Ανάμεσα στους μεγάλους ποιμένες της γεωργιανής Εκκλησίας ξεχωρίζει η μορφή ενός ιεράρχη που αρνήθηκε τη δόξα και επέλεξε τη σιωπή του αμπελιού. Ο Άγιος Ιωσήφ, με τη γενιά των Τζαντιερισβίλι, έλαβε την πνευματική του ανατροφή στη φημισμένη μονή του Νταβίντ Γκαρέτζι. Επρόκειτο για μία από τις αυστηρότερες ερήμους της Γεωργίας, όπου ασκήτευαν αμέτρητοι μοναχοί στα ίχνη του οσίου Δαβίδ. Εκεί ανδρώθηκε στην προσευχή, στη μελέτη της Αγίας Γραφής και στην ταπεινή υπακοή προς τους γεροντάδες του.

Ο Κύριος τον προίκισε με το σπάνιο χάρισμα της θαυματουργίας από νεαρή ακόμη ηλικία, καθώς διέκρινε την καθαρότητα της ψυχής του. Οι θερμές προσευχές του γιάτρευαν τους ανίατα ασθενείς και ελευθέρωναν τους ανθρώπους που βασανίζονταν από δαιμονικά πνεύματα. Η φήμη της αρετής και της σοφίας του ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της μονής και έφτασε σε ολόκληρη τη χώρα. Έτσι χειροτονήθηκε επίσκοπος της επαρχίας του Ρουστάβι και ποίμανε το ποίμνιό του με αληθινό αποστολικό ζήλο και πατρική φροντίδα.

Το έτος χίλια εφτακόσια πενήντα πέντε ενθρονίστηκε ως Καθολικός Πατριάρχης ολόκληρης της γεωργιανής Εκκλησίας, με χαρά του πιστού λαού. Ο Άγιος Ιωσήφ όμως δεν άλλαξε καθόλου τον τρόπο της ζωής του παρά την υψηλή ιεραρχική του θέση. Παρέμεινε πάντοτε ασκητής και μοναχός μέσα στην ψυχή του, ζώντας με αυστηρή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και βαθιά ταπείνωση. Το έτος χίλια εφτακόσια εξήντα τέσσερα συνέβη κάτι σπάνιο στα χρονικά των πατριαρχικών θρόνων της Ανατολής.

Ο Άγιος Ιωσήφ, μιμούμενος τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, κατέβηκε με βαθιά ταπείνωση από τον αρχιερατικό του θρόνο. Αποσύρθηκε έπειτα στην περιοχή της Αχμέτας, στη βορειοανατολική Γεωργία, όπου εγκαταστάθηκε σαν απλός γεωργός και ασκητής. Με τα ίδια του τα χέρια καλλιεργούσε αμπέλι και μοίραζε ολόκληρη τη συγκομιδή του στους φτωχούς και τους ξένους. Το κλίμα στην περιοχή ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, με συχνές ξηρασίες και καταστροφικά χαλάζια που ερήμωναν τους ευαίσθητους αγρούς των γεωργών.

Όσο όμως ο όσιος εργαζόταν εκεί, η ευλογημένη εκείνη περιοχή δεν γνώρισε ποτέ ξηρασία ούτε χαλαζόπτωση. Μέσα από τις προσευχές του οι άρρωστοι έβρισκαν τη θεραπεία τους και οι τυφλοί ξανάβλεπαν το φως του ήλιου. Όσοι κατοικούσαν κοντά του τον αγαπούσαν βαθιά και στήριζαν την ολόκληρη ελπίδα τους στις πρεσβείες του. Ο Άγιος Γαβριήλ ο Μικρός θυμόταν με συγκίνηση σε ένα από τα κείμενά του τη συνάντησή του. Έγραφε πως μία φορά είδε και δύο φορές αξιώθηκε να φιλήσει το άγιο χέρι του ευλογημένου αυτού ανθρώπου.

Έχοντας ζήσει με ευσέβεια μέχρι βαθιά γεράματα, ο Καθολικός Ιωσήφ εκοιμήθη ειρηνικά το έτος χίλια εφτακόσια εβδομήντα. Με τις πρεσβείες του οσίου ιεράρχου Ιωσήφ του Καθολικού της Γεωργίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησε και σώσε τις ψυχές μας, αμήν.