Στη μακρινή νοτιοανατολική Γεωργία, μέσα στην ορεινή χώρα της Ηρετίας, βασίλεψε η Αγία Δινάρ τον δέκατο αιώνα μετά Χριστόν. Η Ρωσική Εκκλησία διαφύλαξε με ευλάβεια τα χρονικά της ζωής αυτής της Βασίλισσας, η οποία εργάστηκε σθεναρά για τη χριστιανική πίστη. Η ίδια, μαζί με τον γιο της Ισχάνικο, οδήγησε ολόκληρη την Ηρετία στη γνήσια ορθόδοξη πίστη, ελευθερώνοντας τον λαό της από την πλάνη της μονοφυσιτικής αιρέσεως. Η αίρεση αυτή είχε κυριαρχήσει στην ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου εκείνη την εποχή, και απομάκρυνε τους χριστιανούς από την αλήθεια της Εκκλησίας.

Με τους ζηλωτικούς αγώνες της και την επιμονή της, η Βασίλισσα Δινάρ έσωσε μεγάλο τμήμα της ανατολικής Υπερκαυκασίας από τη μονοφυσιτική πλάνη. Σύμφωνα με το γεωργιανό χρονικό «Ζωή της Καρτλίας», η Δινάρ άσκησε τα βασιλικά της καθήκοντα με αληθινή ευσέβεια και πιστότητα προς τη χριστιανική παράδοση. Σύμφωνα με τον Αρμένιο ιστορικό Μωυσή Καλανκαϊτούκ, σλαβικές φυλές περνούσαν συχνά από την Υπερκαυκασία και μετέφεραν την ιστορία της Βασίλισσας στους ρωσικούς λαούς. Έτσι το όνομά της και τα κατορθώματά της έγιναν γνωστά στις ρωσικές περιοχές, όπου η Εκκλησία διέσωσε τα χρονικά για τις επόμενες γενιές των πιστών.

Από εκείνους τους σλαβικούς πληθυσμούς διαδόθηκε η αγιολογική παράδοση και αγαπήθηκε από τους ρωσικούς πληθυσμούς της εποχής. Η Γεωργιανή Εκκλησία αποδίδει μεγάλη τιμή στην Αγία Βασίλισσα Δινάρ, αναγνωρίζοντας τους κόπους και τα κατορθώματά της για την ορθόδοξη πίστη. Επί πολλά χρόνια οι ιστορικοί διαφωνούσαν σχετικά με την ταυτότητα της ιστορικής μορφής, που περιγράφεται στα ρωσικά χρονικά με μυθιστορηματικό τρόπο. Πολλοί υποστήριζαν ότι επρόκειτο για τη γνωστή Αγία Βασίλισσα Ταμάρα, αλλά η περίοδος της βασιλείας της Ταμάρας δεν συμφωνεί με την παλαιότερη ιστορία της Δινάρ.

Σήμερα, στο βόρειο τοίχωμα της αίθουσας του Θρόνου του Κρεμλίνου της Μόσχας, υπάρχει μία επίσημη παράσταση της Βασίλισσας Δινάρ. Η εικόνα αυτή την απεικονίζει καβάλα σε λευκό άλογο, ως νικήτρια ενάντια στους εχθρούς της ορθόδοξης πίστης, μέσα σε αυτοκρατορικό περιβάλλον. Η μορφή της εμπνέει ακόμη τους πιστούς της Γεωργίας, της Ρωσίας και ολόκληρης της ορθόδοξης οικουμένης σήμερα. Η μνήμη της παραμένει ζωντανή στις δύο αυτές αδελφές Εκκλησίες, που τιμούν τη Δινάρ ως πρότυπο μιας ζηλωτικής και ευσεβούς ηγεμόνος.

Από αυτήν αντλεί κάθε ορθόδοξος έμπνευση για τη διαφύλαξη της ακεραιότητας της πίστεως, ακόμη και ενάντια στις πιο σκληρές αιρέσεις. Έτσι η Βασίλισσα Δινάρ συγκαταλέγεται στο νέφος των ιερών μορφών που εργάστηκαν με ζήλο για την Εκκλησία. Στη μνήμη της οι πιστοί καταφεύγουν για να αντλήσουν δύναμη και έμπνευση στην προσωπική τους πορεία προς τη χριστιανική αλήθεια.