Στη μέση του δέκατου έβδομου αιώνα η Γεωργία βρέθηκε σε τραγική θέση όταν ο εξισλαμισμένος βασιλιάς Ροστόμ Χαν ανέλαβε τα ηνία της εξουσίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε ανάγκη ισχυρό ποιμένα και ο Άγιος Ευδαίμοζ ήταν εκείνος που στάθηκε ακλόνητος στις πιο δύσκολες ώρες του γεωργιανού έθνους. Ο Πέρσης σάχης Αμπάς ο Πρώτος είχε δολοφονήσει τον βασιλιά Λουαρσάμπ τον Δεύτερο του Καρτλί και είχε εκδιώξει τον Τεϊμουράζ τον Πρώτο της Κακετίας από την πατρίδα του.

Έπειτα ανακήρυξε τον Ροστόμ Χαν κυρίαρχο του ενοποιημένου βασιλείου Καρτλί και Κακετίας, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του ισλαμικού καθεστώτος της εποχής. Ο Ροστόμ προσπάθησε να φανεί συμφιλιωτικός και έθεσε μάλιστα μισθούς για τον γεωργιανό κλήρο, ενώ ανήγειρε ναούς για τους χριστιανούς υπηκόους του. Παρά τις φαινομενικές κινήσεις καλής θέλησης, η κοινωνική ζωή της χώρας κατρακυλούσε ταχύτατα προς την παρακμή και την ηθική σύγχυση. Οι ανθρώπινες κακίες θεριοζώνονταν παντού και αμαρτίες όμοιες με εκείνες των Σοδόμων και της Γομόρρας πολλαπλασιάζονταν δραματικά.

Το έθνος είχε κυριευθεί από την αμαρτία σε τέτοιο βαθμό, ώστε ακόμη και ο κλήρος έχανε σταδιακά τη συναίσθηση του ιερού του ρόλου. Μέσα στο σκοτεινό αυτό πλαίσιο ο Άγιος Ευδαίμοζ στάθηκε όρθιος και ασυμβίβαστος μπροστά στην απειλή της ολοκληρωτικής αλλοτρίωσης του λαού. Ο γενναίος ποιμένας του γεωργιανού λαού αρνήθηκε να συμβιβαστεί με την ηθική κατάπτωση του ποιμνίου του και με τη βία της εξουσίας. Αντιμετώπισε την κρίση με βαθιά πεποίθηση και άφοβο φρόνημα, χωρίς να κάνει βήμα προς τα πίσω μπροστά στους κινδύνους.

Πολλές φορές οδήγησε τους πιο γενναίους στρατιωτικούς ηγέτες σε εξεγέρσεις εναντίον της Περσίας, αναζητώντας την ελευθερία της πίστης για όλους. Ακολουθώντας το παράδειγμά του, αρκετοί Γεωργιανοί πρίγκιπες επαναστάτησαν κατά της φιλοπερσικής πολιτικής του Ροστόμ Χαν με μεγάλη αποφασιστικότητα. Έδιωξαν την ισλαμική επιρροή από τις περιοχές τους και ξαναέφεραν την ορθόδοξη παράδοση στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής. Ο Καθολικός Ευδαίμοζ αντιστάθηκε με σθένος στο ισλαμικό έθιμο της ανατροφής των βασιλικών διαδόχων στην αυλή του σάχη από μικρή ηλικία.

Ποτέ δεν φοβήθηκε τον βασιλιά τόσο, ώστε να αποσιωπήσει τις παρανομίες του και τις άδικες αποφάσεις του. Σε κάθε ευκαιρία τού έλεγε με παρρησία πως είναι φυσικός πατέρας των μουσουλμάνων, αλλά πατριός των χριστιανών της Γεωργίας. Υπήρξε πνευματικός πατέρας της πιστής βασίλισσας Μαριάμ, συζύγου του Ροστόμ Χαν και θυγατέρας του Μανουτσάρ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Σαμεγκρέλο. Χάρη στους κόπους του ίδιου και της βασίλισσας η χριστιανική ψυχή του λαού δεν έσβησε ολοκληρωτικά μέσα στις δυσκολίες των ταραγμένων εκείνων χρόνων.

Οι Γεωργιανοί άρχισαν πάλι να χτίζουν ναούς και να γράφουν πνευματικά κείμενα, ανακτώντας σταδιακά την εθνική και θρησκευτική τους συνείδηση. Ο Καθολικός Ευδαίμοζ κήρυττε σε όλη τη χώρα και μελέτησε σχέδιο για την επιστροφή του εξόριστου βασιλιά Τεϊμουράζ στον θρόνο της πατρίδας. Φυσικά ο Ροστόμ Χαν αισθάνθηκε σοβαρή απειλή από την ισχυρή επιρροή που ασκούσε ο Άγιος στον λαό. Το χίλια εξακόσια σαράντα δύο διέταξε τη σύλληψη του πρωτεπιστάτη της Γεωργίας και προσπάθησε να τον προσεταιριστεί με ποικίλους τρόπους.

Ούτε όμως η προσποιητή τρυφερότητα ούτε οι σκληρές απειλές του στάθηκαν ικανές να λυγίσουν τη σθεναρή θέληση του Αγίου. Μετά τη σύλληψή του ο Ευδαίμοζ άσκησε ακόμη σκληρότερη κριτική στον βασιλιά και κάλεσε τον λαό σε ξεσηκωμό εναντίον της τυραννικής εξουσίας. Τελικά ο Ροστόμ Χαν διέταξε να στραγγαλίσουν τον Καθολικό μέσα στο κελί της φυλακής με την πιο ταπεινωτική μέθοδο. Το σώμα του ρίχτηκε από το Φρούριο Ναρικάλα της Τιφλίδας προς την κατεύθυνση των τουρκικών λουτρών της πόλης ως ύστατη προσβολή.

Εκείνη τη νύχτα ομάδα χριστιανών έκλεψε με ευλάβεια το λείψανο του ιερομάρτυρα Πατριάρχη και το έθαψε μυστικά. Η σορός τοποθετήθηκε στη βορειοδυτική γωνία του Ναού Αντσισχάτι της Τιφλίδας, αναπαύοντας τον Άγιο μέσα στον αγαπημένο του τόπο, αμήν.