Ο Όσιος Βαρλαάμ έλαμψε στη ρωσική γη ως πρότυπο μετανοίας, καθώς από επιφανής βογιάρος του Νόβγκοροντ έγινε ταπεινός μοναχός των δασών του Βορρά. Στον κόσμο έφερε το όνομα Βασίλειος Στεπάνοβιτς Σβογιεζέμτσεφ και ήταν τέκνο μιας πιστής αρχοντικής οικογενείας του Νόβγκοροντ. Γεννήθηκε γύρω στα χίλια τριακόσια ενενήντα και ανατράφηκε με την ευσέβεια που μετέδιδε ο πατέρας του Στέφανος Βασίλιεβιτς. Στο ιερό βάπτισμα έλαβε το όνομα Βασίλειος και νυμφεύτηκε, αποκτώντας υιούς και θυγατέρες μέσα στη χριστιανική του οικογένεια.

Διηκόνησε ως δήμαρχος του Νόβγκοροντ ασκώντας τα καθήκοντά του με δικαιοσύνη μέχρι τα χίλια τετρακόσια σαράντα πέντε. Στάθηκε επίσης άξιος εκπρόσωπος της αρχοντικής βογιαρικής οικογενείας των Σβογιεζέμτσεφ μέσα στην πολιτική ζωή της εποχής. Στα χίλια τετρακόσια είκοσι έξι, ο ευλαβής βογιάρος ίδρυσε τη Μονή Βαρλαμίεφ Βάζσκυ στις απομακρυσμένες περιοχές του ποταμού Βάγκα. Στον τόπο όπου θεμελιώθηκε εκείνη η μονή, αργότερα αναπτύχθηκε και η πόλη Πινέζσκυ με τους κατοίκους της.

Στα χίλια τετρακόσια πενήντα έξι, ο πρώτος ηγούμενος της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου τον δέχθηκε και τον έκουρε μοναχό. Έλαβε τότε το νέο μοναχικό όνομα Βαρλαάμ Βάζσκυ και αποτάχθηκε εντελώς τις φροντίδες του εγκόσμιου βίου του. Έζησε ως μοναχός για έξι ολόκληρα χρόνια μέσα στη μονή, ασκούμενος με νηστεία, αγρυπνία και αδιάκοπη καρδιακή προσευχή. Εκοιμήθη ειρηνικά στις δεκαεννέα Ιουνίου του χίλια τετρακόσια εξήντα δύο μέσα στη μονή του, στις απομακρυσμένες δασικές περιοχές του Βορρά.

Τον ενταφίασαν δίπλα στον ναό του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, εκείνον που ο ίδιος είχε ανεγείρει με τα δικά του έξοδα. Ταις αυτού πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον το ποίμνιο και σώσον τις ψυχές των δούλων Σου.