Ένα παιδί στο ρωσικό χωριό Πούχοβο έτρωγε μόνο ψωμί και νερό, και τις νύχτες δεν κοιμόταν αλλά προσευχόταν αδιάκοπα στον Κύριο μέσα στη σιωπή. Αργότερα, μέσα σε μια αναμμένη φούρνο ξάπλωσε πάνω στα φλεγόμενα κάρβουνα σαν να ήταν στρώμα και βγήκε εντελώς αβλαβής. Ο μακάριος Ιωάννης γεννήθηκε σε αυτό το χωριό κοντά στη μεγάλη πόλη του Ουστιούγκ, από ευσεβείς γονείς, τον Σάββα και τη Ναταλία, σε χρόνια δύσκολα. Από τα παιδικά του χρόνια έδειξε ασυνήθιστη εγκράτεια και πολύ αυστηρή νηστεία, ξεχωρίζοντας ολοκάθαρα από όλους τους συνομηλίκους του στο χωριό.

Τις Τετάρτες και τις Παρασκευές δεν έβαζε καθόλου τροφή στο στόμα του, ενώ τις άλλες ημέρες αρκούνταν αποκλειστικά σε λίγο ψωμί και καθαρό νερό. Περπατούσε πάντα με όψη θλιμμένη και πονεμένη, ώστε όσοι τον έβλεπαν νόμιζαν πως δεν είχε σώας τας φρένας και τον λυπούνταν. Η μητέρα του πολλές φορές τον παρακαλούσε με δάκρυα να αλλάξει αυτόν τον σκληρό τρόπο ζωής, φοβούμενη μήπως αρρωστήσει βαριά. Εκείνος όμως απαντούσε ότι η εγκράτεια θα τον γλιτώσει από τις αμαρτίες και ότι η τροφή δεν φέρνει τον άνθρωπο πιο κοντά στον Θεό.

Αν και αγράμματος, διδάχθηκε από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και μιλούσε με σοφία πολύ πέρα από την ηλικία του. Αργότερα η οικογένεια μετακόμισε από το Πούχοβο στην κοντινή πόλη Όρλετς, η οποία βρισκόταν κοντά στον ποταμό Γιουγκ, στα περίχωρα του Ουστιούγκ. Εκεί ο πατέρας του Σάββας μετά από λίγο καιρό τελείωσε ειρηνικά τη ζωή του και άφησε ορφανή την οικογένεια. Η μητέρα του τότε πήγε στη μονή της Ζωαρχικής Τριάδος, έλαβε το μοναχικό σχήμα με το όνομα Ναταλία και σύντομα εκλέχθηκε ηγουμένη της κοινότητας.

Κρατούσε τον γιο της κοντά της, αλλά εκείνος είχε γνωρίσει ήδη τη ματαιότητα του κόσμου και διάλεξε ξεκάθαρα τον δρόμο της σαλότητας για χάρη του Χριστού. Η μάνα του είδε την απόφασή του και τον άφησε ελεύθερο στο θέλημα του Θεού. Έπειτα ο μακάριος έφυγε από το μοναστήρι και έφτασε ξανά στο Ουστιούγκ, όπου εγκαταστάθηκε σε ένα φυλάκιο δίπλα στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τις νύχτες αγρυπνούσε και ύψωνε αδιάλειπτες προσευχές προς τον Κύριο, μέσα στην ησυχία της εκκλησιαστικής αυτής γωνιάς.

Την ημέρα όμως έτρεχε στους δρόμους με την όψη του σαλού, για να μη φανερωθεί στον κόσμο η κρυφή του αρετή. Ξεκουραζόταν συνήθως πάνω σε σωρό κοπριάς και περπατούσε σχεδόν γυμνός, φορώντας στη μέση του ένα σκισμένο κουρέλι ακόμα και τον χειμώνα. Όταν τύχαινε να φορέσει κάποιο πουκάμισο, ήταν πάντοτε παλιό και κουρελιασμένο και δεν το έπλενε ποτέ. Στο πέρασμα των ετών ο μακάριος υπέμεινε αμέτρητες προσβολές, χλευασμούς και σκληρούς ξυλοδαρμούς από επιπόλαιους ανθρώπους της πόλης, χωρίς ποτέ να δεχθεί τίποτα από κανέναν.

Υπέφερε αδιάκοπα τη μεγάλη πείνα και τη δίψα, καθώς και τις βαριές παγωνιές του σκληρού ρωσικού χειμώνα στο Ουστιούγκ. Έναν φοβερά κρύο χειμώνα μπήκε σε μια πυρακτωμένη φούρνο και κάθισε επάνω στα αναμμένα κάρβουνα, αλλά η φωτιά δεν τον άγγιξε καθόλου με τη βοήθεια του Θεού. Ο Κύριος του χάρισε επίσης το χάρισμα της θαυματουργίας ακόμα και κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του. Θεράπευσε από βαριά αρρώστια την Μαρία, τη σύζυγο του πρίγκιπα Θεοδώρου, του επονομαζόμενου Κόκκινου, και πολλοί άλλοι πονεμένοι βρήκαν παρηγοριά κοντά στον σαλό του Χριστού.

Όταν ο μακάριος έμαθε με αποκάλυψη Θεού για την επικείμενη αναχώρησή του, προσευχήθηκε για όλο τον κόσμο. Έπειτα σφραγίστηκε με το σημείο του σταυρού και ξάπλωσε στη γη, παραδίδοντας την άγια ψυχή του στα χέρια του Κυρίου. Αυτό συνέβη το χίλια τετρακόσια ενενήντα τέσσερα, στις είκοσι εννέα του Μαΐου, και τάφηκε δίπλα στον καθεδρικό ναό, όπου συνεχίζει να θαυματουργεί. Με τις πρεσβείες του οσίου Ιωάννη του σαλού, Κύριε Ιησού Χριστέ, στήριξε όσους τρέχουν με πίστη στη μνήμη του και σώσε τις ψυχές μας.