Στους ευλογημένους χρόνους του δεκάτου τετάρτου αιώνος, μέσα στους κόλπους της παλαιάς ρωσικής μοναστικής Παραδόσεως, έλαμψε ο Όσιος Αβραάμιος. Ο σπουδαίος αυτός ασκητής έζησε και ασκήτευσε στη φημισμένη Λαύρα του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ, στους πρώτους ηρωικούς χρόνους της Μονής. Από τα νεανικά του χρόνια φλέχτηκε με βαθύ μοναχικό ζήλο, και έλαβε από τον Άγιο Σέργιο την κουρά του μοναχού. Μετά από πολλά έτη ασκητικής δοκιμασίας στη Λαύρα του Αγίου Σεργίου, αξιώθηκε να λάβει το ιερατικό χάρισμα της πρεσβυτερικής χειροτονίας.

Σύντομα όμως ποθώντας τη βαθύτερη πνευματική ησυχία, ζήτησε ευλάβεια από τον γέροντά του Άγιο Σέργιο για να αναχωρήσει. Με τη γερόντια ευλογία αναχώρησε από τη Λαύρα γύρω στο έτος χίλια τριακόσια πενήντα, και κατευθύνθηκε στην ύπαιθρο της παλαιάς ρωσικής περιοχής Γκάλιτς. Η περιοχή αυτή κατοικούνταν τότε από διάφορες ξενόγλωσσες και ειδωλολατρικές φυλές, οι οποίες δεν είχαν ακόμη γνωρίσει την ορθόδοξη πίστη. Σε απομονωμένο τόπο πλάι σε μεγάλη λίμνη της περιοχής, ο Όσιος εγκαταστάθηκε για να αφιερωθεί στην ησυχαστική προσευχή.

Μέσα στη βαθιά αυτή ησυχία αξιώθηκε από τον Κύριο μιας ξεχωριστής αποκαλυπτικής εμπειρίας με ουράνια θεία φωνή. Άκουσε καθαρά μια θεία φωνή που του απηύθυνε σαφή εντολή να ανέβει αμέσως στην απέναντι μεγάλη ορεινή κορυφή του τόπου. Με δάκρυα κατανύξεως υπάκουσε αμέσως στη θεία οδηγία και ανέβηκε στην κορυφή του βουνού, με βαθιά καρδιακή ασκητική προσευχή. Στην κορυφή της ορεινής αυτής τοποθεσίας ο Όσιος βρήκε ξαφνικά μια θαυματουργή και ολόλαμπρη εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Στην εικόνα αυτή απεικονιζόταν η Παναγία μαζί με τον προαιώνιο Υιό και Λόγο του Θεού στην αγκαλιά της. Η εικόνα ξεχώριζε και έλαμπε με ένα ανέκφραστο ουράνιο φως, που ξάφνιασε με κατάνυξη τον ευλαβή Όσιο Αβραάμιο. Η αξιοθαύμαστη εμφάνιση της εικόνας στον τόπο εκείνο της ερήμου σήμανε ξεκάθαρα τη θεία ευλογία προς τον αρχόμενο μοναχικό αγώνα του. Σύντομα η είδηση της εμφανίσεως διαδόθηκε ευρέως, και έφτασε με ευλάβεια στα αυτιά του πρίγκιπα Δημητρίου του Γκάλιτς.

Ο ευσεβής αυτός πρίγκιπας ζήτησε επίσημα από τον γέροντα Όσιο να φέρει τη θαυματουργή εικόνα στην πόλη του Γκάλιτς. Ο Όσιος Αβραάμιος ανταποκρίθηκε γενναιόδωρα στην παράκληση του πρίγκιπα, και πέρασε με βάρκα τη μεγάλη λίμνη του Γκάλιτς. Συνοδευόμενος από κλήρο και πλήθος ευλαβών πιστών, μετέφερε την ιερά εικόνα στον κεντρικό καθεδρικό ναό της παλαιάς αυτής πόλεως. Ο πρίγκιπας τον υποδέχτηκε με ξεχωριστή τιμή, μαζί με ολόκληρο τον κλήρο και το πλήθος των ευσεβών πιστών της περιοχής.

Κατά την ημέρα εκείνη πολυάριθμοι πιστοί θεραπεύθηκαν με θαυματουργό τρόπο μέσω αυτής της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας μας. Στη συνέχεια ο Όσιος Αβραάμιος διηγήθηκε με κατανυκτικότητα ολόκληρη την αξιοθαύμαστη ιστορία της θαυματουργής εμφανίσεως της εικόνας στο ιερό όρος. Ο πρίγκιπας Δημήτριος συγκλονίστηκε από τη διήγηση και προσέφερε γενναιόδωρα όλα τα μέσα για την ανέγερση μοναστηριού και ναού. Με τη γενναιόδωρη χορηγία του πρίγκιπα Δημητρίου χτίστηκε σύντομα ένας νέος μοναστηριακός ναός κοντά στη λίμνη Τσουχλόμα.

