Στους σκληρούς αιώνες των μεγάλων διωγμών, όταν η Περσική Αυτοκρατορία επιτίθετο με μανία εναντίον των πιστών του Χριστού, ξεπρόβαλαν δύο γενναίοι ομολογητές που στάθηκαν αδάμαντες της ορθοδόξου πίστεως. Οι Άγιοι Ηλιόδωρος και Δοσάς, που ονομάζονται αλλιώς και Δοσαί ή Σοδάς, έζησαν επί βασιλείας του Σαβωρίου του Δευτέρου, ο οποίος ήταν βασιλιάς των Περσών και άσπονδος εχθρός της Εκκλησίας. Αυτός λοιπόν ο σκληρός μονάρχης, μαζί με τα στρατεύματά του, εξεστράτευσε εναντίον των Ρωμαίων και κατέλαβε μια συνοριακή πόλη της αυτοκρατορίας τους. Αμέσως μόλις εγκαταστάθηκε εκεί, άρχισε με μανία να γκρεμίζει τους ναούς των χριστιανών και να καίει με βέβηλο τρόπο τις άγιες εικόνες.

Ο γέρων Ηλιόδωρος, που τότε ήταν περίπου ενενήντα πέντε χρονών, μαζί με τον συνοδοιπόρο του Δοσά, αποφάσισαν να μη μείνουν σιωπηλοί. Παρουσιάστηκαν ενώπιον του ασεβούς βασιλιά και του έκαναν δριμύτατες παρατηρήσεις για την παράνομη και θεομάχο συμπεριφορά του. Συγχρόνως ομολόγησαν με θάρρος ότι ο Χριστός είναι ο ένας και αληθινός Θεός, ο Δημιουργός του ουρανού και της γης. Τότε ο Σαβώρ, οργισμένος για την ομολογία τους, τους βασάνισε σκληρά και ανελέητα με αποτρόπαια μηχανήματα.

Αφού έκοψε πρώτα τις μύτες τους, τελικά τους θανάτωσε καίγοντας τα κεφάλια τους με αναμμένη φωτιά. Έτσι οι δύο γενναίοι μάρτυρες, αφού ολοκλήρωσαν με δόξα τον δρόμο του μαρτυρίου τους, έλαβαν με χαρά τα νικητήρια αιώνια στεφάνια από τα χέρια του Νυμφίου Χριστού. Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων Ηλιοδώρου και Δοσά, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.