Από τον λαμπρό πύργο της Φοινικικής Τύρου, εκεί όπου η νεαρή κόρη μιας ειδωλολατρικής οικογενείας ατένιζε τον αστερόεντα ουρανό, ξεπρόβαλε μια αμόλυντη φωνή του Χριστού. Η μάρτυς Χριστίνα ομολόγησε γενναία τον Δημιουργό μέσα από τρία διαδοχικά φοβερά μαρτύρια ενώπιον του ρωμαϊκού δικαστηρίου. Στην πόλη Τύρο της Φοινίκης ζούσε ένας ευγενής άρχοντας με το όνομα Ουρβανός, ο οποίος κατείχε αξία ηγεμόνος της επαρχίας. Είχε μια μοναχοκόρη ονόματι Χριστίνα, που γεννήθηκε στους χρόνους του αυτοκράτορος Σεβήρου με ξεχωριστή πνευματική προδιάθεση.

Η μικρή κόρη ξεχώριζε ήδη από τα ένδεκα της χρόνια για την σπάνια σωματική ομορφιά της και τη φυσική της ευφυΐα. Πολλοί άρχοντες και πλούσιοι ζητούσαν τη Χριστίνα ως νύφη για τους γιους τους, λόγω της τόσο σπάνιας ομορφιάς της. Ο πατέρας της όμως αρνιόταν κάθε πρόταση γάμου, διότι την προόριζε για παγανιστική ιέρεια των ψεύτικων θεών της Τύρου. Έκτισε γι αυτήν έναν λαμπρό ψηλό πύργο, στον οποίο τοποθέτησε χρυσά και αργυρά είδωλα διαφόρων παγανιστικών θεών.

Όρισε δύο πιστές υπηρέτριες να την συνοδεύουν, και διέταξε να καίει καθημερινά θυμίαμα στα παγανιστικά αγάλματα του πύργου. Η ιερά παράδοση της Εκκλησίας διασώζει τις ευλογημένες πτυχές της ζωής του μέσα στο Συναξάρι και στις λειτουργικές ακολουθίες των πιστών. Στη μοναξιά του πύργου η μικρή Χριστίνα άρχισε να αναρωτιέται ποιος δημιούργησε τον πανέμορφο αυτό κόσμο. Παρατηρώντας τα ουράνια αστέρια από το παράθυρο, η Χριστίνα οδηγήθηκε στη γνώση του αληθινού Δημιουργού των πάντων.

Πείστηκε ότι τα άψυχα είδωλα του πύργου της δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν τίποτε, διότι ήταν τα ίδια χειροποίητα κατασκευάσματα. Άρχισε να προσεύχεται με δάκρυα στον Έναν αληθινό Θεό, ζητώντας του να αποκαλυφθεί στην ψυχή της. Η ψυχή της φλεγόταν από αγάπη προς τον άγνωστο Θεό, και αύξησε την προσευχή και τη νηστεία της. Κάποια ημέρα η Χριστίνα δέχθηκε φοβερή θεϊκή επίσκεψη από έναν Άγγελο του Κυρίου, που της δίδαξε την αληθινή πίστη στον Χριστό.

Ο Άγγελος την ονόμασε νύφη του Νυμφίου Χριστού και της προανήγγειλε τα μελλοντικά μαρτύρια από τους τρεις τυράννους. Της παρέθεσε καθαρό άρτο για παρηγοριά, και τη στήριξε στον αγώνα της θεογνωσίας μέσα στην επερχόμενη δοκιμασία. Με ζήλο φλογισμένο για τον Θεό, η Χριστίνα συνέτριψε τα χρυσά και αργυρά είδωλα του πύργου της. Τα διαμοίρασε σε κομμάτια στους πτωχούς και τα πέταξε από το παράθυρο στους δρόμους της Τύρου ένα βράδυ.

