Πάνω από την Αθήνα, εκεί που το φως γλιστράει στα μάρμαρα της Πεντέλης, ένας ταπεινός ιεράρχης άφησε την επισκοπική έδρα για να βρει την ησυχία. Ο όσιος Τιμόθεος γεννήθηκε στο χωριό Κάλαμος της Αττικής το χίλια πεντακόσια δέκα και ανατράφηκε σε ευσεβή οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και του δίδαξε από μικρό τα πρώτα χριστιανικά γράμματα και τη νοερή προσευχή, ενώ από παιδί διακρινόταν για το αγνό ήθος και την ευλάβεια στα θεία. Σπούδασε αργότερα τα ιερά γράμματα στην Αθήνα με τη βοήθεια του τότε επισκόπου Ωρωπού, ο οποίος τον προστάτευε με στοργή.

Επιστρέφοντας στον Ωρωπό μετά τις σπουδές, ο προστάτης του τον χειροτόνησε πρώτα διάκονο και έπειτα ιερέα. Με τον θάνατο του επισκόπου τη θέση του ανέλαβε ο ίδιος, με τη σύμφωνη γνώμη του ποιμνίου. Τόσο μεγάλο ήταν το πνευματικό του έργο στον λαό του Θεού, ώστε αργότερα εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος της επαρχίας Ευρίπου, δηλαδή της Χαλκίδος. Οι δυσκολίες της εποχής τον ανάγκασαν να καταφύγει το χίλια πεντακόσια εβδομήντα πέντε στον Κάλαμο, την ιδιαίτερη πατρίδα του.

Από εκεί αναχώρησε στο όρος της Πεντέλης και το χίλια πεντακόσια εβδομήντα οκτώ έκτισε την ιερά μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η μονή πήρε αργότερα το δικό του όνομα και έγινε σπουδαίο κέντρο πνευματικής ζωής στην Αττική γη. Το χίλια πεντακόσια ενενήντα πήγε στη νήσο Κέα, όπου στις δεκαέξι Αυγούστου παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του, και η αγία του κάρα σώζεται μέχρι σήμερα στη μονή Πεντέλης. Ταις πρεσβείαις του οσίου Τιμοθέου, επισκόπου Ευρίπου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.