Στον δέκατο τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, μέσα στη βασιλική αυλή της Χρυσής Ορδής, ζούσε ένας νεαρός ανιψιός του Χάνη Μπεργκάι, που έμελλε να γίνει άγιος. Το χίλια διακόσια πενήντα τρία μετά Χριστόν, ο Άγιος Κύριλλος, Επίσκοπος του Ροστώβ, ταξίδευσε στην Ορδή για να συζητήσει εκκλησιαστικά ζητήματα της επισκοπής του. Στην αυλή του Χάνη ο Επίσκοπος μίλησε για τη χριστιανική πίστη και για τα θαύματα του Αγίου Λεοντίου του Ροστώβ. Ανάμεσα στους ακολούθους του Χάνη βρισκόταν και ο νεαρός ανιψιός του, στον οποίο ο σεβάσμιος ιεράρχης δημιούργησε βαθιά εντύπωση με τα λόγια του.

Μετά από κάποιο διάστημα, ο γιος του Χάνη Μπεργκάι αρρώστησε σοβαρά και κανείς γιατρός δεν μπορούσε να τον θεραπεύσει με τις τέχνες του. Θυμούμενος τα θαύματα του ρώσου ιεράρχη, ο Χάνης κάλεσε τον Άγιο Κύριλλο, και ο άρρωστος νέος θεραπεύτηκε αμέσως με τις προσευχές του. Ο Χάνης τον αμοίβησε πλούσια και τον επέστρεψε με τιμές στην επισκοπή του στο μακρινό Ροστώβ της ρωσικής γης. Έτσι η συνάντηση του ιεράρχη με τον Χάνη και η αναδυόμενη χριστιανική επίδραση στην οικογένεια του Μπεργκάι ξεκίνησε ξεχωριστή πορεία.

Ο νεαρός Τάταρος ανιψιός του Χάνη είχε ήδη δεχτεί βαθιά τη σπορά της πίστεως μέσα στη νεανική του ψυχή. Η εμπειρία του θαύματος της ίασης τον είχε εντυπωσιάσει βαθύτατα, και άρχισε να αναζητεί την αλήθεια του Χριστού. Στον δρόμο της επιστροφής, ο νεαρός ανιψιός του Χάνη πρόλαβε τον ιεράρχη και τον παρακάλεσε να τον πάρει μαζί του. Ο Επίσκοπος δέχθηκε το αίτημά του με χαρά, και έτσι ο νεαρός μετέβη μαζί του στο μακρινό και ορθόδοξο Ροστώβ.

Στο Ροστώβ ο νέος βαπτίσθηκε με το χριστιανικό όνομα Πέτρος, και αργότερα νυμφεύθηκε με ευσεβή χριστιανή σύζυγο. Ο Άγιος Πέτρος ξεχώριζε από νωρίς για την αγάπη του στη σιωπή, στη θεωρία και στην αδιάλειπτη προσευχή. Έπειτα από μία θαυματουργή εμφάνιση των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ίδρυσε προς τιμή τους ένα μοναστήρι κοντά στη λίμνη Νέρα. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, λίγο πριν από την κοίμησή του το χίλια διακόσια ενενήντα μετά Χριστόν, ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο.

Έγινε μοναχός στο μοναστήρι που είχε ο ίδιος ιδρύσει, αναπαυόμενος μέσα στη μοναχική σιωπή και την αδιάκοπη πνευματική εργασία. Η τοπική τιμή του Αγίου Πέτρου άρχισε να εκδηλώνεται από τον δέκατο τέταρτο αιώνα και εξαπλώθηκε γρήγορα στις γύρω περιοχές. Η γενική του εορτή θεσπίστηκε επίσημα στη Σύνοδο του χίλια πεντακόσια σαράντα επτά μετά Χριστόν, ως αναγνώριση της αγιότητας του πρίγκιπα. Η ζωή του αποτελεί συγκινητική μαρτυρία της δύναμης της Χάριτος, που μπορεί να μεταμορφώσει ακόμη και τους μακρινότερους ξένους σε αληθινούς αγίους.