Με τη μεσιτεία του οι πιστοί λαμβάνουν χάρη και ευλογία από τον Κύριο για κάθε ψυχοσωματική ανάγκη της ορθόδοξης ζωής τους. Όταν ο πατέρας της Ουρβανός αντιλήφθηκε την πράξη της, ξέσπασε σε τρομερή οργή και χτύπησε σκληρά την κόρη του. Ο Ουρβανός διέταξε να σφάξουν τις δύο πιστές υπηρέτριες και να φυλακίσουν τη Χριστίνα μετά από αυστηρή μαστίγωση. Στο δικαστήριο ο πατέρας προσπάθησε να την μεταπείσει με κολακείες και απειλές, αλλά η μάρτυς ομολόγησε γενναία τον Χριστό.

Διαμαρτυρόμενος, ο πατέρας έδωσε εντολή να την κρεμάσουν στο μαρτυρικό ξύλο και να ξύσουν το σώμα της με αιχμηρά σιδερικά. Όταν η Χριστίνα είδε να πέφτουν κομμάτια της σαρκός της στη γη, τα μάζεψε και τα έριξε στο πρόσωπο του πατέρα της. Ο τύραννος εξαγριωμένος την έδεσε σε σιδερένιο τροχό μαρτυρίου, και τη βασάνιζε με φλόγες και καυτό λάδι. Παρά τα φοβερά αυτά βασανιστήρια, ο Θεός τη φύλαγε ζωντανή και άγγελοι Κυρίου την στήριζαν αόρατα.

Στη συνέχεια ο Ουρβανός διέταξε να την ρίξουν στη θάλασσα με μεγάλη πέτρα δεμένη στον λαιμό της μάρτυρος. Ο Άγγελος του Κυρίου την δέχθηκε στα χέρια του και την έβαλε να περπατά πάνω στα κύματα. Στο νερό της θαλάσσης η Χριστίνα έλαβε το άγιο βάπτισμα από τον ίδιο τον Κύριο, που εμφανίστηκε ενώπιόν της. Με τη μεσιτεία του οι πιστοί λαμβάνουν χάρη και ευλογία από τον Κύριο για κάθε ψυχοσωματική ανάγκη της ορθόδοξης ζωής τους.

Όταν επέστρεψε ζωντανή στη στεριά, ο πατέρας της Ουρβανός πέθανε ξαφνικά την ίδια νύχτα από θεία οργή. Στη θέση του Ουρβανού στάλθηκε από τον αυτοκράτορα ένας άλλος ηγεμόνας με το όνομα Δίων, που ανέλαβε την νέα δίωξη της μάρτυρος. Παρά τα σκληρά νέα μαρτύρια, η Χριστίνα παρέμεινε ακλόνητη στην πίστη της και κατέστρεψε με την προσευχή της το είδωλο του Απόλλωνος. Ο ίδιος ο ηγεμόνας Δίων έπεσε νεκρός όταν κατέρρευσε ο παγανιστικός βωμός, λαμβάνοντας τη δίκαιη τιμωρία της ασέβειάς του.

Τότε στάλθηκε τρίτος ηγεμόνας ονόματι Ιουλιανός, ο οποίος συνέχισε τα φοβερά βασανιστήρια κατά της παρθένου της Τύρου. Η αγία Χριστίνα ρίχτηκε σε φλεγόμενο καμίνι όπου παρέμεινε επί πέντε ολόκληρες ημέρες αβλαβής, μέσα στο καμίνι έψαλλε δοξολογίες μαζί με τους Αγγέλους, ενώ οι φύλακες άκουγαν αόρατες ουράνιες φωνές. Στη συνέχεια οι παγανιστές μάγοι έριξαν φίδια, οχιές και σκορπιούς πάνω στο σώμα της, αλλά κανένα δεν την έβλαψε. Οι δήμιοι της έκοψαν τους μαστούς και τη γλώσσα της, αλλά η Χριστίνα συνέχισε να μιλά καθαρά.

Τέλος ο Ιουλιανός διέταξε να την σκοτώσουν με δόρατα, και η μάρτυς παρέδωσε την ψυχή της στον Νυμφίο Χριστό. Η ιερά παράδοση της Εκκλησίας διασώζει τις ευλογημένες πτυχές της ζωής του μέσα στο Συναξάρι και στις λειτουργικές ακολουθίες των πιστών. Αγία Χριστίνα παρθενομάρτυς της Τύρου και νύμφη του Χριστού, πρέσβευε υπέρ ημών στον Δεσπότη Χριστό, αμήν.