Ο τάφος του ανέβλυσε μυροφόρο νάμα μετά την κοίμηση και του χάρισε στον λαό την επωνυμία του Μυροβλύτη. Στη Μάδυτο τον επισκέφθηκε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Βασίλειος ο Δεύτερος και έλαβε από τα χείλη του την πρόρρηση μιας μεγάλης νίκης. Ο όσιος Ευθύμιος γεννήθηκε στις αρχές του δέκατου αιώνα μετά Χριστόν, στους Επιβάτες της Θράκης, σε οικογένεια ευσεβή και θεοσεβούμενη. Ο Θεός ευλόγησε τον οίκο εκείνον με δύο εκλεκτά πνευματικά παιδιά, που και τα δύο τα ανέδειξε στολίδια της Εκκλησίας του.

Αδελφή του κατά σάρκα ήταν η οσία Παρασκευή η Επιβατηνή, της οποίας η μνήμη τιμάται στις δεκατέσσερις του μηνός Οκτωβρίου κάθε χρόνο. Όταν αναπαύθηκε στον Κύριο ο πατέρας του ο Νικήτας, η μητέρα οδήγησε τον νεαρό Ευθύμιο σε ένα μοναστήρι της Κωνσταντινουπόλεως, ώστε να βρει εκεί τον δρόμο της σωτηρίας. Έμεινε στην ίδια αυτή μονή τριάντα ολόκληρα χρόνια και διέπρεψε στους πνευματικούς αγώνες με σπάνια ταπείνωση, υπακοή και προσευχή αδιάλειπτη ενώπιον του Κυρίου. Η καρδιά του όμως ποθούσε τη βαθιά ησυχία της ερήμου, μακριά από κάθε ανθρώπινο θόρυβο και κοσμικό περισπασμό.

Έφυγε λοιπόν από τη μονή και ασκήτεψε σε έρημη και απρόσιτη περιοχή, ζώντας πλέον ως αληθινός ερημίτης μπροστά στον Θεό. Η θεοφιλής αυτή πορεία τον ανέδειξε γνήσιο οικονόμο των μυστηρίων του Θεού μέσα στην αγία Εκκλησία. Χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Περίνθου, και αργότερα έλαβε τη χάρη του πρεσβυτέρου από έναν άλλον αρχιερέα. Τέλος ο Κύριος τον ανέβασε στον επισκοπικό θρόνο της Μαδύτου του Ελλησπόντου, όπου διακρίθηκε για την ακάματη άσκηση και την εξαίρετη ποιμαντορική του φροντίδα προς το λογικό ποίμνιο.

Ο ίδιος ο Θεός τον προίκισε με πλούσιο το χάρισμα της θαυματουργίας, και έτσι θεράπευε λεπρούς, κωφάλαλους και πλήθος άλλων ασθενών που έτρεχαν κοντά του. Η φήμη του έφτασε ως το ιερό παλάτι, και ο αυτοκράτορας Βασίλειος ο Δεύτερος ταξίδεψε προσωπικά στη Μάδυτο για να τον συναντήσει από κοντά. Εκεί ο όσιος προφήτευσε με σαφήνεια τη νίκη του βασιλέως εναντίον του Βάρδα Φωκά, η οποία πραγματοποιήθηκε όντως το εννιακόσια ογδόντα εννέα. Κοιμήθηκε με ειρήνη λίγο αργότερα, κάπου ανάμεσα στα έτη εννιακόσια ογδόντα εννέα και εννιακόσια ενενήντα έξι, αφήνοντας ορφανό το ποίμνιό του.

Από τον τάφο του ανέβλυσε ευωδιαστό μύρο ως απόδειξη της αγιότητας, και πολλοί ασθενείς θεραπεύθηκαν δίπλα στα τίμια λείψανά του. Τα θαύματα αυτά τα διέσωσε το εγκώμιο του Γεωργίου Κυπρίου, μετέπειτα πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, γραμμένο με αίτηση του Μελετίου Αθηνών. Με τις ποιμαντικές πρεσβείες του οσίου Ευθυμίου του Μυροβλύτη, Κύριε, στερέωσε την Εκκλησία σου και ελέησέ μας.