Όσιος Πέτρος ο θεοφόρος ο εν Άθω ασκήσας

Στην ευλογημένην βυζαντινήν αυτοκρατορίαν εγεννήθη ο όσιος Πέτρος, λαμπρόν στολίδι του ορθοδόξου αθωνικού μοναχισμού των πατέρων. Ήταν Έλληνας στην καταγωγή, και υπηρέτησε με γενναιότητα ως στρατιώτης και στρατηγός του βυζαντινού αυτοκρατορικού στρατού. Δέχθηκε την μοναχικήν κουράν με αξιοθαύμαστον τρόπον, που εφανερώνει τη θαυμαστήν φιλανθρωπίαν του Σωτήρος Χριστού προς αυτόν. Κάποτε ο Πέτρος εστάλη μαζί με άλλους στρατιώτας στη Συρίαν για να πολεμήσει εναντίον των εχθρών της αυτοκρατορίας.

Ο βυζαντινός στρατός όμως υπέστη φοβεράν ήτταν στη μάχην εκείνην από τους ορμητικούς Άραβας πολεμίους και αιχμαλωτίσθη. Ο Πέτρος συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με πολλούς άλλους και ωδηγήθη στη Σαμάραν της Αραβίας, κοντά στον ποταμόν Ευφράτην. Εκεί τον έκλεισαν στη σκοτεινήν φυλακήν και τον αλυσόδεσαν με βαρειά σιδερένια δεσμά για διαρκή κράτησιν. Στη φυλακήν εκείνην, αναλογιζόμενος επιμελώς τη ζωήν του, θυμήθηκε ότι παλαιά είχε σκεφθεί να γίνει μοναχός.

Κατάλαβε ότι ο Θεός τον επαίδευσε με αυτήν την σκληράν αιχμαλωσίαν επειδή δεν εξετέλεσε την αρχικήν του προαίρεσιν. Μετανόησε με δάκρυα για την αμέλειάν του και άρχισε να επικαλείται με μεγάλον ζήλον τον Σωτήρα Θεόν. Παρέμεινε μέσα στην φυλακήν για μεγάλον διάστημα, χωρίς ελπίδα ότι κάποιος άνθρωπος θα του φέρει τη λύσιν. Έτσι όλην του την εμπιστοσύνην εστέγασε αποκλειστικά και ολοκληρωτικά στην παντοδύναμον επέμβασιν του φιλάνθρωπου Θεού των πατέρων.

Ο Πέτρος επικαλείτο επίσης ιδιαιτέρως τον άγιον Νικόλαον τον θαυματουργόν, ο οποίος ήταν ταχύς βοηθός για όσους ευρίσκοντο σε μεγάλες δυσκολίες. Είχε από καιρό μεγάλην πίστιν και αγάπην προς τον φίλον αυτόν του Θεού, και προσευχόταν θερμώς προς αυτόν. Έκανε τάμα ότι, αν τον ελευθέρωνε ο Θεός, θα πήγαινε στη Ρώμην να καρεί μοναχός στον τάφον του αποστόλου Πέτρου. Παρέμενε σε αυστηρότατην νηστείαν, τρώγοντας μόνον κάθε δύο ή τρεις ημέρες, και τέλος για μίαν εβδομάδα εντελώς τίποτε.

Ο άγιος Νικόλαος του εφανερώθη σε όνειρον και του είπε ότι είχε δεχθεί τις προσευχές του. Σε δεύτερην εμφάνισιν ο άγιος του είπε να επικαλεσθεί επίσης και τον δίκαιον Συμεών τον Θεοδόχον. Έπειτα από αυτήν, ο άγιος Νικόλαος εμφανίσθη μαζί με τον άγιον Συμεών στη φυλακήν του Πέτρου ξεκάθαρα. Ο άγιος Συμεών εμφανίσθη ξεχωριστά με χρυσήν ράβδον και αρχιερατικόν εφώδ της Παλαιάς Διαθήκης, λάμπων από φως. Άγγιξε με τη χρυσήν του ράβδον τα σιδερένια δεσμά του Πέτρου, και αμέσως εκείνα έλυωσαν ως κερί στη φωτιά.

