Πάνω από τα νερά του ποταμού Τούντζα, στα περίχωρα της Αδριανουπόλεως, ξημέρωνε μία μοιραία ημέρα του φθινοπώρου του χίλια επτακόσια δεκαέξι. Ένας λόγιος μητροπολίτης βάδιζε εξόριστος μέσα στη νύχτα, και τότε τον πρόλαβαν οι Τούρκοι στρατιώτες με γυμνά μαχαίρια. Ο Άγιος Άνθιμος ο Ίβηρ υπήρξε ένας από τους πλέον μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του και μιλούσε πολλές γλώσσες. Γνώριζε άπταιστα την ελληνική, τη ρουμανική, την παλαιά σλαβονική, την αραβική και την τουρκική, και ήταν εξαίρετος θεολόγος.

Είχε επίσης βαθιές γνώσεις στη λογοτεχνία και τις φυσικές επιστήμες της εποχής του, και θαυμαζόταν παντού. Διέθετε σπάνια χαρίσματα στις καλές τέχνες, ιδιαίτερα στη ζωγραφική, τη χαρακτική και τη γλυπτική, καθώς και στην καλλιγραφία. Υπήρξε μεγάλος συγγραφέας, ξακουστός ρήτορας και αληθινός μεταρρυθμιστής της γραπτής ρουμανικής γλώσσας του δεκάτου ογδόου αιώνα. Λίγα είναι γνωστά για τα παιδικά χρόνια του Αγίου Ανθίμου, που γεννήθηκε στην περιοχή Σαμτσχέ της νότιας Γεωργίας.

Οι ευσεβείς γονείς του Ιωάννης και Μαριάμ του έδωσαν στο άγιο βάπτισμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας το όνομα Ανδρέας. Από τα πρώτα του χρόνια έδειξε εξαιρετική κλίση στα γράμματα και τις τέχνες, και έγινε γνωστός παντού στην περιοχή του. Η Γεωργία εκείνη την εποχή διατηρούσε ζωντανή την αρχαία ορθόδοξη παράδοσή της, παρά τις δοκιμασίες από εχθρικούς γείτονες. Σε αυτό το ευλογημένο περιβάλλον της παιδείας και της πίστεως μεγάλωσε ο νεαρός Ανδρέας με πνευματικό ζήλο.

Ο νεαρός Ανδρέας συνόδευσε κάποτε τον βασιλιά Αρχίλιο στη μακρινή Ρωσία και τον βοήθησε εκεί να ιδρύσει γεωργιανό τυπογραφείο. Όταν όμως επέστρεφε αργότερα προς την πατρίδα του, αιχμαλωτίστηκε από Νταγκεστάνους ληστές και πουλήθηκε από αυτούς ως σκλάβος. Με τις φιλότιμες προσπάθειες του πατριάρχη Δοσιθέου Ιεροσολύμων, ο Ανδρέας απελευθερώθηκε τελικά από τη φοβερή σκλαβιά εκείνη. Παρέμεινε όμως στην υπηρεσία του πατριάρχη στα Ιεροσόλυμα, για να συνεχίσει εκεί την πνευματική και θεολογική του εκπαίδευση.

Φημισμένος ήδη για τη ζωγραφική, τις χαρακτικές και την καλλιγραφία του, προσκλήθηκε από τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο Μπρανκοβεάνου της Βλαχίας. Έφθασε στη Βλαχία γύρω στο χίλια εξακόσια ενενήντα ένα και ανέλαβε σύντομα τη διεύθυνση ενός μεγάλου τοπικού τυπογραφείου. Η τυπογραφία στη χώρα εκείνη γνώρισε τότε σημαντική άνθηση, και η κύρια έμπνευση πίσω από κάθε πρόοδο ήταν ο Γεωργιανός Άνθιμος. Κατάφερε να μετατρέψει τη Βλαχία σε αληθινό κέντρο της χριστιανικής πίστεως και σε μεγάλη εκδοτική βάση των ορθοδόξων βιβλίων.

Το χίλια εξακόσια ενενήντα τέσσερα ο Άνθιμος ενθρονίστηκε ηγούμενος της μονής Σνάγκοβ και ίδρυσε εκεί νέο τυπογραφείο. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε σημαντικά βιβλία για τη θεία Λειτουργία, στηρίζοντας την ορθόδοξη παράδοση των πιστών της χώρας. Τα έργα του διαδίδονταν με ταχύτητα σε ολόκληρη την Ανατολή και έφθαναν σε χέρια ορθοδόξων μέχρι τη μακρινή Αίγυπτο. Έτσι η Βλαχία αναδείχθηκε σε φωτεινό φάρο πλούσιας ορθοδόξου γραμματείας μέσα στο σκοτάδι της τουρκικής σκλαβιάς εκείνης της εποχής.

