Στις σκληρές ημέρες των μεγάλων διωγμών του ασεβούς αυτοκράτορα Διοκλητιανού έλαμψε η μορφή της αγίας μάρτυρος Ιουλίττης. Ζούσε η μακαρία αυτή ευλογημένη γυναίκα στην ένδοξη Καισάρεια της Καππαδοκίας, αυτή την κατεξοχήν ορθόδοξη και ευσεβή πολιτεία της Ανατολής. Είχε μεγάλη περιουσία και κατείχε σημαντική κοινωνική θέση ανάμεσα στους πολίτες της φημισμένης πόλης της εποχής εκείνης. Στις δύσκολες όμως εκείνες ημέρες κάποιος ασύδοτος και βίαιος ειδωλολάτρης την αδίκησε σκληρά στερώντας της παράνομα ολόκληρη την περιουσία της.

Η μακαρία Ιουλίττη κατέφυγε με βαθιά ελπίδα στα τοπικά δικαστήρια ζητώντας τη νόμιμη δικαιοσύνη για την κατάφωρη αδικία που υπέστη. Ο πανούργος αντίδικός της όμως κατάλαβε ότι θα ηττηθεί στη νομική διαδικασία, και χρησιμοποίησε ύπουλο τέχνασμα. Έσπευσε ο πονηρός να καταγγείλει στον δικαστή ότι η Ιουλίττη ήταν αληθινή χριστιανή και πιστεύει στον Χριστό. Με αυτό τον τρόπο την έβγαλε αυτομάτως έξω από τα όρια της προστασίας του ρωμαϊκού νόμου της εποχής εκείνης.

Οι αυτοκρατορικές διατάξεις απαγόρευαν αυστηρά κάθε πολιτική προστασία στους χριστιανούς που αρνιόνταν να θυσιάσουν στα είδωλα της ειδωλολατρίας. Έτσι βρέθηκε η ταλαίπωρη και αδικημένη Ιουλίττη απογυμνωμένη και από το δίκαιο της υπάρξεώς της και από όλα τα γήινα αγαθά της. Οι ασεβείς όμως ζητούσαν περισσότερα και επιθυμούσαν την πλήρη εξάλειψη της φλογερής χριστιανικής της πίστεως στον γλυκύτατο Νυμφίο Χριστό. Ο σκληρόκαρδος δικαστής στράφηκε αμέσως εναντίον της αγίας και της ζήτησε ψυχρά να αρνηθεί τον αγαπημένο της Κύριο Ιησού Χριστό.

Της υποσχέθηκε με δολιότητα ότι θα της επιστρέψει αμέσως ολόκληρη την παράνομα κατασχεθείσα ιδιωτική περιουσία της. Η ηρωική Ιουλίττη ωστόσο απέρριψε με αηδία τους δόλιους αυτούς όρους και τις ψεύτικες υλικές υποσχέσεις του ασεβούς δικαστή. Δήλωσε με ένθερμη παρρησία ότι η αληθινή πίστη στον Χριστό είναι ασυγκρίτως πολυτιμότερη από οποιαδήποτε γήινη και πρόσκαιρη περιουσία του κόσμου τούτου. Δεν αρνιόταν με κανέναν τρόπο τον αληθινό Σωτήρα της και προτιμούσε χιλιάδες φορές τον θάνατο από την προδοσία του γλυκύτατου Νυμφίου της.

Για την τίμια και φλογερή αυτή ομολογία καταδικάστηκε αμέσως σε φρικτό θάνατο μέσα στις φλόγες της δυνατής σκληρής φωτιάς. Παρέδωσε με χαρά την αγία της ψυχή στα χέρια του Δημιουργού περί το χίλια διακόσια εξήντα πρώτο έτος από κτίσεως κόσμου. Ο μέγας ιεράρχης Βασίλειος αργότερα συνέγραψε προς τιμήν της αγίας μάρτυρος υπέροχο εγκωμιαστικό λόγο σε ανάμνηση των ένδοξων αθλημάτων της. Ο λόγος αυτός σώζεται μέχρι σήμερα ως αδιάψευστο μνημείο της θαυμαστής αγιότητας και της φλογερής ορθόδοξης πίστεως αυτής της μάρτυρος.

Διά πρεσβειών της αγίας ενδόξου μάρτυρος Ιουλίττης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς.