Μόλις δεκαεπτά ετών, μια κοπέλα από την Τύρο στάθηκε με θάρρος μπροστά στους δεσμώτες ομολογητές ανήμερα την ημέρα του Πάσχα. Από το στόμα της, την ώρα ακριβώς του αποκεφαλισμού, είδαν περιστερά σαν χρυσάφι να ανεβαίνει με ορμή στους ουρανούς. Έζησε ανάμεσα στον τρίτο και τον τέταρτο αιώνα, σε χρόνια σκληρού διωγμού που κράτησε ήδη πέντε ολόκληρες χρονιές κατά των χριστιανών της Παλαιστίνης. Ο επίσκοπος Καισαρείας Ευσέβιος, αυτόπτης μάρτυς όλων των γεγονότων, διέσωσε την προσωπική του μαρτυρία με ιδιαίτερη ακρίβεια και βαθιά συγκίνηση.

Η νεαρή Θεοδοσία καταγόταν από την παλαιά φοινικική Τύρο και η ψυχή της φλεγόταν από αγάπη για τον Χριστό. Δεν είχε ακόμη συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ζωής της, ωστόσο η πίστη της ξεπερνούσε κατά πολύ την ηλικία της. Οι γονείς της, παρατηρώντας μέσα της την έντονη επιθυμία να μαρτυρήσει για τον Χριστό, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να την αποτρέψουν. Εκείνη όμως είχε ήδη πάρει σταθερά την απόφασή της και περίμενε σιωπηλά την κατάλληλη στιγμή για να την εκπληρώσει.

Στην Καισάρεια της Παλαιστίνης κρατούνταν τότε χριστιανοί ομολογητές μέσα στο πραιτώριο της πόλης, αναμένοντας από ώρα σε ώρα το μαρτυρικό τέλος τους. Ο διωγμός είχε φουντώσει εκείνη την εποχή με ασέβεια από τους ειδωλολάτρες άρχοντες ενάντια στους πιστούς του Χριστού. Έγινε λοιπόν η ημέρα της Αναστάσεως η αφορμή, για να συναντηθεί κρυφά μαζί τους και να ζητήσει την προσευχή τους. Έφτασε στους δεσμώτες χωρίς κανέναν δισταγμό, παρόλο που γνώριζε πολύ καλά τον τρομερό κίνδυνο που τη συνόδευε.

Οι ομολογητές μιλούσαν τότε μεταξύ τους με παρρησία για τη Βασιλεία του Θεού και ετοιμάζονταν ψυχικά για το τέλος τους. Η νεαρή τους πλησίασε και τους παρακάλεσε ταπεινά να τη μνημονεύσουν, όταν θα στέκονταν μπροστά στον ουράνιο Κύριο. Λύγισε τα γόνατά της και υποκλίθηκε με σεβασμό προς τους ανθρώπους που σε λίγο θα έφευγαν για τα ουράνια σκηνώματα. Οι στρατιώτες πρόσεξαν αμέσως τη χειρονομία της και έσπευσαν να την αρπάξουν με σκληρότητα από τα ρούχα της.

Την έσυραν βίαια ενώπιον του ηγεμόνα Ουρβανού, σαν να είχε διαπράξει κάποια φοβερή και επικίνδυνη για την πολιτεία κακουργία. Ο ηγεμόνας πλημμύρισε αμέσως από οργή και απαίτησε από τη Θεοδοσία να θυσιάσει στα είδωλα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η αγία αρνήθηκε με σταθερότητα ψυχής και ομολόγησε φανερά την πίστη της στον Ιησού Χριστό μπροστά σε όλους. Τότε ο εξοργισμένος Ουρβανός διέταξε να την υποβάλουν αμέσως σε φρικτά και ανήλεα βασανιστήρια χωρίς κανέναν οίκτο.

