Στις απέραντες ρωσικές εκτάσεις, ανάμεσα στα δάση και τις λίμνες της επαρχίας του Νοβγκορόντ, έλαμψε με την ασκητική του ζωή ο Όσιος Αντώνιος του Λεοχνώφ. Καταγόταν από την ευγενική γενιά των Βενιαμίνωφ της περιοχής του Τβερ, μια οικογένεια ευγενών της παλιάς Ρωσίας με βαθιά εκκλησιαστική παράδοση. Από μικρή ηλικία ο όσιος έδειξε κλίση προς τη μοναχική ζωή και αρνήθηκε όλα τα προνόμια της κοινωνικής του θέσης. Εγκατέλειψε τον κόσμο και κατέφυγε ως ερημίτης στην απομονωμένη έρημο του Ρούμπλεφ, κοντά στον ποταμό Περεχόντα.

Εκεί έζησε για πολλά χρόνια με αυστηρή προσευχή, νηστεία και αδιάλειπτη αγρυπνία, μέσα στη βαθιά σιωπή του δάσους. Γύρω στο έτος χίλια πεντακόσια πενήντα έξι μετοίκησε μαζί με τον ερημίτη Ταράσιο, που ζούσε πέρα από τη λίμνη Ίλμεν στο Λεοχνώφ, κοντά στη Στάρα Ρους. Από τον γέροντα Ταράσιο έλαβε με βαθιά ταπείνωση το μέγα και αγγελικό σχήμα της μοναχικής κουράς και ευλογίας. Έτσι ξεκίνησε στην έρημο εκείνη η νέα ασκητική μονή προς τιμήν της Θείας Μεταμορφώσεως του Κυρίου.

Η μονή αυτή ονομάστηκε αργότερα Λεοχνώφ ή αλλιώς Ιβέτσκ Αντωνίεφ, και αναδείχθηκε γρήγορα σε λαμπρό φάρο πνευματικότητας. Ο Όσιος Αντώνιος έζησε εκεί μέχρι βαθιά γεράματα και έλαβε από τον Θεό το σπάνιο χάρισμα της διοράσεως. Το έτος χίλια εξακόσια έντεκα οι Σουηδοί λεηλάτησαν ολόκληρη την περιοχή γύρω από το Νοβγκορόντ με ανυπολόγιστη βιαιότητα. Μετά από πρόσκληση του μητροπολίτη Ισίδωρου, ο όσιος αναγκάστηκε να μεταφερθεί για ασφάλεια μέσα στην πόλη του Νοβγκορόντ.

Εκεί κοιμήθηκε ειρηνικά την δέκατη τέταρτη Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, σε προχωρημένη ηλικία ογδόντα πέντε ετών. Τάφηκε με τιμές κοντά στον ναό του ευαγγελιστή Λουκά, στην πλευρά που έβλεπε προς τον μεγάλο ναό της Αγίας Σοφίας. Πριν από την κοίμησή του είχε πει με σαφήνεια, παρουσία πολλών μοναχών, ότι το σώμα του θα αναπαυόταν στη δική του έρημο. Ένας μαθητής του που λεγόταν Γρηγόριος επέστρεψε στον τόπο της κατεστραμμένης μονής, την οποία είχαν λεηλατήσει και πυρπολήσει οι Σουηδοί.

Έχτισε εκεί ένα ταπεινό κελί και ένα μικρό παρεκκλήσι και εγκαταστάθηκε για να ζήσει την ασκητική ζωή. Ο Όσιος Αντώνιος εμφανίστηκε τρεις φορές σε όνειρο και του είπε με σταθερή φωνή ορισμένα συγκεκριμένα λόγια. Του ζήτησε να πάει στο Νοβγκορόντ και να αναφέρει στον μητροπολίτη Κυπριανό και στους πρεσβυτέρους της πόλης την επιθυμία του. Ήθελε να τον επιστρέψουν στον τόπο της δικής του μονής, εκεί όπου είχε ασκητέψει τόσα χρόνια. Μετά από την αναφορά του Γρηγορίου, ο μητροπολίτης οδήγησε επίσημη λιτανεία προς τον τάφο του οσίου με μεγάλη ευλάβεια.

Τα άφθαρτα λείψανα του Οσίου Αντωνίου μεταφέρθηκαν στη μονή Λεοχνώφ τη δέκατη τρίτη Ιουλίου του έτους χίλια εξακόσια είκοσι. Κατά την αποκάλυψη των ιερών λειψάνων, ένας τυφλός άνθρωπος ονόματι Ιωσήφ ξανάβρε το φως του και πολλοί άλλοι άρρωστοι θεραπεύτηκαν. Από τότε καθιερώθηκαν στις εκκλησίες προς τιμήν του οσίου ξεχωριστές μνήμες και πανηγύρεις στο χωριό Λεοχνώφ. Το ίδιο γίνεται και στη Ρούμπλεφ έρημο, εκεί όπου άρχισε η πρώτη ασκητική ζωή του οσίου.

Τη δεύτερη Παρασκευή μετά τη μνήμη των πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου εορτάζεται η εύρεση και μετακομιδή των ιερών λειψάνων. Τη μετακομιδή αυτή ολοκληρώθηκε με τη μεταφορά τους από το Νοβγκορόντ στη μονή Λεοχνώφ προς αιώνιο αγιασμό. Κατά την Ανάληψη του Κυρίου τιμάται η αρχική έλευση του οσίου Αντωνίου από τη Ρούμπλεφ έρημο στο Λεοχνώφ. Στις δεκαεφτά Οκτωβρίου εορτάζεται η ίδια η οσιακή κοίμηση του αγίου, ο οποίος εκοιμήθη κατά την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Σύμφωνα με την παράδοση εκοιμήθη ακριβώς κατά την ένατη ώρα της εσπέρας εκείνης της μεγάλης ημέρας. Στη μονή της Ρούμπλεφ ερήμου τιμάται επιπλέον και η μνήμη των εγκαινίων του ναού που ανεγέρθηκε προς τιμήν του οσίου. Η ευλογημένη αυτή εορτή των εγκαινίων ορίστηκε για τις τριάντα Αυγούστου του έτους χίλια οκτακόσια εβδομήντα τρία. Με τις πρεσβείες του οσίου πατρός ημών Αντωνίου ηγουμένου Λεοχνώφ του Νοβγκορόντ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησε και σώσε τις ψυχές μας, αμήν.