Ο Πέτρος εξήλθε ελεύθερα από τη φυλακήν και ηκολούθησε τους δύο αγίους έξω από την πόλιν Σαμάρας. Στην αρχή νόμιζε ότι όλα ήσαν όνειρον, αλλά ο άγιος Συμεών τον επεβεβαίωσε για την πραγματικότητά τους. Έτσι αληθώς ελευθερώθηκε με θαυμαστόν και υπερφυσικόν τρόπον από την φοβεράν αραβικήν αιχμαλωσίαν του στη Σαμάραν. Ο άγιος Νικόλαος ωδήγησε προσωπικά τον Πέτρον στην ελληνικήν γη, μετά από μεγάλην και κουραστικήν οδοιπορίαν.

Όταν έφθασαν στη πατρίδα του, ο άγιος Νικόλαος του υπενθύμισε επιτακτικά να εκπληρώσει αμέσως το τάμα του. Ο Πέτρος δεν επήγε στους συγγενείς του, αλλά επορεύθη επισήμως στη παλαιάν Ρώμην της κεντρικής Ιταλίας. Στην Ρώμην ο Πάπας τον υπεδέχθη, αφού ο άγιος Νικόλαος είχε εμφανισθεί στον Πάπαν σε όραμα. Ο Πάπας ετέλεσε τη μοναχικήν του κουράν στον τάφον του αποστόλου Πέτρου, και τον εκράτησε για διδασκαλίαν. Έπειτα τον απέλυσε από τη Ρώμην, λέγοντας του να μεταβεί όπου ο Θεός θα τον κατευθύνει.

Ο Πέτρος επιβιβάσθηκε σε πλοίον στην ανατολήν, και κατά το ταξίδι εθεράπευσε αρρώστους πιστούς σε ένα χωριό. Στη συνέχειαν, καθώς εκοιμάτο επί του πλοίου, είδε σε όραμα την Παναγίαν Δέσποιναν με τον άγιον Νικόλαον. Ο άγιος Νικόλαος της εζήτησε με ευλάβειαν να καθορίσει η ίδια τον τόπον της ασκήσεως του Πέτρου. Η Παναγία ωρισε ως τόπον τον φημισμένον Άθω, που είναι ο ιδικός της κλήρος δοθείς από τον Σωτήρα Υιόν της. Είπε ότι θα ευλογήσει εκείνο το ευλογημένον όρος, ώστε να γίνει τόπος μοναχών και αληθινών ησυχαστών στους αιώνες.

Διαβεβαίωσε ότι θα προστατεύει εκείνους που θα ασκούνται στον Άθω με ζήλον για τη σωτηρίαν τους. Όταν το πλοίον επλησίαζε στις ακτές του ευλογημένου Άθω, εστάθη ξαφνικά ακίνητον παρά τον ευνοϊκόν άνεμον. Ο Πέτρος κατάλαβε ότι αυτό συνέβη για την κλήσιν του εκεί, και εζήτησε από τους ναυτικούς να τον βγάλουν στην ξηράν. Με δάκρυα και θλίψιν τον αποχαιρέτισαν οι ναύτες και τον εγκατέλειψαν μόνον στις ακτές του ιερού Όρους.

Ο Πέτρος προχώρησε στις δύσβατες απομονωμένες περιοχές μέσα στους πανύψηλους βράχους και στα πυκνά αγριωπά δάση. Ευρήκε τελικά ένα σκοτεινόν και βαθύ σπήλαιον, στο οποίο κατοικούσαν φοβερά φίδια και πονηρά πνεύματα δαιμόνων. Ο διάβολος δεν άντεξε καθόλου την ασκητικήν του πολιτείαν, και του επετέθη με ολόκληρα στρατεύματα δαιμόνων με μανίαν. Οι δαίμονες προσπάθησαν να τον εκδιώξουν με ξιφομάχαιρες, λόγχες, βέλη και μεγάλους πέτρινους λίθους κατά πάνω του.

Ο Πέτρος όμως, υπομένοντας με ηρωϊσμόν, έλεγε ότι θα πέθαινε εκεί αν αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Με την επικλησιν του παναγίου ονόματος της Θεοτόκου εδιωκτο κάθε δαιμονική επιθεσις από τη σπηλιά αμέσως. Παρέμεινε εκεί επί πενήντα τρία έτη, ζώντας με μόνη τροφήν τον ουράνιον άρτον που του έφερναν οι άγγελοι. Έγινε έτσι ο πρώτος και αρχαιότερος ασκητής του Αγίου Όρους, εγκαινιάζων τη φημισμένη αθωνικήν παράδοσιν των πατέρων.

