Μέσα στις φλεγόμενες σελίδες της βυζαντινής ιστορίας υπάρχει μια ημέρα που η Βασιλεύουσα γνώρισε ασύλληπτη τραγωδία και αγωνία. Στην αρχή του Σεπτεμβρίου εορτάζει η Εκκλησία τη μνήμη ενός φοβερού εμπρησμού που έπληξε τη μεγάλη και ένδοξη Κωνσταντινούπολη. Το γεγονός αυτό συντελέστηκε στα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορος Λέοντος του Μεγάλου, του επονομαζομένου Μακέλλη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Λέων ο Μεγάλος υπήρξε σημαντικός κυβερνήτης της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με μακρά και επιδραστική βασιλεία στην ιστορία της πόλεως.

Ο πιστός λαός θεώρησε την καταστροφή ως ολοφάνερη εκδήλωση του θείου θυμού απέναντι στις παρεκτροπές των ανθρώπων εκείνης της εποχής. Συγκεκριμένα ο μεγάλος εκείνος εμπρησμός συνέβη το τετρακόσια πενήντα και άφησε ανεξίτηλα σημάδια στη μνήμη της Πόλεως. Οι φοβερές φλόγες σάρωσαν τότε μεγάλο μέρος της πρωτεύουσας μετατρέποντάς το σε στάχτη και ερείπια αλληλοπεπλεγμένα. Η πυρκαϊά μαινόταν με αδάμαστη ορμή για επτά ολόκληρες ημέρες χωρίς να μπορέσει κανείς να την περιορίσει.

Το μεγαλύτερο μέρος της λαμπρής βυζαντινής πρωτεύουσας παραδόθηκε στις πύρινες φλόγες κατά τη διάρκεια εκείνης της φοβερής και εφιαλτικής εβδομάδας. Σπίτια και αγορές, ναοί και δημόσια κτίρια, αψίδες και βασιλικές στοές κατέρρευσαν μέσα στην ανελέητη πύρινη λαίλαπα. Από τότε η Εκκλησία καθιέρωσε ευλαβική ανάμνηση του γεγονότος ως υπενθύμιση μετανοίας και θεϊκής δικαιοσύνης προς όλους τους πιστούς. Ταις πρεσβείαις της Υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των αγίων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.