Στις πεδιάδες της αρχαίας Θράκης, εκεί όπου τα ειδωλολατρικά ιερά αντηχούσαν ακόμη τις ψεύτικες ωδές των Ολυμπίων, μία γυναίκα στάθηκε όρθια απέναντι σε ολόκληρο τον εξουσιαστικό μηχανισμό της παγανιστικής Ρώμης. Η Αγία Μελιτίνη έζησε το έτος εκατόν εξήντα, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος ο επονομαζόμενος Ευσεβής. Καταγόταν από τη Μαρκιανούπολη της Θράκης, σπουδαία και πολυάνθρωπη πόλη της ρωμαϊκής επαρχίας, με ισχυρή χριστιανική παρουσία μέσα στους κόλπους της.

Ο τότε ηγεμόνας της Θράκης Αντίοχος, σκληρός και άκαμπτος πολέμιος της πίστεως των Χριστιανών, διέταξε να συλληφθεί και η Αγία. Καταγγέλθηκε ως γυναίκα που εργαζόταν δραστήρια για τη διάδοση του Ευαγγελίου σε πολλούς ειδωλολάτρες και σε πλήθος αμφιταλαντευόμενες ψυχές. Η Μελιτίνη είχε λάβει επιπλέον από τον Θεό σπάνιο χάρισμα θαυματουργίας, που ενεργούσε μέσα από την ταπεινή προσευχή της. Με τη δύναμη του Σταυρού και τη φλόγα της πίστεώς της γκρέμισε ολοσχερώς τα είδωλα του Απόλλωνος και του Ηρακλέους.

Συντρίβοντας τα ψεύτικα αγάλματα, οδήγησε πολλούς ειδωλολάτρες στην αληθινή πίστη του Χριστού και στο μυστήριο του αγίου βαπτίσματος. Όταν οι απειλές και τα βασανιστήρια δεν μπόρεσαν να φοβίσουν την Αγία ούτε στο ελάχιστο, εφαρμόστηκε από τη ρωμαϊκή εξουσία ένα νέο τέχνασμα. Ανέλαβε η ίδια η σύζυγος του ηγεμόνα να την αλλαξοπιστήσει με γυναικείες πειθούς και με πανούργα μέσα διπλωματίας. Γι' αυτό τη δέχτηκε στο σπίτι της με δόλο και χρησιμοποίησε επιδέξια όλα τα σαγηνευτικά και ύπουλα γυναικεία μέσα της εποχής.

Αλλά αυτή που ανέλαβε να νικήσει, νικήθηκε η ίδια από τη φλόγα του Αγίου Πνεύματος που ακτινοβολούσε από την Αγία Μελιτίνη. Υπέστη μια ήττα ολότελα παράδοξη, από εκείνες που συγχρόνως είναι και ένδοξη νίκη μπροστά στον θρόνο του Χριστού. Θέλησε δηλαδή να κάνει ειδωλολάτρισσα τη Μελιτίνη και κατέληξε να γίνει η ίδια χριστιανή και πιστή μαθήτρια της Αγίας. Κατόπιν και οι δύο γυναίκες μαζί, αφού απέκρυψαν προσεκτικά το γεγονός από τον σκληρό Αντίοχο, ενώθηκαν στενά.

Συνεργάστηκαν με ζήλο και έφεραν πολλούς ειδωλολάτρες της Μαρκιανουπόλεως στη χριστιανική πίστη με μυστική και τολμηρή ιεραποστολή. Όταν τελικά έμαθε ο Αντίοχος την αλήθεια, έγινε μανιώδης από οργή και διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό της Μελιτίνης. Η Αγία βάδισε με θάρρος προς τον θάνατο και προς την αιώνια τρυφή και ουράνια δόξα κοντά στον αγαπημένο Νυμφίο της. Παρέδωσε την αγνή ψυχή της στον Κύριο, σφραγίζοντας τη μαρτυρία της με το ίδιο της το αίμα ως τίμια θυσία.

Ένας ευλαβής χριστιανός από τη Μακεδονία, ονόματι Ακάκιος, ζήτησε και πήρε με ευλάβεια το σώμα της για να το μεταφέρει στην πατρίδα του. Στη θάλασσα όμως ο ίδιος πέθανε από αιφνίδια ασθένεια και το πλοίο προσάραξε στο νησί της Λήμνου, όπου ενταφιάστηκαν μαζί. Ταις πρεσβείαις της παρθενομάρτυρος Μελιτίνης της εκ Μαρκιανουπόλεως, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.

Δεύτερη διήγηση

Μέσα στα σκληρά χρόνια των ρωμαϊκών διωγμών της Εκκλησίας, η Αγία Μελιτίνη ύψωσε με παρρησία τη φωνή της και έδωσε γενναία ομολογία για τον Χριστό. Καταγγέλθηκε στις ρωμαϊκές αρχές ως χριστιανή, και οι ειδωλολάτρες την οδήγησαν δεμένη μπροστά στον τοπικό άρχοντα της επαρχίας για ανάκριση. Εκεί, σταθερή και ατάραχη, ομολόγησε χωρίς τον παραμικρό δισταγμό την πίστη της στον Κύριο Ιησού Χριστό και στον αληθινό Τριαδικό Θεό. Ο άρχοντας εξοργίστηκε όταν άκουσε τα παρρησιαστικά λόγια της και πρόσταξε αμέσως να τη χτυπήσουν βάναυσα στο πρόσωπο μπροστά σε όλους.

Έπειτα οι δήμιοι την γύμνωσαν από τα ενδύματά της και την οδήγησαν εκτεθειμένη μπροστά στο δικαστήριο των ειδωλολατρών της πόλης. Εκεί η μάρτυς ανακρίθηκε επί πολλές ώρες με σκληρές ερωτήσεις, και κάθε λόγος της ήταν φως αληθείας μέσα στο σκοτάδι των ανακριτών. Δεν λύγισε από την ντροπή της γύμνωσης, δεν φοβήθηκε από τις απειλές των βασανιστηρίων, και δεν δέχτηκε ποτέ να αρνηθεί τον γλυκύτατο Νυμφίο της Χριστόν. Όσο εκείνη έμενε αμετακίνητη στην ομολογία της, τόσο ο τύραννος μεταχειρίστηκε εναντίον της πολλά και σκληρότατα βασανιστήρια.

Στο τέλος, μπροστά στην ακλόνητη υπομονή και στη γενναία πίστη της, διέταξε να την αποκεφαλίσουν δια ξίφους έξω από την πόλη. Έτσι η Αγία Μελιτίνη ολοκλήρωσε τον δρόμο του μαρτυρίου της, και έλαβε από τα χέρια του Κυρίου τον άφθαρτο στέφανο της δόξας του Παραδείσου. Διά πρεσβειών της αγίας μάρτυρος Μελιτίνης, Χριστέ Σωτήρ ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους σου, αμήν.