Στα άγονα και τραχιά βάθη της ερήμου της Ερμουπόλεως στην Αίγυπτο ζούσε κάποτε ένας τρομερός και φοβερός ληστής. Λεγόταν Δαυίδ και ήταν ο αρχηγός μιας συμμορίας με περισσότερους από τριάντα σκληρούς και αιμοχαρείς συντρόφους. Είχε διαπράξει αμέτρητους φόνους και κάθε λογής αποτρόπαια κακουργήματα, σκορπίζοντας τον τρόμο σε όλη τη γύρω αιγυπτιακή περιοχή. Κανείς δεν τον ξεπερνούσε στη σκληρότητα, την κακία και την παντελή έλλειψη ευσπλαχνίας προς τα αθώα θύματά του.

Καθώς όμως μεγάλωνε η ηλικία του, καθόταν μία ημέρα στο βουνό μαζί με τη συντροφιά των ληστών του. Τότε άρχισε ξαφνικά να συλλογίζεται όλα τα κακά και τις φοβερές συμφορές που είχε προκαλέσει στους ανθρώπους. Φόβος Θεού αληθινός κατέλαβε την ψυχή του και αποφάσισε ολόθερμα να εγκαταλείψει τη ζωή του εγκλήματος. Αφήνοντας ολοκληρωτικά πίσω τους συντρόφους του, κατέφυγε σε ένα κοντινό μοναστήρι της ερήμου, ζητώντας να γίνει μοναχός. Όταν χτύπησε την πύλη, ο θυρωρός τον υποδέχθηκε και ειδοποίησε τον ηγούμενο για τον γέροντα επισκέπτη.

Ο ηγούμενος εξήλθε, τον είδε προχωρημένης ηλικίας και αρνήθηκε με ευγένεια λέγοντας ότι η ζωή των αδελφών ήταν υπερβολικά σκληρή. Ο Δαυίδ τότε ικέτευε με δάκρυα να γίνει δεκτός, υποσχόμενος ολόψυχη υπακοή σε κάθε εντολή της μονής. Μπροστά στις συνεχείς αρνήσεις, αποκάλυψε τελικά την αληθινή ταυτότητά του και την προηγούμενη φοβερή ληστρική του δράση. Δήλωσε ευθαρσώς ότι, αν δεν τον δέχονταν, θα επέστρεφε με τους συντρόφους του για να σφάξουν όλους τους αδελφούς.

Ακούγοντας τα τρομερά αυτά λόγια, ο σοφός ηγούμενος δέχθηκε τον γέροντα και τον έκειρε αμέσως μοναχό της μονής. Από εκείνη την ημέρα ο Δαυίδ άρχισε να αγωνίζεται σκληρά στην εγκράτεια και να εκπαιδεύεται γοργά στη χριστιανική ταπείνωση. Σε σύντομο χρονικό διάστημα ξεπέρασε σε αρετές όλους τους υπόλοιπους μοναχούς και έγινε υπόδειγμα ζωής και λόγου. Καθώς καθόταν κάποτε ταπεινά στο κελί του, εμφανίστηκε μπροστά του ο Αρχάγγελος Γαβριήλ με ολόλαμπρη ουράνια δόξα.

Του ανήγγειλε ότι ο Κύριος είχε ήδη συγχωρήσει τις βαριές αμαρτίες του και θα τελούσε στο εξής μεγάλα θαύματα. Ο Δαυίδ απάντησε ταπεινά πως δεν μπορούσε να πιστέψει ότι τόσο γρήγορα τα φοβερά εκείνα αμαρτήματα είχαν συγχωρηθεί ολοκληρωτικά. Τότε ο Αρχάγγελος του υπενθύμισε αυστηρά την περίπτωση του ιερέως Ζαχαρία, που έμεινε άλαλος επειδή δεν πίστεψε στα λόγια του. Για να μάθει και ο γέροντας μοναχός, ο Γαβριήλ τον καταδίκασε από τότε σε παντοτινή σιωπή και αλαλία.

Ο Δαυίδ προσκύνησε με δάκρυα και απάντησε ότι ως ληστής δεν του είχε δεθεί ποτέ η γλώσσα, ενώ τώρα που ήθελε να υμνεί τον Κύριο του αφαιρείται η λαλιά. Ο Αρχάγγελος του επέτρεψε τότε να μιλάει μόνο κατά την ώρα της επίσημης ακολουθίας και της προσευχής. Έλαβε από τότε χάρισμα θαυμάτων και θεράπευε τυφλούς, χωλούς και δαιμονισμένους με τη δύναμη του ονόματος του Κυρίου. Έζησε έτσι πολλά χρόνια προς πνευματική οικοδομή όλων και κοιμήθηκε ειρηνικά, παριστάμενος αδιάκοπα ενώπιον του Θεού. Ταις πρεσβείαις του οσίου σου Δαυίδ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.