Στις βορεινές πεδιάδες της παλαιάς Ρως, λίγες μόλις γενιές μετά τη Βάπτιση του λαού από τον ισαπόστολο Βλαδίμηρο, έλαμψε ένας σιωπηλός εργάτης του Ευαγγελίου. Ο Άγιος Αμφιλόχιος υπήρξε ο τρίτος επίσκοπος της παλαιότατης εκκλησιαστικής επαρχίας του Βλαντίμιρ Βολυνίας, μιας έδρας που είχε ιδρυθεί επί των ημερών του ίδιου του ισαποστόλου ηγεμόνα. Πρώτος επίσκοπος εκείνης της έδρας είχε εκλεγεί ο Στέφανος, ακόμη ζώντος του Αγίου Βλαδιμήρου, και τον διαδέχθηκε ο ηγούμενος Στέφανος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου.

Εκείνος είχε αναλάβει την ηγουμενία της Λαύρας των Σπηλαίων αμέσως μετά την οσιακή κοίμηση του μεγάλου Οσίου Θεοδοσίου του Σπηλαιώτη. Έπειτα από εκείνους τους δύο ποιμένες, ο Άγιος Αμφιλόχιος χειροτονήθηκε επίσκοπος στις είκοσι επτά Αυγούστου του έτους χίλια εκατό πέντε από τον Μητροπολίτη Κιέβου Νικηφόρο. Ο Μητροπολίτης Νικηφόρος ποίμανε την Εκκλησία της Ρως από το έτος χίλια εκατό τρία έως το έτος χίλια εκατό είκοσι ένα. Μέσα στους δύσκολους εκείνους καιρούς της νεόφυτης ρωσικής Εκκλησίας, η ανύψωση ενός λογίου ποιμένα στη χηρεύουσα έδρα του Βλαντίμιρ ήταν γεγονός μεγάλης πνευματικής σημασίας για ολόκληρη τη Βολυνία.

Έτσι η αποστολική διαδοχή της επισκοπής συνεχίστηκε αδιάκοπη, και το νεαρό κλήμα της πίστεως ρίζωσε ακόμη βαθύτερα μέσα στις βορεινές δασικές περιοχές της Ρως. Επί δεκαεπτά ολόκληρα έτη ο Άγιος Αμφιλόχιος καθοδήγησε με αρχιερατική φροντίδα το πολυάριθμο ποίμνιο της Βλαντίμιρ Βολυνίας με υπομονή και αυταπάρνηση. Ζούσε σε εποχή κατά την οποία μόνο λίγες γενιές χώριζαν τους πιστούς από την ιστορική βάπτιση του κιεβινού λαού στα νερά του Δνείπερου. Για τον λόγο αυτόν ο Άγιος επίσκοπος κοπίαζε ακατάπαυστα για τη μεταστροφή των εναπομεινάντων ειδωλολατρών στην πίστη του Χριστού.

Έδινε ταυτόχρονα μεγάλο αγώνα για να ξεριζώσει τις παλαιές παγανιστικές δεισιδαιμονίες ανάμεσα στους ανθρώπους που είχαν προσφάτως βαπτιστεί στην αληθινή Εκκλησία. Παράλληλα με το ιεραποστολικό έργο εργαζόταν ειρηνευτικά ανάμεσα στους τοπικούς ηγεμόνες, οι οποίοι συχνά αντιμάχονταν μεταξύ τους και διαιρούσαν τον λαό. Με τον λόγο και το παράδειγμά του ο επίσκοπος προσπαθούσε να καταπραΰνει τις φιλονικίες και να επαναφέρει την ομόνοια ανάμεσα στους χριστιανούς άρχοντες.

Όταν παραιτήθηκε από την επισκοπική του διακονία, επέστρεψε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου ως ταπεινός μοναχός για να συνεχίσει τον αγώνα του. Εκεί συνέχισε να υπηρετεί τον Θεό μέσα στην ασκητική ησυχία της παλαιάς εκείνης μονής μέχρι την οσιακή κοίμησή του. Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο το έτος χίλια εκατό είκοσι δύο, αναπαυόμενος μαζί με τους προηγουμένους πατέρες της Λαύρας. Η σημερινή εορτή της μνήμης του καθιερώθηκε το έτος χίλια οκτακόσια τριάντα ένα, μετά την επιστροφή της Λαύρας του Ποτσάεφ στην ορθόδοξη πίστη. Ταις πρεσβείαις του εν αγίοις πατρός ημών Αμφιλοχίου επισκόπου Βλαντίμιρ Βολυνίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.