Η νεαρή κοπέλα στάθηκε σταθερή σαν βράχος μπροστά στο δικαστικό βήμα, χωρίς να δείξει κανένα ίχνος φόβου ή μετάνοιας για την επιλογή της. Οι δήμιοι ξέσχισαν τα πλευρά και το στήθος της με σιδερένια νύχια, ώσπου φάνηκαν τα ίδια τα οστά της. Εκείνη υπέμενε σιωπηλά τα πάντα, με γαλήνιο και χαρούμενο πρόσωπο, δείχνοντας μια θαυμαστή και απίστευτη ανδρεία ψυχής. Όταν ο ηγεμόνας τη διέταξε ξανά να αρνηθεί τον Χριστό, η αγία τον κοίταξε με ήρεμη ειρωνεία στο βλέμμα της.

Του απάντησε ότι ήταν ανόητο να επιμένει, αφού η ίδια λάβαινε ήδη όλα όσα είχε ποθήσει στην προσευχή της. Θεωρούσε μάλιστα μεγάλη τιμή ότι αξιωνόταν να μοιραστεί την τύχη των ομολογητών για την αγάπη του Σωτήρα Χριστού. Τα θαρραλέα της λόγια εξόργισαν ακόμη περισσότερο τον ηγεμόνα, ο οποίος διέταξε αμέσως νέα και πολύ πιο σκληρά μαρτύρια. Στη συνέχεια, οι δήμιοι έδεσαν μια πολύ βαριά πέτρα στον λαιμό της και την έριξαν μέσα στη θάλασσα.

Όμως άγγελοι Κυρίου την έσυραν από τα βάθη και την έβγαλαν εντελώς ζωντανή πίσω στη στεριά. Περπάτησε λοιπόν η αγία, κρατώντας στα χέρια της την πέτρα που είχε κρεμασμένη ακόμη στον τράχηλό της. Οι ειδωλολάτρες την συνέλαβαν εκ νέου, την οδήγησαν πίσω στο δικαστήριο και την παρουσίασαν ξανά μπροστά στον ηγεμόνα της επαρχίας. Όλος ο κόσμος εκπλάγηκε με την παράδοξη διάσωσή της από τη θαλάσσια άβυσσο, αναγνωρίζοντας τη φανερή προστασία του Θεού πάνω της.

Ο Ουρβανός αποφάσισε τότε να τη ρίξει μέσα στην αρένα, ώστε να την κατασπαράξουν τα άγρια και πεινασμένα θηρία. Τα ζώα όμως αρνήθηκαν να την αγγίξουν καθόλου και την άφησαν εντελώς αβλαβή στη μέση της κενής αρένας. Τελικά ο δικαστής διέταξε να της κόψουν την κεφαλή με ξίφος, κλείνοντας έτσι τον επίγειο αγώνα της. Την ώρα ακριβώς του αποκεφαλισμού, οι παρευρισκόμενοι αντίκρισαν μια λευκή περιστερά να βγαίνει με ορμή από το στόμα της.

Έλαμπε σαν καθαρό και αστραφτερό χρυσάφι και ανέβαινε γρήγορα προς τα ουράνια σκηνώματα του Θεού. Έπαθε για τον Χριστό στις τρεις Απριλίου, το τριακόσια επτά ή τριακόσια οκτώ μετά την ένσαρκη οικονομία του Σωτήρα. Η μνήμη της ορίστηκε αργότερα στις είκοσι εννέα Μαΐου, οπότε μεταφέρθηκαν τα ιερά λείψανά της στην Κωνσταντινούπολη και κατόπιν στη Βενετία. Την ίδια νύχτα του μαρτυρίου, η αγία εμφανίστηκε στους γονείς της μαζί με πολλές άλλες παρθένες μάρτυρες του Χριστού.

Φορούσε λευκότατα ενδύματα, πιο λαμπερά και από το χιόνι των ορέων, και κρατούσε χρυσό αστραφτερό σταυρό στο χέρι της. Στο κεφάλι της έλαμπε στεφάνι δόξας και το πρόσωπό της ακτινοβολούσε καθαρό και άκτιστο ουράνιο φως. Με το αίμα της ποτίστηκε η Εκκλησία, κι ας αντλούμε κι εμείς δύναμη από την ακλόνητη αντοχή της παρθενομάρτυρος Θεοδοσίας.