Αδελφοί κατά σάρκα, οι Άγιοι Μανουήλ, Σαβέλ και Ισμαήλ προέρχονταν από επιφανή περσική οικογένεια με μεγάλη κοινωνική θέση στην Περσία. Ο πατέρας τους ήταν ειδωλολάτρης Πέρσης και ακολουθούσε τη χώρας του δοξασία, αλλά η μητέρα τους ήταν θερμή και ευσεβής χριστιανή. Από τη βρεφική τους ηλικία η μητέρα τους τρέφθηκε με το γάλα της και ανέθρεψε τα παιδιά της με χριστιανική ευσέβεια. Ο πρεσβύτερος Ευνοϊκός γέννησε τα τρία αδέλφια μέσα από το λουτρό του αγίου βαπτίσματος και τα δίδαξε τον Λόγο του Θεού.

Όταν έφθασαν σε ώριμη ηλικία, εντάχθηκαν στην περσική στρατιωτική υπηρεσία, υπηρετώντας με ανδρεία τον περσικό Σάχη Αλαμουντάρη. Παρόλο που αφιέρωσαν τις σωματικές τους δυνάμεις στον επίγειο βασιλιά, οι ψυχές τους εξακολούθησαν να εργάζονται για τον ουράνιο Βασιλέα. Ο Σάχης τους έστειλε ως πρεσβευτές στον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον Παραβάτη, για να συνάψουν συνθήκη ειρήνης μεταξύ των δύο κρατών. Ο Ιουλιανός τους υποδέχτηκε αρχικά με τιμές, δείχνοντας προς αυτούς εύνοια και φιλικότητα κατά τον τρόπο των διπλωματικών εθίμων.

Οι τρεις αδελφοί παρέμεναν πιστοί στον Χριστό και προσπαθούσαν να ευαρεστούν τον Κύριο σε όλες τις πράξεις τους. Έτσι ξεκίνησε η πρεσβεία τους, με ψυχή πιστή στον Χριστό μέσα σε ξένη και εχθρική για την πίστη χώρα. Ο Ιουλιανός αποφάσισε να μεταβεί στη Βιθυνία, σε τόπο γνωστό ως Οργία Τριγών, όπου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί ειδωλολατρική γιορτή. Όταν ο αυτοκράτορας έφθασε στον τόπο αυτόν, ξεκίνησε αμέσως με όλο το πλήθος την ασεβή του γιορτή.

Πρόσφεραν θυσίες στους δαίμονες, τραγουδούσαν με μουσική, χόρευαν και έπαιζαν τύμπανα τιμώντας τους ψεύτικους θεούς της σκοτεινής ειδωλολατρίας. Οι τρεις δούλοι του Χριστού, ευρισκόμενοι μαζί με τον αυτοκράτορα, δεν ήθελαν ούτε καν να δουν αυτή την ασεβή πανήγυρη. Αποτραβηχτήκαν από το πλήθος, στάθηκαν παράμερα και θρηνούσαν για την πλάνη και την παραπλάνηση των ανθρώπων. Προσευχήθηκαν στον Κύριο τόσο για τον εαυτό τους, να μη μολυνθούν από τη συμμετοχή στις ειδωλικές θυσίες.

Έκλαιγαν επίσης για όλους τους πλανεμένους, ζητώντας από τον Θεό να τους οδηγήσει στην επίγνωση της αλήθειας. Ο Ιουλιανός παρατήρησε την απουσία τους και διέταξε έναν θαλαμηπόλο να τους αναζητήσει και να τους καλέσει στη γιορτή. Όταν ο θαλαμηπόλος τους κάλεσε, οι αδελφοί απάντησαν ομόφωνα ότι δεν θα αρνηθούν την πίστη με την οποία ανατράφηκαν. Ο θαλαμηπόλος επέστρεψε και μετέφερε τα λόγια τους στον αυτοκράτορα, που οργίστηκε σφοδρά κατά των τριών νεαρών χριστιανών πρεσβευτών.

