Στις απομακρυσμένες ακτές του νησιού της Θάσου, την εποχή του αυτοκράτορα Λέοντος του Αρμενίου, ο πανίερος αγώνας υπέρ των αγίων εικόνων κορυφωνόταν. Μέσα σε εκείνη τη θύελλα ένας ταπεινός νέος ονόματι Δανιήλ αναζητούσε με δίψα τη βαθύτερη γεύση της πνευματικής ζωής. Από την παιδική του ηλικία υπήρξε φλογερά ευσεβής, και αμέσως μετά τη νεότητά του έγινε πρόθυμος και ένθερμος κήρυκας του ιερού Ευαγγελίου. Αναδείχθηκε από νωρίς πρόμαχος και ακούραστος συνήγορος της Ορθοδοξίας μέσα στις δύσκολες ημέρες της εικονομαχικής βίας.

Όταν ωρίμασε σε άντρα, ίδρυσε μετά από βαθιά εσωτερική κλήση ένα αξιόλογο μοναστήρι στο μικρό νησίδιο Κραμβούσα. Το νησίδιο αυτό βρίσκεται ακριβώς δίπλα στη μεγάλη νήσο Θάσο και προσφερόταν για ησυχαστική και απερίσπαστη μοναχική ζωή. Εκεί ο όσιος έβαλε γερά θεμέλια για μοναχική αδελφότητα και έθεσε τάξη και τυπικό αγιορείτικης ακρίβειας. Η καθημερινή του ζωή ήταν αδιάκοπη προσευχή, αυστηρή νηστεία και προσεκτική μελέτη των ιερών Γραφών της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η φήμη της μεγάλης αρετής του γενναίου ιδρυτή τράβηξε γρήγορα πολλούς ζηλωτές μοναχούς από τη Θάσο και από άλλα μέρη της περιοχής. Όταν ο μέγας Ιωαννίκιος επισκέφθηκε κάποτε τη Θάσο, ο Δανιήλ άφησε αμέσως την ηγουμενική του θέση και έτρεξε ταπεινός κοντά στον φημισμένο εκείνο όσιο. Ζητούσε να πάρει σωστικά διδάγματα από την προσεκτική και πολυενάρετη ζωή του μεγάλου αυτού ασκητή της εποχής. Ο Ιωαννίκιος προσπάθησε στην αρχή να τον εμποδίσει με πατρική αγάπη, λέγοντάς του ότι μπορούσε και μόνος του να τελειοποιήσει τον εαυτό του.

Του υπέδειξε με σοφία ότι η αδιάλειπτη προσευχή, η νοερή μελέτη και η ζωοποιός χάρη του Αγίου Πνεύματος θα τον οδηγούσαν αλάθητα στην πνευματική τελείωση. Ο Δανιήλ όμως επέμενε με ταπεινά δάκρυα στην επιθυμία του, και τελικά ο μέγας ασκητής υποχώρησε στη φιλάδελφη παράκληση. Μετά από αρκετό καιρό κοινής πνευματικής ζωής, ο Ιωαννίκιος υποχρέωσε τον Δανιήλ να επιστρέψει στη δική του μονή. Οι μοναχοί της Κραμβούσας τον ζητούσαν με επιμονή, καθώς δεν έβρισκαν με κανέναν τρόπο άξιο αντικαταστάτη του ιδρυτή τους.

Ο υπάκουος Δανιήλ υπέκυψε ταπεινά στη θεόπνευστη εντολή και επανήλθε στη μονή του για να συνεχίσει την πατρική διακονία. Σε βαθιά γεράματα αποδήμησε ειρηνικά στον Κύριο μετά από πολυετή ασκητικό αγώνα και θαυμαστά θεοφιλή πολιτεία. Τάφηκε κατά τη δική του διακαή επιθυμία στο μικρό νησίδιο κοντά στα φουσκωμένα κύματα της θάλασσας. Δίπλα στα νερά αυτά είχε στείλει πρωί και βράδυ τόσες φορές τις προσευχές και τους ολόθυμους ύμνους του στον Δεσπότη Θεό. Ταις πρεσβείαις του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Δανιήλ του εν τη νήσω Θάσω ασκητικώς και θεοφιλώς διαλάμψαντος, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.