Στα μακρινά και δασώδη εδάφη της παλαιάς Λιθουανίας γεννήθηκε μια ψυχή με ευγενή καταγωγή και ακόμη πιο ευγενή και αγνή προαίρεση. Η Αγία Χαριτίνη ήρθε στον κόσμο μέσα από βασιλικό γένος, ως μέλος της πριγκιπικής οικογένειας των Λιθουανών ηγεμόνων εκείνης της εποχής. Η αριστοκρατική ανατροφή της δεν έγινε ποτέ εμπόδιο, αλλά αντίθετα αφορμή για βαθύτερη και ουσιαστικότερη πνευματική αναζήτηση του αληθινού Θεού. Από πολύ νεαρή ηλικία αναζήτησε σταθερά την αλήθεια του Χριστού πέρα από τα παροδικά μεγαλεία και τις λαμπρότητες του παρόντος κόσμου.

Άφησε χωρίς δισταγμό πίσω της τη λάμψη της πριγκιπικής αυλής και κατευθύνθηκε αποφασιστικά προς τα μακρινά ρωσικά εδάφη του Βορρά. Έφθασε τελικά στην ξακουστή πόλη του Νόβγκοροντ, μια πόλη φημισμένη πανελληνίως για την Ορθοδοξία της και τα ιερά μοναστήρια της. Εκεί βρήκε ένα ησυχαστικό γυναικείο μοναστήρι αφιερωμένο στους Αγίους κορυφαίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο της Εκκλησίας του Χριστού. Το μοναστήρι αυτό ήταν χτισμένο πάνω στον γραφικό λόφο που έφερε από παλιά την ονομασία Σίνιτς της περιοχής.

Η νεαρή πριγκίπισσα εντυπωσιάστηκε βαθύτατα από τη μοναστική ζωή των αδελφών και την ησυχαστική ασκητική πολιτεία της κοινότητας. Αποφάσισε λοιπόν να αφιερώσει ολοκληρωτικά την υπόλοιπη ζωή της στον Νυμφίο Χριστό και την ασκητική μοναχική πορεία. Η νεαρή Λιθουανίδα εγκατέλειψε κάθε πιθανή προοπτική επίγειου γάμου με κάποιον ευγενή της μακρινής της πατρίδας στη Λιθουανία. Επέλεξε σταθερά αντί όλων αυτών την ασκητική ζωή και την υπάκουη υποταγή στη μοναστική τυπική διάταξη του κοινοβίου.

Η ανδρεία απόφασή της προκάλεσε θαυμασμό και κατάνυξη σε όλους τους πιστούς της ευρύτερης περιοχής εκείνης του Νόβγκοροντ. Εκάρη επίσημα μοναχή στο γυναικείο εκείνο ορθόδοξο κοινόβιο με βαθιά ευλάβεια και ψυχική κατάνυξη ενώπιον του Κυρίου. Από την πρώτη κιόλας μέρα της μοναχικής της ζωής έδειξε εξαιρετικό ζήλο για την άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή. Επιδόθηκε αδιάκοπα στους σκληρούς πνευματικούς αγώνες, μιμούμενη πιστά τους παλαιούς αναχωρητές και τις οσίες μητέρες της ερήμου.

Η ταπείνωσή της ξεπερνούσε αληθινά τη βασιλική της καταγωγή και η αγνότητά της φώτιζε ολόκληρο το γυναικείο μοναστήρι. Η αυστηρή εγκράτεια στην τροφή και τον σύντομο ύπνο αποτελούσε σταθερό χαρακτηριστικό γνώρισμα της καθημερινής της ασκητικής πολιτείας. Δεν διαχώριζε ποτέ τον εαυτό της από τις άλλες μοναχές αδελφές, παρότι ανήκε σε λαμπρό λιθουανικό πριγκιπικό γένος. Όλες τις αντιμετώπιζε γνήσια ως αληθινές αδελφές της εν Χριστώ Ιησού με ανυπόκριτη αγάπη και βαθύτατο σεβασμό.

Η ενάρετη πορεία της προκάλεσε σύντομα τον αυθόρμητο θαυμασμό όλης της αδελφότητας του ιστορικού εκείνου μοναστηριού. Με πανηγυρική και ομόθυμη απόφαση οι ευλαβικές μοναχές την εξέλεξαν Ηγουμένη της κοινοβιακής εκείνης οικογένειας του Νόβγκοροντ. Δέχτηκε το βαρύ αξίωμα με βαθύτατη ταπείνωση και ανέλαβε αμέσως το μεγάλο φορτίο της ποιμαντικής διακονίας των αδελφών μοναζουσών. Καθοδηγούσε καθημερινά τις αδελφές με σύνεση, με ανυπόκριτη αγάπη και με φωτεινό πνεύμα ευαγγελικής διάκρισης και σοφίας.

Παρέμεινε γνήσια αδελφή για όλες μέσα από την έμπρακτη ταπείνωσή της, μέχρι την ευλογημένη ημέρα του ιερού της τέλους. Η αρετή της ακτινοβολούσε σαν λαμπρό ουράνιο φως σε όλη τη μοναστική κοινότητα της φημισμένης πόλης του Νόβγκοροντ. Συνέχισε αδιάλειπτα και σταθερά τους ασκητικούς της αγώνες μέχρι το ιερό τέλος της επίγειας και πρόσκαιρης ζωής της. Φύλαξε με μεγάλη επιμέλεια ακέραιη την παρθενία της και διατήρησε την αυστηρή εγκράτεια χωρίς απολύτως καμία υποχώρηση.

Πέρασε τις άγιες ημέρες της σε αδιάλειπτη προσευχή, νηστεία, βαθιά μελέτη των αγίων γραφών και των πατερικών κειμένων. Κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω το χίλια διακόσια ογδόντα ένα μέσα σε ατμόσφαιρα ουράνιας ειρήνης και πνευματικής ανείπωτης χαράς. Το ιερό σκήνωμά της ενταφιάστηκε με τιμές μέσα στο καθολικό του μοναστηριού των Αγίων κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Στο εικονογραφικό εγχειρίδιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας περιγράφεται ως η σεβάσμια Ηγουμένη του μοναστηριού Πέτρου και Παύλου στο Νόβγκοροντ.

Αν και γεννήθηκε από λαμπρό λιθουανικό βασιλικό γένος, εμφανίζεται ως ταπεινή νεάνιδα με ένα απλό μοναχικό ένδυμα χωρίς μανδύα. Παραμένει αιώνιο φωτεινό παράδειγμα ταπεινής πριγκίπισσας που εγκατέλειψε τον επίγειο θρόνο για χάρη του γλυκύτατου Νυμφίου Χριστού. Ταις πρεσβείαις της Αγίας Χαριτίνης της Πριγκίπισσας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.