Άγιος Ιωάννης Τριανταφυλλίδης ο Νέος Χρυσόστομος και Ελεήμονος εκ Χαλδίας

Τρεις άγγελοι του Θεού εμφανίστηκαν σε ένα ζευγάρι του Πόντου με μήνυμα που άλλαξε ολόκληρη την πορεία της ζωής τους. Ο Άγιος Ιωάννης Τριανταφυλλίδης γεννήθηκε στις δέκα του μηνός Φεβρουαρίου του έτους χιλίων οκτακοσίων τριάντα έξι από ευσεβείς γονείς. Η γενέτειρά του ήταν το γραφικό χωριό Λωρία, γνωστό και ως Μούζενα, του νομού Τραπεζούντος του Πόντου της Μικράς Ασίας. Οι ευλαβείς γονείς του Τριαντάφυλλος και Κυριακή τον ανέθρεψαν με βαθιά πίστη και έντονη χριστιανική ευσέβεια από την βρεφική του ηλικία.

Στην πατρίδα του δεν υπήρχε καθόλου σχολείο εκείνη την εποχή των δύσκολων χρόνων της τουρκοκρατίας στον Πόντο της Μικράς Ασίας. Έμαθε τα κοινά γράμματα μέσα σε έξι μόλις μήνες από έναν εγγράμματο συγχωριανό, χάρη στην εξαιρετική ευφυΐα του. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και αναγκάστηκε να ξενιτευτεί για την εξεύρεση εργασίας στα παράλια του Πόντου. Εργαζόταν τον χειμώνα σε αρτοποιείο και το καλοκαίρι σε γεωργικές εργασίες, για να συντηρεί την υπόλοιπη οικογένειά του.

Σε ηλικία δέκα επτά ετών νυμφεύθηκε τη σεμνή και ευλαβή νέα Ελένη, μαζί με την οποία απέκτησε αργότερα ένα υιό και θυγατέρες. Κάποιο καλοκαίρι ο Ιωάννης με την σύζυγό του πήγαιναν προς το χωριό τους με τα πόδια στις πλαγιές των βουνών του Πόντου. Στον δρόμο τους συνάντησαν ξαφνικά τρεις Αγγέλους του Θεού με μορφή απλών ανθρώπων, που τους περίμεναν σε ένα μονοπάτι. Προπορευόταν εκείνη την ώρα ο Ιωάννης, και οι τρεις Άγγελοι τον κοίταξαν προσεκτικά αλλά δεν του απηύθυναν λόγο.

Στη συνέχεια συνάντησαν την σύζυγό του, και ο πρώτος της προφήτευσε με σαφήνεια ότι ο Ιωάννης θα γινόταν ιερέας του Θεού. Ο δεύτερος της προφήτευσε ότι μετά από τριάντα χρόνια θα αξιώνονταν αμφότεροι να προσκυνήσουν τους Αγίους Τόπους με ευλάβεια. Ο τρίτος Άγγελος προσέθεσε με πνευματικό κύρος ότι μετά την κοίμηση του Ιωάννη θα συναριθμηθεί με τους Αγίους της Εκκλησίας. Η Ελένη ρώτησε με μεγάλη απορία πώς εκείνοι που είναι απλοί άνθρωποι γνωρίζουν με ακρίβεια το τόσο μακρινό μέλλον.

Εκείνοι αποκαλύφθηκαν με ταπείνωση ότι δεν είναι κοινοί άνθρωποι αλλά Άγγελοι του Θεού σε ανθρώπινη μορφή. Ήρθαν για να την προειδοποιήσουν με σαφήνεια να μην αρνηθεί ο Ιωάννης το ιερό μυστήριο της Ιερωσύνης κατά την πρόσκληση. Εκείνη με φόβο και βαθιά συγκίνηση απάντησε με ταπείνωση ότι ευχόταν να γίνει σε όλα το θέλημα του Θεού. Λίγα χρόνια αργότερα, σε ηλικία τριάντα τεσσάρων ετών, ο Ιωάννης προσκλήθηκε επίσημα στο μέγιστο αξίωμα της Ιερωσύνης.