Ο ναός αυτός αφιερώθηκε επίσημα και πανηγυρικά στην ευλογημένη Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, με ξεχωριστή λαμπρή τελετή ευλογίας και αγιασμού. Γύρω από τον ναό αυτό αναπτύχθηκε σταδιακά η σπουδαία πνευματική κοινοβιακή Μονή του Οσίου Αβραάμιου, με πολλούς ευσεβείς αδελφούς. Η Μονή έγινε σύντομα φωτεινή πηγή πνευματικού φωτισμού για τους τοπικούς ξενόγλωσσους πληθυσμούς της παλαιάς εκείνης ρωσικής περιοχής. Μετά την ολοκλήρωση της Μονής, ο Όσιος εγκατέστησε ως ηγούμενο τον αγαπητό μαθητή του Πορφύριο, για να συνεχίσει το πνευματικό έργο.

Ο ίδιος αναχώρησε ησυχαστικά τριάντα ολόκληρα βέρστια μακρύτερα από τη Μονή, σε αναζήτηση πιο ησυχαστικής μοναχικής ερήμου. Όμως οι ευλαβείς μαθητές του τον ανακάλυψαν και πάλι, αναγκάζοντάς τον να συγκροτήσει νέα μοναστική κοινοβιακή κοινότητα κοντά τους. Σύντομα ίδρυσε ακόμη μια ξεχωριστή Μονή με ναό αφιερωμένο στην Κατάθεση της Τιμίας Εσθήτος της Παναγίας μας. Η νέα αυτή Μονή έλαβε επίσημα την ονομασία «μέγα μοναστηριακό κελί ερήμου του Αβραάμιου», με ξεχωριστή ευλάβεια.

Ο Όσιος αποσύρθηκε δύο φορές σε ησυχαστική μοναχική έρημο, αλλά και τις δύο φορές τον ακολούθησαν αδελφοί. Έτσι ίδρυσε δύο ακόμη επιπλέον μοναστήρια, αυξάνοντας σταδιακά τον αριθμό των αδελφών της κοινοβιακής μοναχικής αδελφότητας του Γκάλιτς. Το ένα από αυτά αφιερώθηκε στην ευλογημένη Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου, και ηγούμενος ορίστηκε επίσης ο μαθητής του Πορφύριος. Το άλλο αφιερώθηκε στην Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, και εκεί ο Όσιος Αβραάμιος ολοκλήρωσε την επίγεια ζωή του.

Ένα έτος ολόκληρο πριν από την κοίμησή του, ο Όσιος γνώριζε ήδη με προφητικό χάρισμα την προσέγγιση του τέλους του. Όρισε τότε με μεγάλη σύνεση τον αγαπητό του μαθητή Ιννοκέντιο ως νέο ηγούμενο της Μονής της Σκέπης της Παναγίας. Με τον τρόπο αυτό εξασφάλισε τη συνέχεια της ησυχαστικής πνευματικής ζωής μέσα στις τέσσερις Μονές που είχε ιδρύσει. Συγκάλεσε στη συνέχεια όλους τους αδελφούς της Μονής και τους έδωσε σπουδαία και ψυχωφελή τελευταία πατρική νουθεσία.

Επεσήμανε ιδιαίτερα τη σημασία της νηστείας, της εγκράτειας, της ταπεινοφροσύνης και της αδιάκοπης μυστικής προσευχής στην ασκητική πορεία. Στη συνέχεια κοινώνησε με βαθιά κατάνυξη το Άχραντο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Έτσι παρέδωσε ειρηνικά την αγία ψυχή του στον Κύριο το έτος χίλια τριακόσια εβδομήντα πέντε, στις είκοσι Ιουλίου. Η εκκλησιαστική παράδοση τον αναγνώρισε ως τον σπουδαίο πνευματικό φωτιστή ολόκληρης της παλαιάς γης του Γκάλιτς και της Τσουχλόμα.

Ίδρυσε τέσσερις σπουδαίες Μονές, όλες αφιερωμένες στην Υπεραγία Θεοτόκο, που του είχε χαρίσει την ιερή Της εικόνα. Η εικόνα αυτή έγινε γνωστή ως «Εικόνα της Παναγίας του Γκάλιτς», αλλά και ως «Εικόνα του Τσουχλόμα», από το όνομα της λίμνης. Με τις θερμές πρεσβείες του Οσίου Αβραάμιου οι ορθόδοξοι πιστοί ζητούν τη χάρη της ησυχαστικής σιωπής και της μοναχικής αυταπαρνήσεως μέσα στη δική τους πνευματική πορεία.