Πάνω στον απόκρημνο βράχο του Κάστρου της Σκιάθου, εκεί που η θάλασσα χτυπάει αδιάκοπα στα πόδια των ερειπίων, υπήρχε κάποτε ένας ταπεινός ναός με βαθιά παρηγοριά για τους κατοίκους. Ο ναός της Παναγίας της Πρέκλας βρίσκεται εντός του Κάστρου, ανάμεσα στον ναό του Χριστού και στο παλαιό τζαμί. Η ονομασία Πρέκλα προέρχεται πιθανότατα από τη λατινική λέξη πρεκλάρους, που σημαίνει υπερένδοξος και δηλώνει τη δόξα της Θεοτόκου. Τον ναό αυτόν τον περιγράφει θαυμάσια ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο γνωστό του διήγημα «Ρεμβασμός του Δεκαπενταυγούστου».

Γράφει ότι το εκκλησίδιον ήταν ευπρεπέστατο, ωραία στολισμένο, με καλές εικόνες και προπάντων με τη γλυκιά φερώνυμη Παναγία την Πρέκλα. Είχε ακόμη σκαλιστό χρυσωμένο τέμπλο, πολυέλαιο, ορειχάλκινα μανουάλια και αργυρά κανδήλια, που φώτιζαν με χάρη τη βραδινή λατρεία της Παναγίας. Από το εκκλησάκι σώζεται σήμερα μόνο η εικόνα της Κοιμήσεως, με χρονολογία χίλια εξακόσια πενήντα τρία, καθώς και ένα τμήμα του κοσμήτη, και φυλάσσονται στον ναό των Τριών Ιεραρχών. Ο ναός πανηγύριζε παλαιότερα στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά στις ημέρες μας γιορτάζει την Κυριακή μετά τη μεγάλη εορτή.

Στα χρόνια της τουρκοκρατίας οι Παρακλήσεις του Δεκαπενταυγούστου τελούνταν σε αυτόν ακριβώς τον ναό, όπου έβρισκαν παρηγοριά οι σκλαβωμένοι. Εκεί έρχονταν οι παλιοί σκιαθίτες για να βρουν αναψυχή και πνευματική παραμυθία στις πιο δύσκολες ώρες της ζωής τους. Και οι σύγχρονοι σκιαθίτες έρχονται σήμερα να προσευχηθούν και να καταθέσουν τις ελπίδες, τον πόνο και τα αιτήματά τους. Ταις πρεσβείαις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου της Πρέκλας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.