Ένας νεαρός ναύαρχος της Κωνσταντινουπόλεως εγκατέλειψε όλες τις τιμές της αυτοκρατορικής αυλής μετά από φοβερή ναυμαχία και έγινε φλογερός ασκητής στην ησυχία της Κύπρου. Πού γεννήθηκε ακριβώς ο Άγιος Ονησίφορος και πού ήκμασε δυστυχώς δεν γνωρίζουμε από τις σωζόμενες ιστορικές πηγές της Εκκλησίας. Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι πως μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, την βασιλεύουσα πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι, αλλά συγχρόνως και πολύ πλούσιοι σε χρήματα και ακίνητη περιουσία.

Είχαν τιμηθεί από τους τότε άρχοντες και βασιλείς με πολλές αξιοπρεπείς τιμές και υψηλά αξιώματα στην αυτοκρατορική αυλή. Παρά την ξεχωριστή αυτή προβολή τους στο παλάτι, οι ευσεβείς αυτοί άνθρωποι έμειναν μέχρι το τέλος πιστοί και ταπεινοί. Από τέτοιους θεοσεβείς γονείς, όπως ήταν φυσικό, πήρε ο Ονησίφορος από τη βρεφική του ηλικία την κατάλληλη χριστιανική μόρφωση. Άφθονο κάθε μέρα του προσφερόταν το άδολο γάλα της ορθόδοξης πίστης από το ίδιο το πατρικό του σπίτι.

Από αγία ρίζα βλάστησε αληθινά άγιος και θαυμαστός καρπός, σύμφωνα με τα ψαλλόμενα από τους ορθόδοξους υμνογράφους. Αυτό μαρτυρεί καθαρά ολόκληρη η αγία ζωή του και η μεταγενέστερη ασκητική του πορεία στις ορεινές περιοχές της Κύπρου. Μεγάλωνε μέσα στο μεγαλοπρεπές παλάτι αλλά δεν παρασυρόταν από τη λάμψη των πολλών αξιωμάτων που του προσφέρονταν με προθυμία από νωρίς. Νεώτατος, χάρη στη σοφία του και τη σύνεση και τις πολλές γνώσεις του, έγινε Αυγουστάλιος, δηλαδή ναύαρχος ολόκληρου του στόλου της αυτοκρατορίας.

Ωστόσο ο νεαρός Ονησίφορος δεν ξιππάστηκε καθόλου ούτε υπερηφανεύτηκε από τη σπουδαία θέση που του είχε δοθεί από τους βασιλείς. Δεν άλλαξε σε τίποτα τους ταπεινούς τρόπους ζωής του, διατηρώντας πάντοτε τη συναίσθηση της αληθινής ταπεινοφροσύνης. Με βαθιά συναίσθηση της θέσεώς του φρόντιζε από την πρώτη στιγμή πώς να αυξήσει με κατάλληλα νέα καράβια τον στόλο. Πολλοί ήταν οι εχθροί που επιβουλεύονταν τη δύναμη της Αυτοκρατορίας και άλλοι τόσοι εκείνοι που φθονούσαν τη δόξα της.

Τα έβλεπε αυτά ο συνετός νεαρός ναύαρχος και έσπευδε να ετοιμασθεί για κάθε ενδεχόμενη πολεμική απειλή. Δεν πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει την προετοιμασία του, καθώς ένα πρωινό τα εχθρικά καράβια έπλεαν προς την Πόλη με ταχύτητα. Ο Ονησίφορος, μολονότι ήταν εντελώς ανέτοιμος, κίνησε αμέσως με τα διαθέσιμα καράβια του να ανακόψει τη φοβερή εχθρική επίθεση. Στη ναυμαχία που έγινε τότε, τα ελληνικά εκείνα καράβια διαλύθηκαν με κρίμα Θεού και μόνο η ναυαρχίδα του Αγίου διασώθηκε.

Η ήττα αυτή συνεκλόνισε τον φιλότιμο νεαρό ναύαρχο, που συντετριμμένος εγκατέλειψε τη λαμπρή σταδιοδρομία του και τα μεγάλα αξιώματά του. Με δέκα άλλους πιστούς συντρόφους ταξίδεψε στην Κύπρο και βγήκε εκεί στο λιμάνι της Πάφου της δυτικής Κύπρου. Αναλογιζόταν μέσα του ότι όλα τα ανθρώπινα είναι ματαιότητα και πως ο πλούτος δεν παραμένει για πάντα. Αναγνώρισε ταυτόχρονα ότι η εφήμερη δόξα δεν συνοδεύει τους ανθρώπους στον δρόμο τους προς την αιώνια ζωή.

Όλοι μαζί αποφάσισαν να διασκορπιστούν ο καθένας σε διαφορετικό τόπο και να ζήσουν την αγγελική και ησυχαστική μοναχική ζωή. Δεν απογοητεύτηκαν από το ναυτικό περιστατικό που τους συνέβη, αλλά το θεώρησαν ως θεϊκή υπόδειξη ορισμένου αλλιώς προορισμού. Φωτισμένοι από το Πνεύμα του Θεού δοξολόγησαν τον φιλάνθρωπο Κύριο για όλα τα γεγονότα της ζωής τους. Μετά από θερμή προσευχή χωρίστηκαν με αγάπη μεταξύ τους και προχώρησε ο καθένας ξεχωριστά σε διαφορετικό μέρος της Κύπρου.

