Στα δάση του ρωσικού βορρά ο Άγιος Ταράσιος της Γκλουσέτσα έδωσε σπάνιο παράδειγμα ταπεινώσεως, αφήνοντας ηγουμενία για να γίνει ξανά αρχάριος. Η πορεία του είναι μαρτυρία ότι η αληθινή πνευματική θέση δεν κρίνεται από αξιώματα, αλλά από την βαθιά υπακοή και την αυτογνωσία. Ξεκίνησε την αγιασμένη του ζωή ως ηγούμενος μιας μονής που είχε ιδρύσει ο Άγιος Στέφανος του Περμ, μεγάλος ιεραπόστολος της περιοχής. Από αυτήν την θέση εργάστηκε με μεγάλο ζήλο για την διάδοση και την στερέωση της Ορθοδόξου πίστεως ανάμεσα στον λαό των Ζυριανών.

Δίδαξε με τον λόγο και με το παράδειγμά του, οδηγώντας πλήθος ψυχών στην γνώση του αληθινού Θεού και της Εκκλησίας. Συνέχισε το έργο του προκατόχου του στην ευαγγελική φωτισμένη πορεία, στηρίζοντας τους νεοφώτιστους και διδάσκοντας την υγιή χριστιανική ζωή. Το έτος χίλια τετρακόσια είκοσι επτά, υπό τον διάδοχο του Αγίου Στεφάνου, τον επίσκοπο Γεράσιμο, πήρε μια μεγάλη πνευματική απόφαση. Με ελεύθερη και συνειδητή θέληση παραιτήθηκε από την ηγουμενία της μονής, παραδίδοντας οικειοθελώς την εξουσία και την ευθύνη της διοικήσεως.

Αναζητούσε βαθύτερη ταπείνωση και υπακοή, αυτά που μόνο η θέση του μαθητευόμενου μπορεί να προσφέρει στον ώριμο ασκητή. Επιθυμούσε να αφεθεί καθ ολοκληρίαν στα χέρια ενός γέροντα, παραιτούμενος από κάθε ίχνος προσωπικής ευθύνης και προσωπικού θελήματος. Ξεκίνησε λοιπόν για την μονή της Γκλουσέτσα, αναζητώντας πνευματική καθοδήγηση υπό τον φωτισμένο γέροντα της εποχής, τον Άγιο Διονύσιο. Ο Άγιος Διονύσιος, διακρίνοντας την βαθιά ταπείνωση του Ταρασίου και την ειλικρινή του διάθεση, τον δέχθηκε με μεγάλη πατρική αγάπη στην αδελφότητα.

Ο πρώην ηγούμενος Ταράσιος δέχθηκε με χαρά να ζήσει ισότιμα δίπλα στους αρχαρίους μοναχούς, χωρίς καμία διάκριση ή προνόμιο εξαιτίας του παρελθόντος του. Εργαζόταν μαζί τους σε όλες τις χειρωνακτικές διακονίες της μονής, όπως ο τελευταίος δόκιμος της αδελφότητας. Ζούσε αυστηρή ασκητική ζωή με νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και πλήρη απάρνηση του ιδίου θελήματος, εξαφανίζοντας κάθε ίχνος προηγούμενης δόξας. Έδωσε με αυτόν τον τρόπο σπάνιο μάθημα στους αδελφούς, ότι η αληθινή πνευματική πρόοδος βρίσκεται στην έσχατη ταπείνωση.

Η πορεία του φανέρωσε πόσο μεγάλη πνευματική ωριμότητα χρειάζεται για να εγκαταλείψει κανείς εκουσίως αξιώματα και να γίνει πάλι μαθητής. Έζησε έτσι μέχρι το τέλος της ζωής του, διαρκώς δίπλα στους νέους ασκητές και κάτω από την σκέπη του Αγίου Διονυσίου. Κοιμήθηκε εν Κυρίω και ετάφη στην μονή του Διονυσίου το έτος χίλια τετρακόσια σαράντα, αφήνοντας πίσω μνήμη ταπεινοφροσύνης. Ταις πρεσβείαις του Αγίου Ταρασίου της Γκλουσέτσα, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.