντίδα κάθε μοναχό να αποκτήσει αυτή την πολύτιμη ησυχία της καρδιάς. Του θύμιζε ότι γεννιέται όταν ο μοναχός θυμάται διαρκώς την έξοδο του θανάτου από αυτόν τον κόσμο. Έλεγε ακόμη ότι ο μοναχός που ζει σε υποταγή πνευματικού πατέρα έχει πολύ μεγαλύτερο μισθό από τον ερημίτη.

Για να βεβαιώσει την αλήθεια αυτή, διηγείτο μια θαυμαστή οπτασία που είχε δεχθεί κάποτε μεγάλος πατέρας της ερήμου. Είδε εκείνος ο πατέρας με τα μάτια της ψυχής του τέσσερα διαφορετικά τάγματα δοξασμένων ψυχών μέσα στον ολόλαμπρο ουρανό της θείας βασιλείας. Το πρώτο ανήκε στον άνθρωπο που υπομένει με γενναιότητα την ασθένειά του και ευχαριστεί συνεχώς τον Θεό. Το δεύτερο ήταν εκείνου που δέχεται με αγάπη τους ξένους στο σπίτι του και τους υπηρετεί ταπεινά.

Το τρίτο ανήκε σε αυτόν που ησυχάζει μέσα στη βαθιά έρημο, χωρίς να βλέπει ποτέ άνθρωπο. Το τέταρτο όμως τάγμα ξεχώριζε καθαρά από όλα τα προηγούμενα και είχε ασύγκριτα μεγαλύτερη ουράνια δόξα. Σε αυτό ανήκε ο μοναχός που ζει σε υπακοή γέροντος και υποτάσσεται σε εκείνον για χάρη του Θεού. Όταν ο πατέρας ρώτησε τον άγγελο γιατί ο υποτακτικός έχει μεγαλύτερη δόξα από τους άλλους, έλαβε σοφή απάντηση. Ο άγγελος εξήγησε ότι οι άλλοι κρατούν ακόμη μέσα τους κάποιο ίδιο θέλημα στις πράξεις τους.

Ο υποτακτικός όμως αφήνει όλα τα δικά του θελήματα και κρέμεται μόνο από το θέλημα του γέροντά του. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Ρούφου του ασκητού της Αιγύπτου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.