Στις πρώτες πέντε ημέρες κάθε μηνός, η Παναγία η Δέσποινα τον επεσκέπτετο και του έδιδε ουρανίαν τροφήν. Με την μεγάλην του ασκητικήν πολιτείαν ξεπέρασε τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες της ερήμου, και έλαβε από τον Θεόν χαρίσματα. Έγινε λαμπρός τύπος και φωτεινό υπόδειγμα για όλους τους μετέπειτα Αθωνίτας πατέρας και ησυχαστάς της παραδόσεως. Στην οδυνηρή του ζωή έβλεπε συχνά παράδοξα οράματα από τη Δέσποινα του ουρανού και τους αγίους.

Έλαβε αγγελικήν τροφήν, ενώ τις άλλες ημέρες έτρωγε από τα χόρτα και τα φύλλα της ερήμου. Ένας κυνηγός κάποτε τον είδε τυχαίως στο όρος, και από εκείνον έγινε γνωστή στους πιστούς η ζωή του. Ο κυνηγός εκείνος αμέσως μετενόησε και έγινε μοναχός κοντά στον γέροντα, ως πρώτος υποτακτικός του Πέτρου. Όταν ο Πέτρος προγνώρισε τη μέλλουσα κοίμησίν του, έδωσε στον κυνηγόν τις τελευταίες οδηγίες με στοργή. Έδειξε στον υποτακτικόν τον τόπον της ταφής, και προέβλεψε επίσης τη μέλλουσαν αμετάκλητη δόξαν του Αγίου Άθω.

Ο όσιος Πέτρος εκοιμήθη ειρηνικώς προς Κύριον, και τα ιερά του λείψανα έγιναν πηγή θαυμάτων στους ευσεβείς πιστούς. Από τα πρώτα χρόνια μετά την κοίμησίν του ο τόπος της ασκήσεως του ανεγνωρίσθη ως ιερόν προσκύνημα. Πιστοί από όλην την Ορθόδοξον Ανατολήν συνέρρεαν για να τιμήσουν τη μνήμην του και να ζητήσουν τις πρεσβείες του. Ο όσιος Πέτρος ο Αθωνίτης ανεδείχθη ως πρωτεργάτης και θεμελιωτής του Αθωνικού μοναχισμού της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Με την προσευχήν του εξάπλωσε την παρουσίαν της Θεοτόκου σε όλον το ευλογημένον Όρος του Άθω. Η ζωή του υπενθυμίζει σε όλους ότι η μοναχική κλήσις είναι αληθινή πρόσκλησις από τον ίδιον τον Θεόν. Με την υπομονήν του στην αραβικήν αιχμαλωσίαν διδάσκει τη δύναμιν της προσευχής στις πιο σκληρές δυσκολίες. Ως ορθόδοξος ασκητής έγινε λαμπρόν φωτεινό υπόδειγμα για όλους τους μετέπειτα γενεές μοναχών του Αγίου Όρους. Η μνήμη του εορτάζεται κάθε χρόνο στις δώδεκα Ιουνίου από την Ορθόδοξον Εκκλησίαν με μεγάλην ευλάβειαν.

Στο Άγιον Όρος υπάρχει ναός αφιερωμένος στη μνήμην του, ως τόπος προσκυνήματος για τους ευσεβείς πιστούς. Η ιερά παράδοσις του Άθω τιμά τον γέροντα Πέτρον ως τον πρώτον αθωνίτην ασκητήν στους αρχαίους χρόνους. Με την παρουσίαν του ευλογήθηκαν όλες οι μετέπειτα μοναστικές κοινότητες του Όρους, που ηκολούθησαν το παράδειγμά του. Η ζωή του παραμένει διδακτικός φάρος για κάθε νέαν γενιά μοναχών, που αναζητούν τον δρόμον της σωτηρίας.

Ως πρωτεργάτης πατήρ του αθωνίτικου μοναχισμού αποτελεί ζωντανήν αληθινή παρακαταθήκην της ορθοδόξου ασκητικής εξ αρχαιοτάτων χρόνων. Όσιε πάτερ Πέτρε ο θεοφόρος ο εν Άθω ασκήσας, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Σωτήρ Χριστός να μας αξιώσει της Βασιλείας Του, αμήν.