Η αδριατική θάλασσα έλουζε με τα γαλάζια κύματά της τις ακτές της Ραγούζας της Δαλματίας, στη σημερινή Κροατία, όταν γεννήθηκε ο Άγιος. Σε εκείνη την περίφημη ναυτική πόλη ήρθε στον κόσμο το χίλια πεντακόσια εξήντα οκτώ από εύπορους και θεοσεβείς γονείς, που τον δέχτηκαν ως δώρο. Ο πατέρας του Ιωάννης ήταν Βενετός καραβοκύρης, και η μητέρα του Αικατερίνη καταγόταν από τη Λήμνο και διακρινόταν για τη βαθιά της ευλάβεια. Στο άγιο βάπτισμα έλαβε το όνομα Ιάκωβος, και ανατράφηκε μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον γεμάτο πίστη, καλοσύνη και φόβο Θεού.

Όταν ήταν δώδεκα ετών ο πατέρας του πνίγηκε τραγικά σε ναυάγιο μέσα στα φουρτουνιασμένα νερά, και η οικογένεια έμεινε μόνη και ορφανή. Η μητέρα του τότε τον πήγε στην Αχρίδα, όπου ζούσε ο αδελφός της, ένας πλούσιος και ευσεβής έμπορος της εποχής εκείνης. Εκεί ο νεαρός Ιάκωβος έλαβε καλή μόρφωση και παρέμεινε επί πενταετία πλησίον ενός ιερομονάχου, εξαδέλφου της μητέρας του. Ο ιερομόναχος μόναζε στη μονή της Θεοτόκου Αχρίδος, και κάτω από την πνευματική του φροντίδα ο νεαρός συνέχισε με ζήλο τις σπουδές του.

Έτσι η ψυχή του ωρίμαζε σιγά σιγά μέσα στην προσευχή και στη μελέτη των ιερών γραμμάτων του Θεού. Το χίλια πεντακόσια ογδόντα οκτώ ήλθε στο Άγιον Όρος και εγκαταβίωσε στη μονή Παντοκράτορος, όπου εκάρη μοναχός και ονομάσθηκε Ιωσήφ κατά το μέγα σχήμα. Μετά διετία χειροτονήθηκε ιερεύς, και ασκήθηκε επιμελημένα στην υπακοή, στην αδιάλειπτη προσευχή και στη μελέτη των πατερικών κειμένων της Εκκλησίας. Είχε για διακόνημα το εργόχειρο της καλλιγραφίας, στο οποίο εξελίχθηκε άριστα, αντιγράφοντας ιερά κείμενα με αγάπη και πνευματική επιμέλεια.

Μόνασε κατόπιν στις φημισμένες μονές Μεγίστης Λαύρας, Χιλανδαρίου, Ξηροποτάμου και Βατοπαιδίου, όπου παρέμεινε για αρκετό διάστημα μέσα στην αθωνική ησυχία. Σύμφωνα με τη βιογραφία του τέλεσε εκεί τα πρώτα του θαύματα, θεραπεύοντας πολλούς μοναχούς από διάφορες ασθένειες μέσα στη μονή. Με τη θερμή προσευχή του και ακουμπώντας το δεξί του χέρι στο μέτωπο των πασχόντων, χάριζε τη γιατρειά σε όσους κατέφευγαν σε αυτόν. Από τη μονή Βατοπαιδίου εκλέγεται ηγούμενος στη μονή Αγίου Στεφάνου Αδριανουπόλεως, η οποία ήταν μετόχι της Μεγίστης Λαύρας του Άθωνα.

Εκεί παρέμεινε επί εξαετία και δημιούργησε ένα πολύ καλό πνευματικό κλίμα, που έλκυε πλήθος πιστών στο μετόχι. Έπειτα επέστρεψε στο αγαπητό του Άγιον Όρος, όπου ηγουμένευσε στη μονή Κουτλουμουσίου και άφησε μεγάλο αριθμό πνευματικών τέκνων. Για μεγαλύτερη ησυχία αναχώρησε πάλι για τη μονή Βατοπαιδίου, ζητώντας τη σιωπή και την προσευχή της ερήμου. Ενώ βρισκόταν στη μονή Βατοπαιδίου, ο Άγιος εξελέγη για τη μεγάλη του αρετή μητροπολίτης Τιμισοάρας το χίλια εξακόσια πενήντα από την Ιερά Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως.