Κάνοντας υπακοή στο θέλημα του Θεού, σύμφωνα με την Αγγελική πρόρρηση, χειροτονήθηκε ιερέας από τον Μητροπολίτη Χαλδίας Γερβάσιο. Τοποθετήθηκε αμέσως εφημέριος στο γενέθλιο χωριό του και λειτουργούσε στις εκκλησίες του Αγίου Παντελεήμονος και της Υπεραγίας Θεοτόκου. Λειτουργούσε επίσης στο φημισμένο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Λερμούχου και στη γειτονική περιοχή του Ζαντού. Αν και ολιγογράμματος, με το ζωηρό ενδιαφέρον και την έμφυτη ευφυΐα του έμαθε άριστα την τάξη όλων των ιερών Ακολουθιών.

Έμαθε επίσης τα ζητήματα της Ιερωσύνης από τους ασκητές μοναχούς της φημισμένης μονής του Αγίου Γεωργίου του Χουτουρά. Είχε εξαιρετικό χάρισμα στην ομιλία και όποιος συνομιλούσε μαζί του ένιωθε αμέσως μέσα του ανείπωτη χαρά. Όταν κήρυττε τον σωτήριο λόγο του Θεού, οι λόγοι του μετέδιδαν μοναδική γλυκύτητα και πνευματική θεϊκή χάρη. Παρόλο που δεν είχε σπουδάσει σε ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ήταν σπουδαίος ιεροκήρυκας και τον αποκαλούσαν με σεβασμό νέο Χρυσόστομο.

Μετά την ιερή χειροτονία του ο πατήρ Ιωάννης αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο ιερό ποιμαντικό έργο μέσα στην ενορία του. Προσπαθούσε με μεγάλο αγώνα να εργάζεται καθημερινά την αρετή και να τηρεί με ακρίβεια όλες τις σωτήριες εντολές του Κυρίου. Διακρίθηκε ιδιαίτερα για την έμπρακτη ελεημοσύνη του προς τους πτωχούς, τα ορφανά και τους ξένους περαστικούς της περιοχής. Αν και ήταν μέτριος ως προς τα υλικά αγαθά, έτρεφε τους πεινασμένους και έντυνε τα φτωχά ορφανά παιδιά.

Φιλοξενούσε επίσης τους ξένους και τους περαστικούς ταξιδιώτες στο ταπεινό σπίτι του με μεγάλη αγάπη και πραγματική χριστιανική φιλοξενία. Στους φτωχούς του χωριού του πρόσφερε βοήθεια ακόμη και για να πληρώνουν τους βαρύτατους φόρους της εποχής. Για το γενικό καλό του χωριού του φρόντισε να κατασκευαστούν με δικά του έξοδα δρόμοι, γέφυρες και κρήνες πόσιμου νερού. Όταν ξέσπασε ο ρωσοτουρκικός πόλεμος, ο πατήρ Ιωάννης ως καλός ποιμένας φρόντισε να μη λείψουν τα βασικά είδη διατροφής.

Έγραψε επιστολές σε πλούσιους γνωστούς του και συγκέντρωσε τα απαραίτητα τρόφιμα, που διένειμε στους φτωχούς της περιοχής. Έτσι οι κάτοικοι σώθηκαν από τη φοβερή πείνα που απειλούσε εκείνους τους κρίσιμους χρόνους του πολέμου. Η αρετή και οι φιλανθρωπίες του έγιναν γρήγορα γνωστές σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή του Πόντου. Οι ευσεβείς άνθρωποι του Πόντου τον αποκαλούσαν με συγκίνηση νέο Ελεήμονα για το πλούσιο φιλανθρωπικό του έργο στους πτωχούς.

Ο πατήρ είχε επίσης το πνευματικό χάρισμα να συμφιλιώνει τους ανθρώπους εκείνους που είχαν μεταξύ τους έχθρα και διαφορές. Ως ειρηνοποιός έγινε στην πραγματικότητα το ειρηνοδικείο της ιεράς Μητροπόλεως Χαλδίας για όλες τις τοπικές διαμάχες. Όταν άτομα ή και ολόκληρα χωριά πήγαιναν στον Μητροπολίτη να εκδικάσει τις διαφορές τους, εκείνος τους παρέπεμπε στον πατέρα Ιωάννη. Έλεγε ότι θα τους συμβίβαζε αμέσως, επειδή ήταν σοφός, είχε γλυκιά γλώσσα και την θεία χάρι του Κυρίου.

