Ένας ταπεινός ιερεύς της κεντρικής Ιταλίας ανέστησε με τα δάκρυά του έναν νεκρό άνθρωπο και τον προετοίμασε με τα μυστήρια για την έξοδο. Ο άγιος Σεβήρος ο Πρεσβύτερος ξεχώρισε στον έκτο αιώνα ως πρότυπο ποιμαντικής ευσυνειδησίας και θερμής αγάπης προς τους πιστούς της εποχής. Ζούσε στην επαρχία Τουδέρ της κεντρικής Ιταλίας ανάμεσα σε δύο όρη, σε μία κοιλάδα ονόματι Ιντερόκλεα της ορθοδόξου Εκκλησίας. Υπηρετούσε ως πρεσβύτερος σε ναό αφιερωμένο στην Παναγία Παρθένο Μαρία και διακρινόταν για τη θεάρεστη βιοτή του.

Ο σεμνός ιερεύς ασκούσε με μεγάλη επιμέλεια όλα τα ποιμαντικά καθήκοντα ως πνευματικός πατέρας στους πιστούς της επαρχίας του. Φρόντιζε για τη γαλήνη των ψυχών τους και προσέφερε με ζήλο τα μυστήρια της ορθοδόξου Εκκλησίας στον λαό του Θεού. Καθημερινά εργαζόταν με τα ίδια του τα χέρια στον αγρό και στον αμπελώνα του για τη συντήρηση του οικογενειακού του οίκου. Συνδύαζε τη χειρωνακτική εργασία με τη συνεχή προσευχή και τη μελέτη των αγίων Γραφών της παραδόσεως της Εκκλησίας.

Όλοι οι κάτοικοι της κοιλάδος τον σέβονταν για την ευλάβεια, την ταπείνωση και τη γνήσια ποιμαντική του παρουσία ανάμεσά τους. Έβλεπαν σε αυτόν έναν αληθινό λειτουργό του Σωτήρος Χριστού και έσπευδαν σε αυτόν για κάθε πνευματική και ποιμαντική τους ανάγκη. Κάποτε ένας κάτοικος της περιοχής αρρώστησε βαριά και πλησίαζε στις τελευταίες ώρες της επιγείου ζωής του πάνω στο κρεβάτι. Έστειλε επειγόντως απεσταλμένους στον ιερέα Σεβήρο για να σπεύσει αμέσως κοντά του και να τον εξομολογήσει.

Ζητούσε επιπλέον την άφεση των αμαρτιών του και τα μυστήρια της Εκκλησίας πριν αναχωρήσει για την αιωνία ζωή. Ο ιερέας Σεβήρος βρισκόταν εκείνη την ώρα στον αμπελώνα του και ασχολείτο με το κόψιμο των ώριμων σταφυλιών της εποχής. Άκουσε με προσοχή το αίτημα των απεσταλμένων του ασθενούς και τους είπε με ηρεμία να προπορευθούν προς τον οίκο. Υποσχέθηκε ότι θα τους ακολουθούσε γρήγορα μετά από λίγα μόλις λεπτά της ώρας για να τους προφθάσει.

Είδε όμως ότι είχαν μείνει ακόμη πολλά σταφύλια για να συγκομισθούν στον αμπελώνα του εκείνη την ημέρα. Σκέφθηκε ότι μπορούσε να καθυστερήσει λίγο επιπλέον προκειμένου να ολοκληρώσει την εργασία της ημέρας πριν αναχωρήσει. Ολοκλήρωσε λοιπόν τη συγκομιδή των τελευταίων σταφυλιών και ξεκίνησε στη συνέχεια αργά για το σπίτι του ασθενούς της κοιλάδος. Στον δρόμο τον συνάντησαν ξαφνικά οι απεσταλμένοι που επέστρεφαν με τη θλιβερή είδηση του θανάτου του ασθενούς.

