Στις παγωμένες εκτάσεις της Ρωσίας, ένας νέος επίσκοπος ορθώθηκε ακλόνητος μπροστά σε ένα καθεστώς που ζητούσε υποταγή της Εκκλησίας. Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιερόθεος ο Νέος γεννήθηκε τα χρόνια γύρω στα χίλια οκτακόσια ενενήντα ένα, μέσα σε εποχή ταραγμένη και προφητική. Έφθασε ως ζηλωτής Επίσκοπος στην πόλη Νικόλσκ την Κυριακή των Βαΐων, το χίλια εννιακόσια είκοσι τρία. Από την πρώτη του στιγμή διακόνησε εκεί την Εκκλησία με ένθεο ζήλο, με αυταπάρνηση και με βαθιά ποιμαντική αγάπη προς το ποίμνιό του.

Λίγα χρόνια αργότερα, το χίλια εννιακόσια είκοσι επτά, μετετέθη στην Επισκοπή Βελίκυ Ούστιουνγκ, κοντά στην περιοχή Βολογκντά. Αυτήν την πολυτάραχη περίοδο αρνήθηκε σταθερά να υπογράψει την περιβόητη δήλωση του Μητροπολίτη Σεργίου περί υποταγής της Εκκλησίας στην κρατική εξουσία. Γι' αυτόν τον λόγο οι άνδρες της μυστικής ασφαλείας, κατά την περίοδο του σοβιετικού καθεστώτος, τον κάλεσαν αρκετές φορές για ανάκριση. Τελικά τον συνέλαβαν την ώρα που είχε μεταβεί να λειτουργήσει σε μία απομακρυσμένη κωμόπολη της επαρχίας του.

Οι άνθρωποι έκλαιγαν και φώναζαν με σπαραγμό, γιατί ένιωθαν βαθιά ότι έχαναν τον πνευματικό τους πατέρα. Το ατμόπλοιο έφθασε σύντομα στην πόλη Ούστγιουγκ, μεταφέροντας τον δέσμιο ποιμένα μέσα από τα παγωμένα νερά του βορρά. Επειδή ήταν ήδη βαριά ασθενής από τις πολλές κακουχίες της φυλακής, τον οδήγησαν αμέσως στο τοπικό νοσοκομείο για περίθαλψη. Εκεί ο Άγιος Ιερόθεος κοιμήθηκε οσίως το έτος χίλια εννιακόσια είκοσι οκτώ, παραδίδοντας το πνεύμα του στον Κύριο. Η μνήμη του όμως δεν εξαφανίσθηκε ποτέ, αλλά έγινε αλάτι ευσέβειας και ελπίδας για τον δοκιμασμένο ρωσικό λαό, πρεσβεύοντας υπέρ ημών, αμήν.