Ο νεομάρτυρας Γεώργιος γεννήθηκε στις ευλογημένες περιοχές της Αττάλειας, στη Μικρά Ασία, από γονείς πλούσιους και ευσεβείς. Νήπιο ακόμη ο μικρός Γεώργιος αρπάχτηκε από τον Αγά Προύσαλη, στις συνηθισμένες αρπαγές χριστιανόπουλων από τους Τούρκους κατακτητές. Εξισλαμίστηκε αναγκαστικά και πήρε με τη βία το τουρκικό όνομα Μεχμέτ, ξεχνώντας τη χριστιανική του καταγωγή. Όταν έφτασε σε ηλικία γάμου, παντρεύτηκε με την κόρη του ίδιου του Αγά που τον είχε αρπάξει.

Με την ευλαβική προτροπή των πραγματικών θεοσεβών γονέων του, μία χριστιανή υπηρέτρια ονόματι Μαρία αποκάλυψε το μυστικό. Φανέρωσε στον Γεώργιο την αληθινή ορθόδοξη καταγωγή του και τον τρόπο του βίαιου εξισλαμισμού του στα παιδικά του χρόνια. Με την πρόφαση ότι θα πήγαινε προσκυνηματικά στη Μέκκα, ο Γεώργιος έφυγε μυστικά μαζί με την πιστή Μαρία. Έφτασαν στους Αγίους Τόπους, στα ιερά Ιεροσόλυμα της Παλαιστίνης, όπου εξομολογήθηκε με δάκρυα και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων.

Παρέμεινε ευλαβικά εκεί επί δύο ολόκληρα έτη, ενισχυόμενος πνευματικά από τους ορθοδόξους πατέρες της Αγίας Γης. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην πόλη Κρήνη, που βρισκόταν στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, ψάχνοντας ασφαλέστερη πατρίδα. Εκεί εργάστηκε ως ταπεινός καφετζής και παντρεύτηκε νόμιμα μία ευσεβέστατη ορθόδοξη χριστιανή με το όνομα Ελένη Μαυρογιάννη. Η ζωή του πέρασε ήρεμα για κάποιο διάστημα, ώσπου ξέσπασε η ελληνική επανάσταση το χίλια οκτακόσια εικοσιένα.

Η νέα κατάσταση έφερε στην Κρήνη τουρκικά στρατεύματα, που πρόκειται να περάσουν στο νησί της Χίου με ολόκληρο τον στρατό. Ο γενναίος Γεώργιος επιζητούσε με ζήλο ολόψυχα το ένδοξο μαρτύριο για την ορθόδοξη πίστη του Σωτήρος Χριστού. Πήγε αυτόκλητα στο Διοικητήριο της πόλεως και βοήθησε να κατέβει από το άλογο τον διερχόμενο πρώην πεθερό του. Ομολόγησε τότε φανερά και με παρρησία την πίστη του στον Σωτήρα Χριστό μπροστά στον αλλόπιστο εκείνο τούρκο αξιωματούχο.

Οι Τούρκοι τον έπιασαν αμέσως και τον έριξαν στη φοβερή φυλακή, όπου τον έδειραν με σκληρότητα. Έβαλαν στα πόδια του βασανιστική φάλαγγα, και στη συνέχεια πυρακτωμένο χάλκινο σκεύος πάνω στην ευλογημένη κεφαλή του. Ένας ευσεβής και πιστός ορθόδοξος ιερέας προσπάθησε να τον ενισχύσει πνευματικά με τη βοήθεια δύο γενναίων χριστιανών αδελφών. Οι δύο αυτοί ενάρετοι αδελφοί φυλακίστηκαν δήθεν για χρέη, ώστε να μπορούν να επικοινωνούν με τον γενναίο μάρτυρα.

Ο πρεσβύτερος εκείνος του έστειλε ακόμη και τη ζωοποιό Θεία Ευχαριστία κρυμμένη μέσα σε μία ταπεινή σταφίδα. Παρά τα συνεχή φρικτά βασανιστήρια, ο γενναίος Γεώργιος έμεινε ακλόνητος και πιστός στην ορθόδοξη ομολογία του. Έκανε ολονύκτια αγρυπνία την τελευταία ευλογημένη νύχτα της ζωής του, προσευχόμενος αδιάλειπτα στον φιλάνθρωπο Σωτήρα Χριστό. Τελικά τον κρέμασαν στον τοίχο του σπιτιού του επισήμου Παντελάκη Φαρμάκη, ολοκληρώνοντας έτσι τη μαρτυρική πορεία του.

Μαρτύρησε ένδοξα την εικοστή πέμπτη ημέρα του Ιουνίου, το χίλια οκτακόσια εικοσιτρία, λαμβάνοντας τον ουράνιο στέφανο.