Στο ίδιο φτωχικό κελλί με τον μέγα αββά Σέργιο του Ραντονέζ έζησε ολόκληρη τη μοναχική του ζωή ένας ταπεινός υποτακτικός. Όταν η Παναγία επισκέφθηκε ορατά τον δάσκαλό του, εκείνος αξιώθηκε να ακούσει τη φωνή της και έπεσε αναίσθητος μπροστά στο υπέρλαμπρο φως. Πρόκειται για τον όσιο Μιχαία, έναν από τους πρώτους μαθητές του αγίου Σεργίου στα δάση της κεντρικής Ρωσίας. Κάτω από την προσεκτική καθοδήγηση του πνευματικού του πατέρα έφθασε σύντομα σε υψηλό βαθμό πνευματικής τελειώσεως, χωρίς ποτέ να χωρίσει από τον γέροντα.

Μοιραζόταν μαζί του το ίδιο σκέπασμα, την ίδια προσευχή και την ίδια στενή πορεία της υπακοής. Η πραότητα της ψυχής του και η αγωνιστική προθυμία της καρδιάς του τον ξεχώρισαν ανάμεσα σε όλους τους αδελφούς της σύναξης. Για αυτές τις αρετές η Υπεραγία Θεοτόκος δεν εμφανίσθηκε μόνο στον αββά Σέργιο, αλλά και στον ταπεινό αυτόν συνασκητή του ίδιου κελλιού. Μια χαραυγή ο άγιος Σέργιος είχε μόλις τελειώσει τον πρωινό κανόνα της προσευχής μέσα στο κελλί τους.

Κάθισε λίγο για να ξεκουραστεί και ξαφνικά είπε χαμηλόφωνα στον υποτακτικό του να είναι έτοιμος για μια θαυμάσια επίσκεψη που πλησίαζε. Τα λόγια του δεν είχαν προλάβει καλά καλά να σβήσουν, όταν ακούστηκε η σαφέστατη αγγελία ότι η Πάναγνος πλησίαζε ήδη τον τόπο της προσευχής τους. Ένα φως εντονότερο από τον μεσημβρινό ήλιο πλημμύρισε τότε το μικρό κελλί και ο Μιχαίας έπεσε ταπεινά στο έδαφος. Από τον δέος και τον φόβο έμεινε ακίνητος σαν νεκρός, χωρίς ν' αντέχει να αντικρίσει τη Δέσποινα των αγγέλων.

Όταν ο άγιος Σέργιος τον σήκωσε με στοργή πάνω στα πόδια του, εκείνος αδυνατούσε να αρθρώσει την παραμικρή λέξη. Ψέλλισε μόνο μια ερώτηση για το ποιος ήταν ο λόγος του θαυμάσιου οράματος που τους είχε επισκεφθεί τόσο ξαφνικά. Ο δάσκαλός του τού εξήγησε τότε με γαλήνη πως η ίδια η Θεοτόκος υποσχέθηκε προστασία στη μονή και στους μαθητές. Από εκείνη τη μέρα ο όσιος έζησε με ακόμη μεγαλύτερη ευλάβεια και σιωπή, κρατώντας μέσα του την ανάμνηση εκείνης της επισκέψεως.

Κοιμήθηκε ειρηνικά το χίλια τριακόσια ογδόντα πέντε και τα ιερά λείψανά του εναποτέθηκαν σε κρύπτη της Λαύρας της Αγίας Τριάδος. Στις δέκα Δεκεμβρίου του χίλια επτακόσια τριάντα τέσσερα εγκαινιάστηκε πάνω από τον τάφο του ναός αφιερωμένος στη θαυμαστή εκείνη εμφάνιση. Ο ίδιος ναός τιμά συγχρόνως τη μνήμη των αποστόλων Πέτρου και Ιωάννου του Θεολόγου, διατηρώντας ζωντανή την κληρονομιά του οσίου. Με την ευχή του οσίου Μιχαία ας πορευόμαστε ταπεινά στον δικό μας δρόμο της σωτηρίας, με αδιάλειπτη υπακοή και βαθιά εμπιστοσύνη στη μητρική σκέπη της Παναγίας.