Ὅσιος Θεόφιλος ὁ Μυροβλύτης ὁ Ἁγιορείτης

Φωτεινὸς ἀστὴρ τῆς Μακεδονίας ἀνέτειλε ἀπὸ τὰ Ζίκια, ὁ ὅσιος Θεόφιλος ὁ μυροβλύτης, ποὺ ἔζησε κατὰ τὸν δέκατο ἕκτο μετὰ Χριστὸν αἰῶνα. Ὁ μακάριος Θεόφιλος ἀπολάμβανε ἐξαιρετικὴ μόρφωση καὶ παιδεία, ὅμως πολὺ περισσότερο ἀφιέρωσε ὁλόκληρη τὴν ψυχή του στὸν φιλάνθρωπο Θεό. Ὁ ὅσιος καθάρισε ἐπιμελῶς τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ κάθε ψυχοφθόρο πάθος καὶ ἀπέκτησε στὸ ἔπακρον κάθε εὐαγγελικὴ ἀρετή. Μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ταπείνωση γέμισε τὴν καρδιά του ἀπὸ τὴν ἄφθονη χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος τοῦ Παρακλήτου.

Ὁ μέγας Πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως Νήφων τὸν ἀπέστειλε στὴν μακρινὴ Ἀλεξάνδρεια γιὰ μία πολὺ σπουδαία ἐκκλησιαστικὴ ἀποστολή. Ὁ ὅσιος ἔπρεπε νὰ ἐξακριβώσει ἂν εὐσταθοῦν οἱ θαυμαστὲς φῆμες γιὰ τὸν Πατριάρχη τῆς Ἀλεξανδρείας Ἰωακείμ, ὁ ὁποῖος φερόταν νὰ μετακινεῖ ὁλόκληρα ὄρη καὶ νὰ πίνει δηλητήριο ἀβλαβῶς. Μετὰ ἀπὸ προσεκτικὴ καὶ ἐπισταμένη ἔρευνα, ὁ ὅσιος Θεόφιλος ἐπιβεβαίωσε ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ θαυμαστὲς διηγήσεις ἦσαν πράγματι ἀληθεῖς. Ἀφοῦ ὁλοκλήρωσε αὐτὴ τὴν τιμητικὴ ἀποστολή, ὁ ὅσιος ἀναχώρησε γιὰ νὰ ἀσκηθῇ μέσα στὰ μοναστικὰ σκηνώματα τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ἐκεῖ ἔζησε πρῶτα στὴν περίφημη Μονὴ Βατοπεδίου καὶ κατόπιν στὴν ἱερὰ Μονὴ τῶν Ἰβήρων μὲ ἀσκητικὸ ζῆλο. Τελικὰ ἐγκαταστάθηκε ὁριστικὰ στὸ ἡσυχαστήριο τοῦ ἁγίου Βασιλείου κοντὰ στὶς εὐλογημένες Καρυὲς τοῦ ἀθωνικοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἐνῷ ὁ ταπεινὸς ὅσιος δὲν ἐπιθυμοῦσε καθόλου τοὺς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων, ἡ φήμη τοῦ ἁγίου ἀσκητοῦ ἁπλώθηκε σὲ ὁλόκληρο τὸ Ὄρος. Ἡ ἁγιασμένη ζωὴ καὶ τὰ πολλὰ πνευματικὰ χαρίσματά του δὲν μπόρεσαν νὰ μείνουν κρυμμένα, ἀλλὰ φανερώθηκαν θαυμαστὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο.

Ὅταν ἐκοιμήθη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Θεσσαλονίκης, οἱ πατέρες πρότειναν τὸν ὅσιο Θεόφιλο γιὰ νὰ ἀναλάβει αὐτὸν τὸν σπουδαῖο θρόνο. Ἀπὸ ἄκρα ταπεινοφροσύνη ὅμως, ὁ ὅσιος ἀρνήθηκε σταθερὰ νὰ δεχθεῖ αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ ἀρχιερατικὴ θέση καὶ τιμή. Τὸ χίλια πεντακόσια σαράντα ὀκτώ, αἰσθανόμενος τὸ ἐπερχόμενο τέλος του, ὁ ὅσιος κάλεσε τὸν ὑποτακτικό του Ἰσαάκ. Ὁ μακάριος Θεόφιλος ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἰσαὰκ νὰ μὴν τοῦ προσφέρει ἔντιμη ταφή, ἀλλὰ νὰ τὸν τραβήξει σύροντας ἔξω ἀπὸ τὸ μοναστήρι.

Ἔπειτα ἔπρεπε νὰ ρίξει ἀτίμως τὸ τίμιο σῶμα του μέσα σὲ ἕνα κοντινὸ ρυάκι ποὺ κυλοῦσε ἐκεῖ. Στὶς ὀκτὼ τοῦ Ἰουλίου ὁ ὅσιος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ καὶ ὁ μαθητής του ἐκπλήρωσε μὲ θλίψη τὶς δύσκολες ἐντολές του. Μὲ θαυμαστὴ θεϊκὴ πρόνοια τὰ ἱερὰ λείψανα τοῦ ὁσίου βρέθηκαν ἀργότερα καὶ μεταφέρθηκαν εὐλαβῶς πίσω στὸ ἡσυχαστικὸ κελλί του. Τότε ἄρχισε νὰ ρέει εὐωδιαστὸ μύρο ἀπὸ τὸ ἄφθαρτο σῶμα τοῦ ἁγίου, καὶ τὰ λείψανα ἐναποτέθηκαν στὴν Μονὴ Παντοκράτορος.

Δι' εὐχῶν τοῦ ὁσίου Θεοφίλου τοῦ μυροβλύτου, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς, Ἀμήν.