Η Αγία Αντωνίνα στάθηκε όρθια μπροστά στη φωτιά των βασανιστηρίων και ποτέ δεν λύγισε από τις απειλές των ειδωλολατρών. Στην πόλη της Νικαίας της Βιθυνίας, το όνομά της έγινε σύμβολο αδάμαστης πίστεως και ηρωικής ομολογίας στον Χριστό. Έζησε επί της εποχής του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν οι διωγμοί κατά των Χριστιανών μαίνονταν με ιδιαίτερη αγριότητα σε όλη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η Νίκαια, πόλη φημισμένη για τη σοφία της, έγινε τότε στάδιο αίματος και θυσίας για τους ομολογητές του Χριστού.

Οι ειδωλολάτρες άρχοντες θέλησαν να την αναγκάσουν με κάθε τρόπο να αρνηθεί τον Κύριο και να θυσιάσει στα νεκρά είδωλα. Εκείνη όμως απάντησε με σθένος, ομολογώντας ανοιχτά τη σωτήρια πίστη της στον αληθινό Θεό των Πατέρων. Τότε άρχισαν οι φοβερές δοκιμασίες, οι οποίες είχαν ως μοναδικό σκοπό να σπάσουν το ανυποχώρητο φρόνημα της Αγίας. Την έκαψαν με αναμμένες λαμπάδες και την τοποθέτησαν επάνω σε μία πυρακτωμένη μεταλλική πλάκα, προκαλώντας ανυπόφορους πόνους στο σώμα της.

Διέτρησαν τα χέρια και τα πόδια της με σιδερένιες πυρωμένες ράβδους, ενώ εκείνη υπέμενε όλα αυτά με αξιοθαύμαστη υπομονή. Έπειτα την έριξαν στη φυλακή, όπου παρέμεινε δύο ολόκληρες ημέρες υποφέροντας και προσευχόμενη ασταμάτητα στον Κύριο. Έως την τελευταία πνοή της ομολογούσε με δύναμη και παρρησία το όνομα του Σωτήρος Χριστού ενώπιον των διωκτών της. Στο τέλος οι δήμιοι, βλέποντας τη σταθερότητα και την υπομονή της, την έδεσαν και την έριξαν στη βαθιά θάλασσα.

Έτσι παρέδωσε το άγιο πνεύμα της στον Νυμφίο Χριστό, λαμβάνοντας τον αμαράντινο στέφανο του ένδοξου μαρτυρίου. Πρεσβείαις της Αγίας Αντωνίνης της μάρτυρος, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τις ψυχές των πιστών δούλων σου, αμήν.