Στην έρημο Νταβίτ Γκαρέτζι της Γεωργίας, ένας υπηρέτης από την Εγρίσι έγινε φωτεινό παράδειγμα ταπεινής αγιότητας και αυταπάρνησης. Από νεαρή ηλικία ο Χριστέσια ποθούσε διακαώς τις θείες ακολουθίες και τη μοναχική ζωή στην ησυχία της ερήμου της πατρίδας του. Όμως ο αφέντης του τον ανάγκασε με βία να νυμφευθεί και να ζήσει μέσα στις φροντίδες του κόσμου. Από τον γάμο εκείνον απέκτησε έναν γιο, σύντομα όμως έχασε τη σύζυγο και το παιδί από βαριά ασθένεια.

Όταν ο αφέντης απαίτησε δεύτερο γάμο, ο ευσεβής Χριστέσια αρνήθηκε σταθερά εκείνη τη σκληρή προσταγή και προσευχήθηκε. Κατέφυγε αμέσως στον πνευματικό του πατέρα, ο οποίος τον συμβούλευσε με στοργή να φύγει για την έρημο Νταβίτ Γκαρέτζι. Με βαθιά έμπνευση από τα λόγια του γέροντα, εγκατέλειψε τα υπάρχοντα και την κοσμική του ζωή χωρίς δισταγμό καμιάς λογής. Αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, η οποία βρισκόταν στην καρδιά της γεωργιανής ερήμου.

Παρέδωσε εξ ολοκλήρου τον εαυτό του στην προσευχή και τη διακονία των αδελφών της μονής εκείνης. Η ασκητική του πορεία υπήρξε σιωπηλή, ταπεινή και απολύτως ευλαβής προς τον Κύριο της δόξης από νωρίς. Έτσι ο Θεός τον ενίσχυσε από τα πρώτα βήματα της νέας μοναστικής πολιτείας του στην έρημο. Στη μονή ανέλαβε ο όσιος Χριστόφορος το διπλό διακόνημα της συγκομιδής ξύλων και της μεταφοράς νερού για τους αδελφούς. Επιτελούσε τα έργα με υπακοή απόλυτη και πραότητα μεγάλη, χωρίς ποτέ να γογγύσει για τον σωματικό κόπο.

Κάθε ημέρα διένυε με τα πόδια απόσταση μεγαλύτερη από έξι χιλιόμετρα, ώστε να γεμίσει με δροσερό νερό μια μεγάλη πέτρινη στάμνα. Έπειτα τη μετέφερε σε μια μικρή καλύβα κοντά στον δρόμο, για να βρίσκουν εκεί νερό οι διαβάτες με κούραση. Κρεμούσε τη στάμνα στην είσοδο, για να φαίνεται από μακριά και να την εντοπίζουν οι οδοιπόροι από μεγάλη απόσταση. Όσοι περνούσαν από εκείνον τον δρόμο πλησίαζαν με ευγνωμοσύνη και έσβηναν τη δίψα τους με μεγάλη χαρά.

Ο όσιος καλλιεργούσε επίσης έναν μικρό λαχανόκηπο, για να τρέφει τους ταξιδιώτες, και πρόσφερε δωρεάν τους καρπούς. Κάθε Σάββατο ετοίμαζε κόλλυβα από σιτάρι και μέλι, και τα μοίραζε σε τρία ίσα μέρη με ευλάβεια. Το πρώτο μέρος για τους συγγενείς των δωρητών, το δεύτερο για τους κεκοιμημένους πατέρες της μονής. Το τρίτο μέρος αφιερωνόταν σε όλους τους ορθόδοξους Χριστιανούς που είχαν ήδη μεταβεί στην αιωνιότητα ψυχικής ανάπαυσης. Έτσι ο Κύριος δεχόταν την ταπεινή προσφορά του οσίου και ευλογούσε πλούσια τη φιλόξενη φροντίδα του προς πάντες.

Ο όσιος Χριστόφορος λυπόταν πολύ βαθιά όταν έβλεπε αδελφούς και αδελφές σε διαμάχη και διχόνοια μεταξύ τους. Όταν μάθαινε ότι κάποιοι μάλωναν, έσπευδε αμέσως να μεσολαβήσει με αγάπη και να φέρει συμφιλίωση. Έλεγε στα παιδιά του ότι, αν δεν ακούσουν τα λόγια του, εκείνος θα φύγει με θλίψη βαθιά. Πρόσθετε ότι ο διάβολος αντιστέκεται πάντοτε στην ειρήνη και χαίρεται με κάθε φιλονικία και έχθρα. Τα λόγια του θέρμαιναν τις καρδιές και τους βοηθούσαν να συμφιλιωθούν με τα αδέλφια τους εκ νέου.

Μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά, μετά τον εσπερινό, ξεκίνησε πεζός για ένα χωριό της ορεινής περιοχής. Έπεσε σύντομα η νύχτα, ο ουρανός σκοτείνιασε εντελώς, και δεν φαινόταν φεγγάρι ή κάποιο φως στον ορίζοντα. Στάθηκε τότε σε προσευχή, και αμέσως ένα ολόλαμπρο φως έλαμψε μπροστά του και του φώτισε τον δρόμο. Το θείο φως τον οδήγησε όλη τη νύχτα μέχρι το χωριό Σαρτιτσάλα, και ο Κύριος δόξασε τον δούλο του. Στο φτωχικό κελί του κοιμόταν σε σανίδες με προβιά, και ακουμπούσε το κεφάλι σε πέτρα αντί για μαξιλάρι.

Σε γεροντική ηλικία εκάρη μοναχός με το όνομα Χριστόφορος και εκοιμήθη ειρηνικά το έτος χίλια επτακόσια εβδομήντα ένα, σε ηλικία ογδόντα ετών. Είθε με τις πρεσβείες του οσίου Χριστοφόρου ο Κύριος Ιησούς Χριστός να ελεεί και να σώζει αιωνίως τις ψυχές μας, αμήν.