Έρχονταν λοιπόν στο σπίτι του σαν εχθροί ζητώντας πικρή εκδίκηση και έφευγαν από κοντά του σαν αδελφοί αγαπημένοι. Ήταν εχθρός και αμείλικτος πολέμιος του μίσους, της εκδικήσεως και των ποικίλων σκανδάλων ανάμεσα στους χριστιανούς ανθρώπους της εποχής. Παράλληλα ήταν αληθινός φίλος και διδάσκαλος της αγάπης και της ευλογημένης ειρήνης ανάμεσα στους χριστιανούς ενορίτες της Χαλδίας. Είχε ένα αγαπημένο εγγονάκι από τη θυγατέρα του, η οποία πέθανε νωρίς και άφησε το παιδί ορφανό.

Όταν πήγαινε στο σχολείο, ένα συγκεκριμένο πρωινό έκανε μια αταξία και ο δάσκαλος το έδειρε άσχημα με ραβδιά. Μετά από λίγες ημέρες το ταλαίπωρο ορφανό εγγονάκι δυστυχώς πέθανε από τις βαριές κακώσεις της κακοποιήσεως. Άλλοι συγγενείς και ο πατέρας του παιδιού ήθελαν να εκδικηθούν τον δάσκαλο και να τον σκοτώσουν με κάθε τρόπο. Ο πατήρ Ιωάννης έκανε πολλή και δακρύβρεκτη προσευχή για την ειρήνη και τη συμφιλίωση όλων των μερών της οικογενειακής διαμάχης.

Στο δικαστήριο ζήτησε και κατόρθωσε να ειρηνεύσει τους επαναστατημένους συγγενείς και να βγάλει από τη φυλακή τον ένοχο δάσκαλο. Ως παππούς του πεθαμένου ορφανού πόνεσε βαθιά, αλλά ως μαθητής του Χριστού συγχώρησε και αποφυλάκισε τον δάσκαλο. Στα χίλια εννιακόσια μαζί με την πρεσβυτέρα του αξιώθηκαν να προσκυνήσουν στον Πανάγιο Τάφο και στα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων. Παρέμειναν εκεί έξι ολόκληρους μήνες και επέστρεψαν τελικά γεμάτοι θείες ευλογίες και πνευματική παρηγορία στο γενέθλιο χωριό τους.

Το ιερό προσκύνημά τους έγινε ακριβώς τριάντα χρόνια μετά από την συνάντηση και την πρόρρηση των τριών Αγγέλων. Η καλή πρεσβυτέρα Ελένη εκοιμήθη ειρηνικά εν Κυρίω στις είκοσι έξι του μηνός Ιουλίου του έτους χιλίων εννιακοσίων δύο. Ο πατήρ Ιωάννης, αφού επί τριάντα τρία ολόκληρα έτη ποίμανε θεαρέστως το λογικό ποίμνιο της ενορίας του, εκοιμήθη μακάριος. Η οσιακή κοίμησή του πραγματοποιήθηκε στις δεκατρείς του μηνός Ιουνίου του έτους χιλίων εννιακοσίων τρία, ημέρα Παρασκευή.

Τάφηκε με τιμές στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος του χωριού του ανάμεσα σε πενθούντες ενορίτες και κληρικούς. Έφυγε κατάφορτος από τα καλά έργα του, αφήνοντας τη μνήμη του και το ιερό λείψανό του ως πολύτιμο θησαυρό. Μετά τον ενταφιασμό του μια νύφη του πατρός Ιωάννη είδε το Άγιον Πνεύμα εν είδει περιστεράς να κατέρχεται στον τάφο. Ύστερα από τρία ολόκληρα έτη ο πατήρ Ιωάννης παρουσιάστηκε σε όνειρο σε μια ευλαβή γυναίκα ονόματι Παναγίλα.

Της ζήτησε με σαφήνεια να κάνει με τον αδελφό της την επίσημη ανακομιδή των ιερών λειψάνων του στην εκκλησία. Η ανακομιδή πραγματοποιήθηκε με τάξη στις επτά του μηνός Οκτωβρίου, οπότε φάνηκαν θαυμαστά σημεία και άφθαρτα μέλη του Αγίου. Πρεσβείαις του Αγίου Ιωάννου του νέου Χρυσοστόμου και Ελεήμονος, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τις ψυχές των πιστών δούλων σου, αμήν.