Ήταν τότε ογδόντα δύο ετών και είχε εξήντα δύο ολόκληρα χρόνια ασκήσεων και αγώνων μέσα στο Άγιον Όρος. Κατά θεία νεύση διήλθε από τη μονή Βατοπαιδίου ο Ρουμάνος λόγιος Δαμασκηνός Ούντρεα, που βρισκόταν στο Άγιον Όρος για προσκύνημα. Ο Άγιος τον παρακάλεσε να του διδάξει τη ρουμανική γλώσσα, που δεν γνώριζε και ήταν απαραίτητη για τη διαποίμανση του μέλλοντος ποιμνίου του. Με τη χάρη του Θεού και τον φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος, αν και ήταν υπερήλικας, έμαθε σε τρεις μήνες καλά τα ρουμάνικα.

Κατά την ενθρόνισή του μίλησε άνετα στους πιστούς τη γλώσσα τους, εκπλήσσοντας όλους όσοι παρευρίσκονταν στη μεγάλη εκείνη εκκλησιαστική σύναξη. Χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Παρθένιο τον Δεύτερο μέσα στην Κωνσταντινούπολη, σε επίσημη και κατανυκτική τελετή. Από εκεί με επίσημα γράμματα και πιστή συνοδεία, με πολλούς κόπους αλλά και θαύματα έφθασε στην επαρχία του. Ως μητροπολίτης Τιμισοάρας ανέπτυξε επί μία τριετία πλούσιο ποιμαντικό έργο, και υπήρξε μεγάλος προστάτης της Ορθοδοξίας στη ρουμανική γη.

Δίδασκε και παρηγορούσε τους πιστούς με τη θερμή πίστη του, τη σοφία και τη χάρη των λόγων του. Δεν έπαυε ο Άγιος να θαυματουργεί προς δόξα του Θεού και ανακούφιση των πολλών ασθενών της επαρχίας του. Για την προστασία του ποιμνίου του και την επιμόρφωση του κλήρου ίδρυσε στην επαρχία του εκκλησιαστική σχολή με αξιόλογους διδασκάλους. Η δυνατή προσευχή του έσωσε δύο φορές την πόλη της Τιμισοάρας από φοβερή φωτιά, φέρνοντας θαυματουργικά ραγδαία βροχή από τον ουρανό.

Θεράπευσε πολλούς ασθενείς και ιδιαίτερα παράλυτους, ενώ δημιούργησε νέες εκκλησίες και άνοιξε άλλες κλειστές που είχαν κλείσει στους δύσκολους καιρούς. Είχε αγαθές σχέσεις με όλους τους άρχοντες, ακόμη και με τους Τούρκους, των οποίων τη γλώσσα γνώριζε καλά από τα χρόνια του Άθωνα. Το χίλια εξακόσια πενήντα τρία παραιτήθηκε από τον αρχιερατικό του θρόνο και αποσύρθηκε στη μονή των Αρχαγγέλων στο Πάρτος. Μετά από μία τριετία ησύχιας ζωής αναπαύθηκε εν Κυρίω στις δεκαπέντε Αυγούστου του χίλια εξακόσια πενήντα έξι, σε ηλικία ογδόντα οκτώ ετών.

Οι καμπάνες της μονής άρχισαν να χτυπούν μόνες τους εκείνη την ώρα, και ο κόσμος ομολογούσε με δάκρυα την αγιότητα του ιεράρχου. Ετάφη έντιμα με την παρουσία τριών αρχιερέων, πολλών κληρικών και χιλιάδων πιστών μέσα στη μονή του Πάρτος. Το χίλια εννιακόσια πενήντα έξι μεταφέρθηκαν τα ιερά λείψανά του στον μητροπολιτικό ναό των Τριών Ιεραρχών της Τιμισοάρας. Ταις πρεσβείαις του Αγίου σου Ιωσήφ του Νέου, του θαυματουργού μητροπολίτου Τιμισοάρας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.