Του ανήγγειλαν ότι ο ασθενής είχε ήδη αποθάνει χωρίς να προλάβει να εξομολογηθεί στον ιερέα του τόπου. Ο πρεσβύτερος Σεβήρος έφριξε από φρίκη ψυχής και άρχισε να κλαίει πικρά για τη μεγάλη του αμέλεια ως ποιμένα. Κατηγορούσε τον εαυτό του ως δολοφόνο του πτωχού ανθρώπου που είχε αποθάνει χωρίς εξομολόγηση και χωρίς θεία κοινωνία. Συνέχισε να κλαίει αδιάκοπα μέχρι που έφθασε στο σπίτι όπου κειτόταν το νεκρό σώμα του ασθενούς της επαρχίας.

Έπεσε με δάκρυα στο έδαφος μπροστά στο νεκροκρέβατο και κτύπησε σφοδρά το κεφάλι του στο πάτωμα του οίκου. Μπροστά σε όλους τους παρόντες κατηγορούσε αυστηρώς τον εαυτό του για τον θάνατο του ανθρώπου εκείνου της επαρχίας. Ξαφνικά μέσα στους θρήνους του ο νεκρός άνθρωπος αναστήθηκε και άνοιξε ξανά τα μάτια του προς όλους τους παρευρισκομένους. Οι παρευρισκόμενοι έμειναν εκστατικοί από το θαύμα της αναστάσεως και χάρηκαν ανείπωτα για το παράδοξο συμβάν αυτό.

Ρώτησαν αμέσως τον αναστημένο πού είχε βρεθεί η ψυχή του και πώς είχε επιστρέψει στο σώμα του. Ο αναστημένος αφηγήθηκε ότι κάποιοι μαύροι Αιθίοπες τον έσερναν με βία προς ζοφερούς τόπους γεμάτους με φόβο. Από τα ρουθούνια και τα αυτιά τους έβγαινε φλόγα φωτιάς και τον τραβούσαν με βία προς τα σκοτεινά μέρη. Η εμφάνισή τους ήταν τρομερή και προκαλούσε ανείπωτο φόβο και τρόμο στην ταλαίπωρη ψυχή του ασθενούς εκείνη την ώρα.

Πρόσθεσε ακόμη ότι ξαφνικά εμφανίστηκε ένας λαμπρός νέος που τους συνάντησε μαζί με άλλους φωτεινούς άνδρες της ουρανίου στρατιάς. Ο φωτεινός νέος μίλησε εξουσιαστικά προς τους Αιθίοπες και τους διέταξε να επιστρέψουν τη ψυχή του ανθρώπου εκείνου στο σώμα. Είπε ρητά ότι ο πρεσβύτερος Σεβήρος έκλαιγε γι αυτόν και ότι ο Κύριος του χάριζε ξανά τη ζωή. Με αυτό το λόγο επανήλθε αμέσως η ψυχή στο σώμα και ο νεκρός σηκώθηκε ζωντανός μπροστά στους παρόντες.

Όταν άκουσε αυτή την παράδοξη περιγραφή, ο πρεσβύτερος Σεβήρος σηκώθηκε με μεγάλη χαρά και ευχαρίστησε τον φιλάνθρωπο Θεό. Δίδαξε αμέσως τον αναστημένο πώς να προσφέρει αληθινή μετάνοια στον Θεό για τις αμαρτίες της επιγείου ζωής του. Άκουσε τη μετάνοια του ανθρώπου και του προσέφερε τα Άχραντα Μυστήρια του Σώματος και του Αίματος του Σωτήρος. Ο αναστημένος έζησε ακόμη επτά ημέρες προσευχόμενος αδιάκοπα στον Θεό μέσα από τη μεγάλη ευγνωμοσύνη της ψυχής του.

Την ογδόη ημέρα παρέδωσε χαρούμενα την ψυχή του στον φιλάνθρωπο Δημιουργό με ειρηνική και ευλογημένη κοίμηση. Ο άγιος Σεβήρος εκοιμήθη ειρηνικά μετά από πολυετή ποιμαντική και θαυματουργό διακονία στον λαό του Θεού. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι επτά Ιουνίου εκάστου έτους ως πρότυπο πνευματικού πατρός.