Ανηφορίζοντας από το χωριό Λάκκα προς τις παρυφές του όρους Πάικου, ανάμεσα σε καταπράσινες πλαγιές, συναντά κανείς τη γυναικεία Ιερά Μονή της Παναγίας. Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, και είναι γνωστή κοντά στους ντόπιους ως μονή της Μπάμπιανης. Η μονή επανιδρύθηκε το χίλια εννιακόσια εβδομήντα εννέα πάνω στα υπάρχοντα ερείπια παλαιότερης ανδρικής μονής, που πανηγύριζε επίσης στην Κοίμηση. Η παλιά αυτή μονή υπαγόταν στη δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, και αποτελούσε σημαντικό κέντρο ευλάβειας στην περιοχή.

Η ιστορία της αρχαιότερης μονής είναι σχεδόν ανύπαρκτη, αφού τα αρχεία της καταστράφηκαν κατά την περίοδο από το χίλια εννιακόσια σαράντα έξι έως το χίλια εννιακόσια σαράντα εννέα. Έτσι αντλούμε στοιχεία κυρίως από την προφορική παράδοση των ντόπιων, που διασώθηκαν μέσα από τις γενιές των κατοίκων. Πολύ παλιά, σε εποχές που η χολέρα ήταν επάρατη νόσος, έπεσε επιδημία στο χωριό Λάκκα και έφερε πολλούς θανάτους. Από την επιδημία αυτή σώθηκε μόνο μια γιαγιά μαζί με τον γιό της Ιωάννη, και η σωτηρία της αποδόθηκε σε θαύμα της Παναγίας.

Η γιαγιά εγκαταστάθηκε κοντά στην εγκαταλελειμμένη τότε Ιερά Μονή για να την υπηρετήσει ως ένδειξη βαθιάς ευγνωμοσύνης προς τη Θεοτόκο. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η σύνδεση του τόπου με την παρουσία της οικογένειας, που έδωσε στο μοναστήρι τη χαρακτηριστική του ονομασία. Όσοι ανέβαιναν να προσκυνήσουν την εικόνα της Θεοτόκου έλεγαν συχνά μεταξύ τους «ας πάμε να δούμε και την μπάμπω του Γιάννη». Από εκείνη τη γλωσσική συνήθεια έμεινε το όνομα Μπαμπιανή στην ίδια την Παναγία, και έτσι σφραγίστηκε η ιστορική ονομασία της μονής.

Όπως προκύπτει από επιγραφή στο κωδωνοστάσιο του ναού, ο ναός έχει κτιστεί πολύ παλαιότερα από το χίλια επτακόσια δεκατέσσερα. Υπάρχει όμως και δεύτερη χρονολογία, το χίλια οκτακόσια ογδόντα οκτώ, χαραγμένη εξωτερικά του ναού, που υποδηλώνει αποκαταστάσεις φθορών. Όπως διασώζει η παράδοση, ο ναός του Μοναστηριού λειτούργησε και ως ενοριακός για τους κατοίκους της Λάκκας. Αυτό συνέβη επειδή παλαιότερα δεν υπήρχε εκκλησία μέσα στο χωριό, και ο ναός της μονής κάλυπτε τις πνευματικές ανάγκες των κατοίκων.

Το χίλια εννιακόσια εβδομήντα εννέα συντηρήθηκε ο κεντρικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και ανοικοδομήθηκε ιερό παρεκκλήσι αφιερωμένο στους νεοφανείς αγίους. Το παρεκκλήσι αυτό τιμάται στους αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο, Ειρήνη και στον άγιο Νεκτάριο, και αποτελεί τόπο ιδιαίτερης ευλάβειας. Στη Μονή σώζονται τεμάχια λειψάνων του αγίου πρωτομάρτυρα Στεφάνου, της αγίας Παρασκευής, του αγίου Αγιδίνη και άλλων αγίων. Το Μοναστήρι εορτάζει στις δεκαπέντε Αυγούστου την Κοίμηση και στις είκοσι μία Νοεμβρίου τα Εισόδια της Παναγίας με μεγαλοπρέπεια.

Ταις πρεσβείαις της υπεραγίας Θεοτόκου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον τους πιστούς δούλους σου και σώσον ημάς, αμήν.