Το χίλια επτακόσια πέντε ο Άνθιμος, ως εκλεκτός ανάμεσα στους ηγουμένους της Βλαχίας, χειροτονήθηκε επίσκοπος της Ριμνίκου Βαλτσέα. Το χίλια επτακόσια οκτώ εξελέγη μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας, και ολόκληρη η χώρα γιόρτασε με πανηγυρικό τρόπο την ανύψωσή του στον θρόνο. Όπως διακήρυξε σχετικά ένας ηγούμενος, ο θείος Άνθιμος ήλθε από το έθνος των σοφών Ιβήρων και φώτισε τη Βλαχία. Ο Θεός του είχε χαρίσει ανεξάντλητη πηγή σοφίας, και τον προόρισε να ολοκληρώσει για τη Βλαχία μεγάλα έργα.

Υπό την άμεση ηγεσία του ανεγέρθηκαν στην ευλογημένη χώρα της Βλαχίας περισσότερες από είκοσι σημαντικές εκκλησίες και ιερές μονές. Ιδιαίτερη σημασία είχε η μονή των Αγίων Πάντων, που βρίσκεται μέχρι σήμερα στο κέντρο του Βουκουρεστίου της Ρουμανίας. Οι κεντρικές πύλες της μονής αυτής φτιάχτηκαν από βελανιδιά και σκαλίστηκαν με γεωργιανά μοτίβα από τον ίδιο τον Άγιο Άνθιμο. Ο μητροπολίτης συνέταξε επίσης τον τυπικό κανόνα της μονής και διακήρυξε με τόλμη την ανεξαρτησία της από την Κωνσταντινούπολη.

Από την ημέρα της χειροτονίας του ο Άνθιμος αγωνίστηκε ακούραστα για την απελευθέρωση της Βλαχίας από τους ξένους κατακτητές. Στην ομιλία της ενθρονίσεως μίλησε στο πιστό ποίμνιό του με βαθιά συγκίνηση για τις δοκιμασίες των πιστών χριστιανών. Είπε ότι, παρόλο που ήταν νεότερος, ο Κύριος τον είχε χρίσει ποιμένα τους και θα μοιραζόταν μαζί τους κάθε δοκιμασία. Τα λόγια του αποδείχθηκαν πραγματικά προφητικά για το άμεσο μέλλον της Βλαχίας και των βασανισμένων κατοίκων της.

Το χίλια επτακόσια δεκατέσσερα οι Τούρκοι εκτέλεσαν τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο Μπρανκοβεάνου, και αργότερα και τον Στέφανο Καντακουζηνό, τελευταίο πρίγκιπα της Βλαχίας. Στη θέση τους όρισαν τον Νικόλαο Μαυροκορδάτο, Φαναριώτη ηγεμόνα που νοιαζόταν μόνο για τα συμφέροντα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σ' αυτή τη δύσκολη εποχή, ο Άνθιμος συγκέντρωσε γύρω του μία ομάδα πιστών βογιάρων που ήθελαν την απελευθέρωση της πατρίδας. Ο Μαυροκορδάτος όμως κατάλαβε τις προθέσεις του και διέταξε τον Άνθιμο να παραιτηθεί αμέσως από τη θέση του μητροπολίτη.

Όταν ο Άνθιμος αρνήθηκε να υποχωρήσει, ο Μαυροκορδάτος έγραψε επίσημη καταγγελία εναντίον του στον τότε πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία. Μια σύνοδος επισκόπων, που δεν περιελάμβανε ούτε έναν ρουμάνο κληρικό, τον καταδίκασε ως ταραχοποιό σε αναθεμα και αφορισμό. Διατάχθηκε η εξορία του στη μακρινή μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, μακριά από την ποθητή Βλαχία του. Οι συνωμότες όμως φοβήθηκαν την οργή του πιστού λαού και έβγαλαν τον αγαπητό μητροπολίτη από την πόλη μέσα στη νύχτα.

Αλλά ο Άνθιμος δεν έφτασε ποτέ στο μοναστήρι του Σινά, διότι τον πρόλαβαν οι Τούρκοι στρατιώτες. Στις δεκατέσσερις Σεπτεμβρίου χίλια επτακόσια δεκαέξι, στις όχθες του Τούντζα κοντά στην Αδριανούπολη, τον μαχαίρωσαν αλύπητα μέχρι θανάτου. Έριξαν το ιερό λείψανό του μέσα στο ποτάμι, και έτσι τελείωσε η γήινη ζωή αυτού του αγίου ανδρός. Ταις πρεσβείαις του εν αγίοις πατρός ημών Ανθίμου Ίβηρος, μητροπολίτου Ουγγροβλαχίας και ιερομάρτυρος, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.