Διέταξε τότε αμέσως να τους συλλάβουν και να τους κρατήσουν στη φυλακή μέχρι την επόμενη ημέρα της δίκης τους. Ο Ιουλιανός, για να μη διαταράξει την ειδωλολατρική γιορτή του, αποφάσισε να αναβάλλει τις εξετάσεις και διέταξε να φυλακιστούν προσωρινά. Καθώς οι Άγιοι οδηγούνταν στη φυλακή, ψάλλαν δοξολογίες προς τον Κύριο, εκφωνώντας τα λόγια του ψαλμωδού Δαβίδ. Την επόμενη ημέρα ο Ιουλιανός ανέβηκε στο δικαστικό βήμα και διέταξε να φέρουν μπροστά του τους τρεις πρεσβευτές.

Άρχισε να τους μιλά με δολιότητα, ζητώντας τους να συμμετάσχουν στις θυσίες ως ένδειξη φιλίας μεταξύ των βασιλείων. Οι Άγιοι απάντησαν με σιγουριά ότι ήρθαν για διπλωματικά θέματα, όχι για να συζητήσουν περί θεών ή θρησκευτικών διαφορών. Δήλωσαν ότι, παρόλο που ήταν Πέρσες στην καταγωγή, ήταν χριστιανοί στην πίστη χάρη στη μητρική και πατρική κατήχηση. Ο πατέρας τους ο πνευματικός, ο πρεσβύτερος Ευνοϊκός, τους είχε διδάξει την αληθινή πίστη του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Ομολόγησαν ότι ούτε φωτιά ούτε βασανιστήρια θα μπορούσαν να τους απομακρύνουν από την πίστη που ανέλαβαν στο βάπτισμα. Ο Ιουλιανός όμως, εξοργισμένος, τους κατηγόρησε ως ανόητους και απαίδευτους, ισχυριζόμενος ότι ο ίδιος γνώριζε τα χριστιανικά βιβλία. Διέταξε αμέσως να αρχίσουν τα φοβερά βασανιστήρια εναντίον των τριών αδελφών, που ομολογούσαν με δύναμη την πίστη τους. Έτσι άρχισε το μαρτυρικό τους πάθος ενώπιον του ασεβούς αυτοκράτορα, που είχε αρνηθεί την πίστη του βαπτίσματός του.

Πρώτα ξεγύμνωσαν τους Αγίους και τους ξάπλωσαν στη γη, δέρνοντάς τους με τραχιά λουριά στα νώτα και την κοιλιά. Έπειτα τους κρέμασαν ψηλά σε ένα ξύλο, καρφώνοντας τα χέρια και τα πόδια τους με σιδερένιες ακίδες. Με σιδερένια αγκίστρια ξέσχιζαν όλο το σώμα τους, αφήνοντας πληγές βαθιές και ωμές σε όλο τους το μέλος. Οι μάρτυρες υπέφεραν με γενναιότητα τα φρικτά βασανιστήρια, ύψωσαν τα μάτια τους στον ουρανό και προσευχήθηκαν στον Κύριο.

Παρακάλεσαν τον Χριστό, που και ο ίδιος καρφώθηκε στο ξύλο του Σταυρού, να τους στείλει την ουράνια βοήθειά Του. Καθώς οι Άγιοι προσεύχονταν με δάκρυα, ξαφνικά εμφανίστηκε ένας Άγγελος Κυρίου, ορατός μόνο σε αυτούς αλλά όχι στους ασεβείς. Ο Άγγελος τους παρηγόρησε και τους χάρισε τέτοια ανακούφιση, ώστε δεν αισθάνονταν πλέον τους πόνους από τις πληγές. Ο Ιουλιανός, νομίζοντας ότι τους είχε κάμψει, διέταξε να τους κατεβάσουν, υποθέτοντας ότι μετά τη δοκιμασία θα συμφωνούσαν.

Οι Άγιοι όμως κατάλαβαν την δολιότητα των λόγων του και απάντησαν ακόμη με μεγαλύτερο θάρρος και ανδρεία. Δήλωσαν ότι ποτέ δεν θα αλλάξουν την πίστη τους στον Χριστό, ακόμη και αν τους έβαζε σε χειρότερα βασανιστήρια. Ο τύραννος, βλέποντας ότι ο Μανουήλ ως πρεσβύτερος αδελφός μιλούσε γενναιότερα, αποφάσισε να τον χωρίσει για να επιχειρήσει χωριστά. Ο Ιουλιανός κάλεσε χωριστά τον Σαβέλ και τον Ισμαήλ, προσπαθώντας να τους πείσει με δόλιες υποσχέσεις και απειλές.

