Μέσα στα Μακρινά Σπήλαια του ιερού Κιέβου έζησε ένας ταπεινός μοναχός, που έγινε φωτεινό υπόδειγμα τέλειας μοναχικής υπακοής. Ο όσιος Παύλος ο Υπάκουος αφιέρωσε όλη τη ζωή του στη σκληρή άσκηση, στη σιωπηρή κακοπάθεια και στην αδιάκοπη εσωτερική προσευχή. Από τη στιγμή που ενδύθηκε το ιερό μοναχικό σχήμα στη Λαύρα των Σπηλαίων, αφιέρωσε όλο τον εαυτό του χωρίς επιφύλαξη. Δέχτηκε με ευχαρίστηση τις πιο βαριές και ταπεινωτικές διακονίες, που του ανέθετε κάθε φορά ο σεβάσμιος ηγούμενος της μονής.

Ποτέ δεν παραπονέθηκε ούτε γόγγυσε για τον κόπο, ούτε ζήτησε ελαφρύτερη εργασία για να ξεκουραστεί έστω και λίγο. Η υπακοή του ήταν τόσο τέλεια και αδιάλειπτη, ώστε οι πατέρες της Λαύρας τον ονόμασαν χαρακτηριστικά Υπάκουο. Ποτέ ο όσιος δεν έμεινε αργός μέσα στο κελλί, διότι θεωρούσε την αργία πνευματικό θάνατο και κίνδυνο της ψυχής. Όταν δεν είχε άλλη διακονία αναθεμένη, κατέβαινε στον μύλο και άλεθε ο ίδιος το σιτάρι κάτω από τις βαριές μυλόπετρες.

Με αυτή τη σκληρή χειρωνακτική εργασία απέκαμνε το σώμα του και νεκρωνόταν για κάθε επιθυμία του παροδικού κόσμου. Όμως μέσα από αυτό τον κόπο έφτασε σε υψηλή πνευματική κατάσταση, στην αδιάλειπτη και νοερά καρδιακή προσευχή. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις δέκα Σεπτεμβρίου, παράλληλα με τον συνώνυμο άγιο Παύλο, επίσκοπο της Νικαίας. Παρακαλώ, Κύριε, με τις πρεσβείες του οσίου Παύλου του Υπακούου, χάρισέ μας πνεύμα ταπείνωσης και αδιάλειπτης προσευχής, αμήν.