Ένας Έλληνας πρίγκιπας από τη βυζαντινή αυλή ταξίδεψε στη Μόσχα ως μέλος της αντιπροσωπείας της Σοφίας Παλαιολογίνας και επέλεξε να μείνει για πάντα στη ρωσική γη. Άφησε τους τίτλους και τα παλάτια και έγινε ταπεινός μοναχός σε ένα ερημητήριο, για να ιδρύσει αργότερα δικό του μοναστήρι στις όχθες του Βόλγα. Ο Όσιος Κασσιανός του Ούγκλιχ, κατά κόσμο Κωνσταντίνος, ήταν ελληνικής καταγωγής και απόγονος της πριγκιπικής οικογένειας των Μανκουτίων. Συμμετείχε στη βυζαντινή αντιπροσωπεία, η οποία μετέβη στη Μόσχα προς τον μεγάλο πρίγκιπα Ιβάν τον Τρίτο Βασίλεβιτς.

Ο πρίγκιπας αυτός, με τον γάμο του με τη Σοφία Παλαιολογίνα το χίλια τετρακόσια εβδομήντα δύο, συγγένεψε με την τελευταία βυζαντινή δυναστεία. Από εκείνη τη συγγένεια έλαβε ως έμβλημά του και τον δικέφαλο αετό, σημάδι του δεσμού της Μόσχας με την Κωνσταντινούπολη. Ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στον Θεό και κράτησε προσωρινά μια θέση στη δικαστική υπηρεσία του τσάρου της Μόσχας. Έζησε δίπλα στον Επίσκοπο της Ροστώβ Ιωάσαφ, του οποίου η ζωή και η σύνεση τον επηρέασαν βαθιά.

Όταν ο Επίσκοπος Ιωάσαφ αποσύρθηκε στη μονή του Αγίου Θεράποντος, ο Κωνσταντίνος εγκατέλειψε όλα τα εγκόσμια και τον ακολούθησε χωρίς δισταγμό. Έγινε μοναχός ύστερα από ένα θαυμαστό όραμα, στο οποίο είδε τον Όσιο Μαρτινιανό να τον καλεί στον μοναχικό βίο. Έλαβε τότε το νέο όνομα Κασσιανός και άρχισε να γνωρίζει την εσωτερική γαλήνη της μοναχικής ησυχίας και προσευχής. Μετά από μια χρονική περίοδο πνευματικής ωρίμανσης, ο Όσιος άφησε τη μονή και εγκαταστάθηκε κοντά στην πόλη Ούγκλιχ.

Επέλεξε το σημείο όπου ο Βόλγας ενώνεται με τον ποταμό Ούχμα, μια εικόνα φυσικού κάλλους και βαθιάς ησυχίας. Έστησε εκεί έναν σταυρό, έχτισε ένα μικρό κελί και άρχισε να ζει σε προσευχή και ασκητική ησυχία. Με την πάροδο του χρόνου ίδρυσε μοναστήρι προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και συγκέντρωσε γύρω του αδελφούς. Η φήμη της αγιότητας του βίου του διαδόθηκε ευρέως στις γύρω ρωσικές κοινότητες και στα γειτονικά πριγκιπάτα. Πολλοί άνθρωποι ταξίδευαν ως εκεί, για να λάβουν την ευλογία του και να ακούσουν τις πνευματικές νουθεσίες του.

Ο Όσιος δεχόταν τον καθένα με περισσή αγάπη και με χάρισμα διακρίσεως τον οδηγούσε στον λιμένα της σωτηρίας. Συνέχισε να αγωνίζεται με προσευχή, νηστεία και άσκηση πολλά χρόνια μέσα στο μοναστήρι που ο ίδιος είχε ιδρύσει. Έζησε ως απλός μοναχός, χωρίς να αναζητήσει ποτέ τίτλους και χωρίς να θυμάται την πριγκιπική του καταγωγή. Ο Όσιος Κασσιανός κοιμήθηκε εν ειρήνη σε βαθύ γήρας, στις δύο Οκτωβρίου του χίλια πεντακόσια τέσσερα, ημέρα της κύριας μνήμης του.

Η μνήμη του εορτάζεται και στις είκοσι μία Μαΐου, ημέρα του κοσμικού του ονόματος Κωνσταντίνου, προς τιμήν του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Η μνήμη της μετακομιδής των ιερών λειψάνων του Οσίου εορτάζεται από την Εκκλησία επιπλέον στις είκοσι τρεις του μηνός Αυγούστου. Ταις πρεσβείαις του Οσίου Κασσιανού του Έλληνος του Ούγκλιχ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.