Δύο πεφωτισμένοι επίσκοποι αναδείχθηκαν στα ταραγμένα χρόνια της εικονομαχίας ως αληθινοί ομολογητές και ποιμένες της Εκκλησίας. Ο άγιος Στέφανος ο δεύτερος ονομαζόμενος υπήρξε άξιος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ποιμενάρχης σε δύσκολους εκκλησιαστικούς καιρούς. Πριν αναλάβει τον υψηλό πατριαρχικό θρόνο διακόνησε ως μητροπολίτης στην ένδοξη Αμάσεια, η οποία ήταν και η αγαπημένη πατρίδα του. Διαδέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο τον άγιο Νικόλαο τον Μυστικό, αμέσως έπειτα από τη δεύτερη πατριαρχία αυτού.

Η ενθρόνισή του στον αγιότατο πατριαρχικό θρόνο πραγματοποιήθηκε με πανηγυρική ακολουθία ενώπιον αυτοκράτορος και κλήρου της Εκκλησίας. Κοιμήθηκε ειρηνικά μετά από αξιόλογη και πολυετή ποιμαντική διακονία, αφήνοντας ευλογημένη μνήμη στην Ορθόδοξη Εκκλησία της βασιλίδος Κωνσταντινουπόλεως. Σύμφωνα με τον λόγιο ιστορικό Λέοντα Γραμματικό, η κοίμησή του τοποθετείται στις δεκαοκτώ Ιουλίου εκείνης της εποχής. Σύμφωνα όμως με τον ιστορικό Κεδρηνό η κοίμησή του τοποθετείται στις δεκαπέντε ακριβώς του ίδιου μηνός.

Ο άγιος Ιωάννης ο μητροπολίτης Χαλκηδόνος συνεορτάζεται την ίδια ημέρα ως άλλος ένας μέγας ομολογητής της πίστεως. Δεν διασώθηκαν δυστυχώς ως σήμερα αναλυτικά βιογραφικά στοιχεία για τον φωτισμένο αυτόν ιεράρχη της ορθοδόξου χριστιανικής πίστεως. Στους ιερούς συναξαριστές αναφέρεται απλώς ως ένας μέγας ομιλητής και κήρυκας του Ευαγγελίου του Σωτήρος Χριστού. Από αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε ότι έζησε και πολιτεύθηκε στους χρόνους των φοβερών αιρετικών εικονομάχων αυτοκρατόρων.

Ο μέγας Θεόδωρος ο Στουδίτης τον επαινεί λέγοντας ότι έλαβε λαμπρό τον στέφανο της ορθοδόξου ομολογίας του Χριστού. Διά πρεσβειών των αγίων Στεφάνου και Ιωάννου, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.