Ο φιλόθεος νέος Ονησίφορος, αφού περιόδευσε σε διάφορους τόπους του νησιού, ήλθε προς τα μέρη του χωριού Αναρίτα. Η μεγάλη ησυχία και το άφθονο πράσινο του όμορφου εκείνου τοπίου ικανοποιούσαν τη διψασμένη ψυχή του και του φλόγιζαν την καρδιά. Διαπίστωσε αμέσως ότι αυτός ήταν ο τόπος όπου θα μπορούσε να αφιερωθεί ολόκληρη η ζωή του στον Χριστό. Τα λόγια του Κυρίου για όποιον θέλει να τον ακολουθήσει να αρνηθεί τον εαυτό του κυκλοφορούσαν συνέχεια στο μυαλό του.

Πήρε την ιερή απόφαση να ζήσει πια με μοναδικό οδηγό το θέλημα του Χριστού και αποκλειστικά για τον Χριστό. Ένας ήταν ο ευγενικός οραματισμός του, να μπορέσει κάποτε να αναφωνήσει με τόλμη τα λόγια του θείου Παύλου. Δηλαδή να πει ότι δεν ζω πια εγώ, αλλά μέσα μου ζει ο Χριστός ως μόνη ζωντανή πραγματικότητα. Μια απομονωμένη σπηλιά έξω από το χωριό Αναρίτα έγινε τότε ο τόπος διαμονής και το ταπεινό ασκητήριό του. Μέσα στη σπηλιά αυτή ο φλογερός νεαρός παραδομένος στη χάρη του Θεού βάδιζε σταθερά τη στενή οδό της αρετής.

Ελεύθερος από κάθε γήινη φροντίδα, είχε μόνο μία φροντίδα, να αρέσει στον Θεό και να επιτύχει τον ιερό οραματισμό του. Με αδιάλειπτη προσευχή και αυστηρή νηστεία, αλλά και με κάθε άλλη αρετή, αγωνιζόταν συνεχώς σαν προσεκτικός γεωργός. Φρόντιζε καθημερινά και με σκληρό ασκητικό αγώνα να ξεριζώνει από το χωράφι της ψυχής του τα αγκάθια των παθών. Οι πειρασμοί που δοκίμαζε μέσα σε εκείνη τη στενή και υγρή σπηλιά ήταν αφάνταστα πολλοί και διάφοροι.

Ο πιστός και ανύστακτος ασκητής όμως με τη δύναμη της προσευχής τους ανέτρεπε όλους και κατόρθωνε να ξεπληρώνει την προφητική φωνή. Στο ερημικό εκείνο μέρος περνούσε τις ημέρες του ο Όσιος Ονησίφορος, ταλαιπωρώντας το σώμα του με νηστείες και ολονυκτίες αγρυπνίες. Δεν αμελούσε όμως καθόλου και την ψυχή του, στην οποία πρόσφερε κάθε είδους πνευματική τροφή και ζωντανή προσευχή. Με την απλότητα του χαρακτήρα του, την πραότητα της συμπεριφοράς του και τη βασίλισσα των αρετών την ταπεινοφροσύνη κατόρθωσε πολλά.

Έβγαινε πάντοτε νικητής στους πνευματικούς αγώνες του και ο φιλάνθρωπος Θεός τον τίμησε με ιδιαίτερες δωρεές και χαρίσματα. Του χάρισε πλούσια το χάρισμα της θεραπείας και πραγματοποιούσε καθημερινά πολλά θαύματα και ιάσεις σε χιλιάδες πιστούς. Πραγματοποιούσε θεραπείες δαιμονισμένων, λεπρών, καρκινοπαθών, παθήσεων των ματιών και πολλών άλλων σοβαρών ασθενειών της εποχής εκείνης. Πολλοί άρρωστοι ασθενείς έρχονταν από μακρινά μέρη ολόκληρης της Κύπρου, ζητώντας τη βοήθειά του με ζωντανή πίστη και ευλάβεια.

Σε μια περίοδο τρομερής ανομβρίας με τη θερμή προσευχή του σαν τον Προφήτη Ηλία άνοιξε θαυματουργικά τους καταρράκτες του ουρανού. Κατέβασε ευεργετικές βροχές που δρόσισαν όχι μόνο τους ανθρώπους και τα ζώα, αλλά και πότισαν τη διψασμένη ξερή γη. Στο πρόσωπό του έβρισκαν οι δυστυχισμένοι παρρησία, οι άρρωστοι θεραπεία και οι πονεμένοι άνθρωποι αληθινή πνευματική παρηγοριά. Σε βαθιά γηρατειά παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο και η αγάπη του Θεού του χάρισε δόξα και αφθαρσία.

Από εκεί συνεχίζει τα ευεργετικά θαύματά του σε όλους όσους με συντριβή ψυχής και ειλικρινή μετάνοια ζητούν τη μεσιτεία του. Κύριε Ιησού Χριστέ, με τις θερμές πρεσβείες του Αγίου Ονησιφόρου, χάρισέ μας πνεύμα ταπεινώσεως και πίστη ζωντανή στις δοκιμασίες.