Στα δύσκολα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν η πίστη των χριστιανών δοκιμαζόταν με κάθε δυνατή πανουργία, αναδείχθηκαν δύο γενναίοι μάρτυρες που ο ίδιος ο ιερός Χρυσόστομος εγκωμίασε ιδιαίτερα. Οι Άγιοι Ιουβεντίνος και Μάξιμος, που σε άλλες πηγές αναφέρεται και ως Μαξιμίνος, έζησαν επί της βασιλείας του παραβάτη αυτοκράτορα και αξιώθηκαν ένδοξου μαρτυρικού τέλους. Φαίνεται πως ήταν στρατιωτικοί, γι' αυτό άλλωστε βρέθηκαν να μετέχουν σε ένα συμπόσιο στρατιωτών της εποχής τους.

Κατά τη συζήτηση που ακολούθησε, οι δύο Άγιοι εξέφρασαν ανοιχτά τη βαθιά διαμαρτυρία τους για τα κακά που ο βασιλιάς διέπραττε εναντίον των χριστιανών της αυτοκρατορίας. Κάποιος όμως από τους παρόντες έσπευσε να μεταφέρει τα λόγια τους κρυφά στον ίδιο τον Ιουλιανό τον Παραβάτη. Ο αυτοκράτορας οργίστηκε αμέσως, δήμευσε όλη την περιουσία των δύο Αγίων και διέταξε να τους κλείσει στη φυλακή. Σύντομα όμως η φυλακή αυτή είχε μεταβληθεί σε πραγματική εκκλησία, καθώς πλήθος πιστών συνέρρεε εκεί ομαδικά.

Πήγαιναν να ακούσουν τα φλογερά λόγια των δύο Αγίων και να διδαχθούν τη γενναία ομολογία της πίστεως. Ο Ιουλιανός λοιπόν, βλέποντας αυτή την επίδραση, έδωσε διαταγή να σταλούν τη νύχτα κρυφά στρατιώτες για να τους αποκεφαλίσουν. Τα ιερά τους σώματα τα παρέλαβαν με ευλάβεια οι χριστιανοί και τα έθαψαν με την αρμόζουσα τιμή. Άγιοι Ιουβεντίνε και Μάξιμε, καλλίνικοι μάρτυρες του Χριστού, που νικήσατε τον παραβάτη με την ομολογία σας, πρεσβεύσατε υπέρ των ψυχών ημών, αμήν.