Στο μικρό ρωσικό χωριό Μπερεζνίκο, όχι μακριά από τη φημισμένη μονή του οσίου Κυρίλλου, γεννήθηκε ένα παιδί προορισμένο για τη μοναχική αγιότητα. Ονομαζόταν κατά κόσμον Μιχαήλ και ήρθε στον κόσμο γύρω στα μέσα του δεκάτου τετάρτου αιώνα στη βόρεια Ρωσία. Σε ηλικία μόλις δεκατριών ετών εγκατέλειψε τους γονείς του και πήγε κρυφά στον μεγάλο όσιο Κύριλλο της Λευκής Λίμνης. Πολλοί τον περιέγραφαν τότε ως μεγάλο και σπουδαίο ασκητή, θαυματουργό γέροντα της λαμπρής ρωσικής μοναχικής παραδόσεως.

Ο νεαρός Μιχαήλ τον ζήτησε εκεί με δάκρυα και έγινε δεκτός στη μικρή συνοδεία των αδελφών ως υποτακτικός. Έλαβε σύντομα το μοναχικό σχήμα και το νέο όνομα Μαρτινιανός για όλη του την υπόλοιπη επί γης πορεία. Ο νέος Μαρτινιανός άρχισε ζηλωτικά να μιμείται τον δάσκαλό του και να ζει μέσα στην ολόψυχη και βαθιά υπακοή. Στο μοναστήρι έμαθε ανάγνωση και γραφή και, με την ευλογία του οσίου Κυρίλλου, ασχολήθηκε με την αντιγραφή ιερών βιβλίων. Με τον καιρό χειροτονήθηκε διάκονος και αργότερα ιερομόναχος, διακονώντας με ευλάβεια τα άχραντα μυστήρια της θείας λατρείας.

Μετά την κοίμηση του οσίου Κυρίλλου, ο Μαρτινιανός αποσύρθηκε σε ένα ερημικό νησί της λίμνης Βόζα. Σιγά σιγά συγκεντρώθηκαν γύρω του πολλοί μοναχοί, που γοητεύονταν από την αρετή και την πραότητα του γέροντα. Ο όσιος ίδρυσε για αυτούς ναό αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Κυρίου και θέσπισε γενικό μοναχικό κανόνα ζωής. Έπειτα από επίμονες παρακλήσεις των αδελφών της μονής Θεραπόντη, δέχτηκε να γίνει ηγούμενός τους και να την οδηγήσει σε ανώτερη πνευματική κατάσταση.

Όταν ξέσπασαν στη Ρωσία οι ταραχές για τον θρόνο της Μόσχας, στάθηκε στο πλευρό του ορθόδοξου Μεγάλου Πρίγκιπα Βασιλείου. Τον ενίσχυσε πνευματικά στις φοβερές δοκιμασίες, όταν ο εξάδελφός του Δημήτριος Σεμιάκα διεκδίκησε παράνομα την εξουσία. Ο όσιος υπήρξε πάντοτε ολόψυχα ενεργός συνήγορος της αλήθειας και της δικαιοσύνης στις δύσκολες ιστορικές περιστάσεις. Αργότερα, ύστερα από θερμές παρακλήσεις του Μεγάλου Πρίγκιπα, δέχτηκε να αναλάβει την ηγουμενία της μονής του οσίου Σεργίου του Ραντονέζ.

Διηύθυνε εκείνο το μεγάλο πνευματικό κέντρο για αρκετά χρόνια, με σύνεση και πατρική φροντίδα προς όλους τους αδελφούς. Το χίλια τετρακόσια πενήντα πέντε επέστρεψε με μεγάλη χαρά στη μονή Θεραπόντη, στον προηγούμενο ποθητό τόπο της ασκήσεώς του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν βαριά άρρωστος και αδυνατούσε εντελώς να περπατήσει με τα πόδια του. Οι αδελφοί τον μετέφεραν με στοργή στους ώμους τους μέχρι τον ναό για να συμμετέχει στη θεία Λειτουργία.

Κοιμήθηκε γαλήνια σε ηλικία ογδόντα πέντε ετών και τάφηκε με μεγάλες τιμές στο αγαπημένο του μοναστήρι. Τα τίμια λείψανά του ανακομίστηκαν θαυμαστά αργότερα το έτος χίλια πεντακόσια δεκατέσσερα και χάρισαν στους πιστούς πλήθος ιάσεων. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Μαρτινιανού της Λευκής Λίμνης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.