Διέταξε στη συνέχεια να τους οδηγήσουν στον τόπο των βασανιστηρίων και να καίνε τα πλευρά τους με αναμμένα κεριά. Οι μάρτυρες, υπομένοντας με γενναιότητα τα τρομερά βασανιστήρια, δοξολογούσαν τον Κύριο και επέπλητταν τον τύραννο για την ασέβειά του. Τότε ο Ιουλιανός κάλεσε ξανά τον Μανουήλ και προσπάθησε με κολακείες και απειλές να τον αναγκάσει να προσκυνήσει είδωλα. Βλέποντας όμως ότι ο Άγιος ήταν ακλόνητος ως βράχος, διέταξε να καρφώσουν στα κεφάλια όλων των αδελφών σιδερένιες αιχμές.

Στη συνέχεια διέταξε να βάλουν αιχμηρά καρφιά κάτω από τα νύχια των χεριών και των ποδιών τους. Τέλος, αφού τους είχαν καταλαβώσει με τόσες πληγές, διέταξε να τους αποκεφαλίσουν με ξίφος ως ύστατη τιμωρία. Επίσης πρόσταξε να καούν τα σώματά τους, για να μη μπορέσουν οι χριστιανοί να τα παραλάβουν και να τα ενταφιάσουν. Οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτελέσεως, που ονομαζόταν Κωνσταντίνου, και πριν χυθεί το αίμα τους προσευχήθηκαν για τελευταία φορά.

Ζήτησαν από τον Θεό να επιστρέψει στην επίγνωση της αλήθειας τους ασεβείς, και να δεχτεί τις ψυχές τους μαζί με τους αγίους. Στις δεκαεπτά Ιουνίου του τριακόσια εξήντα δύο μετά Χριστόν τελειώθηκε η μαρτυρική τους αθλοφορία και οι ψυχές τους ανέβηκαν στους ουρανούς. Όταν οι ασεβείς υπηρέτες θέλησαν να εκτελέσουν την εντολή να καούν τα σώματα των μαρτύρων, ξαφνικά συνέβη μέγας σεισμός με θεϊκή εντολή. Η γη έσχισε στον τόπο όπου κείτονταν οι Άγιοι, και η αύλακα που σχηματίστηκε δέχτηκε μέσα της τα ιερά τους σώματα.

Έτσι κρύφτηκαν και διασώθηκαν, ώστε να μην τα ακουμπήσουν οι μιαροί υπηρέτες ούτε να τα εξαφανίσει η φωτιά. Όλοι οι ασεβείς υπηρέτες έφυγαν τρομαγμένοι, και πολλοί από το πλήθος βλέποντας το θαύμα πίστεψαν στον Χριστό. Μετά από δύο ημέρες, κατά τις οποίες οι χριστιανοί προσεύχονταν αδιάκοπα, η γη άνοιξε ξανά και ανέδειξε τα σώματα των μαρτύρων. Από τα ιερά λείψανα ξεχύθηκε ανέκφραστη ευωδία, και οι πιστοί έλαβαν τα σώματά τους και τα ενταφίασαν με μεγάλη τιμή.

Από τον τάφο των αγίων μαρτύρων άρχισαν να αναβλύζουν θαυματουργικές ιάσεις για όλους τους ασθενείς που προσέρχονταν με πίστη. Λίγο αργότερα, ο ασεβής Ιουλιανός χτυπήθηκε από αόρατο χέρι κατά τη μάχη του εναντίον των Περσών στο πεδίο. Ως πληγωμένος θνητά, αναφώνησε «Νενίκηκάς με Γαλιλαίε», αναγνωρίζοντας έτσι την παντοδυναμία του Κυρίου Ιησού Χριστού στο τέλος. Το τριακόσια ενενήντα πέντε, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας ανήγειρε ναό προς τιμήν των αγίων στην Κωνσταντινούπολη.

Ταις πρεσβείαις των Αγίων Μαρτύρων Μανουήλ, Σαβέλ και Ισμαήλ, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.